«اعتمادآنلاین» گزارش میدهد:
آشتی ملی-مفاهمه ملی؛ نیاز امروز ایران/ چرا بسته شدن پرونده اختلافات ضرورت دارد؟
اگر مشکلات کشور حل نشود و عدهای بخواهند در جامعه و میان مسئولان همچنان ناامیدی، پمپاژ کنند میتوان توقع داشت که در روز مبادا، تهدیدها و بحرانهای جدیتر و پر هزینهتری را پیش رو نداشته باشیم؟
اعتمادآنلاین| «ما متحدان و دشمنان همیشگی نداریم. تنها منافع ملی ما است که همیشگی و دائمی است، و وظیفه ما، دنبال کردن این منافع است.» این جمله را فقط لرد پالمرستون، نخست وزیر بریتانیا در سده نوزده میلادی در تعریف «منافع ملی» نگفته است. قطعاً همه ما بارها از مسئولان و رسانهها و سیاستمداران کشور جملاتی نظیر «ما باید از منافع ملی خود دفاع کنیم»، «منافع ملی ما به خطر افتاده است»، «هدف ما حفاظت از منافع ملی است» را شنیدهایم.
اما به واقع همه نیروهای سیاسی در ایران نگاهی همسان و همگون به منافع ملی دارند؟ آیا مختصات و مشخصات منافع ملی در مقام برنامههای راهبردی و کلان نظام برای تودههای اجتماعی و نیروهای سیاسی شفاف و قابل رصد و شناسایی است؟ ارکان و پایههای منافع ملی از منظر هر یک از طیفهای سیاسی چه شباهتها و قرابتهایی با یکدیگر دارد؟ وحدت ملی و امنیت ملی چه جایگاهی در پیگیری منافع ملی و پیشگیری از تهدیدهای منافع ملی دارند؟ منافع ملی ایران را چه گروههایی و چگونه تحدید و تهدید میکنند؟ پاسداران منافع ملی چه کسانی هستند؟ آشتی ملی و وحدت ملی چه کارکردی در افزایش ضریب تحقق منافع ملی میتواند داشته باشد؟
گروهی در کشور منافع ملی را بقای کشور و نظام میدانند. به اعتقاد این گروه، پیش از هر چیز، یک کشور باید وجود داشته باشد تا بتواند هر ارزش دیگری را حفظ کند.
دسته دیگری معتقدند برای یافتن اموری که منافع ملی را تشکیل میدهند نباید تنها به بقای کشور بسنده کرد و اینکه گفته شود منافع ملی هر کشور در درجه اول، بقای هر کشور است، چیز زیادی را بیان نمیکند. آنها عقیده دارند که تنها با مشاهده عملکردهای مشخص یک کشور در زمانی نسبتاً طولانی، میتوان مضمون عینی منافع آن کشور را معین کرد.
با وجود این دو دیدگاه متفاوت اما منافع ملی بر اساس تعریف علوم استراتژیک چیزی جز «هدفهای عام و ماندگاری که یک ملت برای دستیابی به آنها تلاش میکند» نیست. از همین جهت وحدت ملی، امنیت ملی و قدرت ملی سه پایه خیمهگاه منافع ملی را میسازند.
اتحاد، یکپارچگی و وحدت کلمه و کنش آحاد یک کشور در دفاع از منافع عمومی، وحدت ملی یک کشور به شمار میآید. وحدت ملی به احساس همبستگی شهروندان کشور با نظام سیاسی جامعه، دولت و دستگاه حاکم متکی است و بخشی از فرهنگ سیاسی جامعه محسوب میشود. به تعبیر دیگر هرچه انسجام قومی، دینی، اجتماعی و سیاسی و فرهنگی یک کشور بیشتر باشد، احساس وحدت ملی در میان مردم آن کشور نیز قویتر است. وحدت ملی از جمله منافع مهم ملی است که هر ملتی برای بقا و حیات خود یا دستیابی به اهداف دیگر خود سخت به آن نیازمند است، زیرا جامعه متشتت و پراکنده و جامعهای که در آن هر کسی به دنبال منافع قومی، سیاسی و نژادی خود باشد و در آن منافع عموم ملت پاس داشته نشود، به ناچار از هم فروپاشیده خواهد شد.
اما عناصر تشکیلدهنده امنیت ملی را باید در توانایی توسعه اقتصادی، ثبات سیاسی، امنیت داخلی، ایجاد زندگی مرفه برای مردم و... معرفی کرد و منظور از قدرت ملی، مجموعه تواناییهایی است که به یک کشور امکان میدهد اهداف ملی خود را در مناسبات بینالمللی پیش ببرد. بیشک، کشوری که از قدرت ملی بالایی برخوردار باشد، به آسانی میتواند علاوه بر حیات و بقای خویش، منافع ملی دیگر را نیز حفظ کند.
با توجه به شرایط کشور کمتر کسی است که درباره ضرورت افزایش ضریب وحدت ملی، قدرت ملی و منافع ملی تردید داشته باشد. هر فرد و جریانی را که در راستای حفظ وحدت میان تودههای اجتماعی و تقویت رابطه حاکمیت و ملت تلاش کند باید قدر دانست و هر طایفه و باندی را که برای رسیدن به قدرت، دست به هر عملی میزند باید نیروی ضد امنیت ملی و منافع ملی معرفی کرد. البته در سالهای اخیر همواره کسانی که سعی کردهاند تا کدورتها، سوءتفاهمها و اختلافات را کم کنند از سوی باندهای خرابکار سیاسی که تخصصشان ترور شخصیت و جنگ روانی است با مشکلات و دردسرهای زیادی مواجه شدند. کارگردانان و بازیگران این جریان با دو بهمزنی و ارائه گزارشهای غلط و خطابههای به دور از واقعیت سعی کردند تا اجازه ندهند زخمهای نظام و جامعه بهبود یابد.
این جریان خودخواهانه با رفتارهای تصنعی خود منافع ملی و تودههای اجتماعی را با تنش و خطر روبرو ساختهاند. به تیترهای رسانههایشان نگاه کنید. روزی از این سالها را پیدا نمیکنید کسی را و یا جریانی را تخریب نکرده باشند. از رئیس دولت اصلاحات تا دولت اعتدال به اضافه آیتالله هاشمی رفسنجانی و هواداران این طرز تفکرها همواره سوژه سیاسی و رسانهای این جریان بوده است. برای تخریبگری لجستیک خوبی هم داشته و دارند. هزینه زندگیشان از پول مردم تأمین میشود اما پشیمانسازی مردم از رأیشان در انتخابات، ناامید کردن آنان از صندوقهای رأی، بالا بردن سطح مطالبات از دولت و حاکمیت، امتزاج خبرهای راست و دروغ درباره بالابودن ضریب فساد در ایران و مخابره آن به افکار عمومی، شایعهسازی و جنگ روانی برای نیروهای مؤثر ملی جهت خنثیسازی قدرت سازماندهی و حل بحران آنان، فریب مدیران ارشد کشور با وارونهسازی اخبار و گزارشها و.... را باید از مهمترین کارویژههای این جریان بی شناسنامه و سیالِ درون قدرت و بیرون قدرت موجود دانست.
از شواهد و قرائن هم پیداست که رسیدن به قدرت به هر قیمت توسط این جریان ادامه خواهد داشت. پس نمیتوان توقع داشت که مدیران این جریان و رسانههایشان در راستای حفظ اتحاد ملی حرفی بزنند یا تیتری بزنند. آنها تخم کینه و نفرت میان سیاستمداران و مسئولان و جناحها میپاشند تا محصول خود را برداشت کنند. کسی هم جلودارشان نیست. نمک پاشیدن روی زخمها کار همیشگیشان است. حتی اگر نارضایتیهای عمومی هم وجود داشته باشد سعی میکنند تا از کلاف نارضایتی برای خودشان کلاهی ببافند. بر این اساس نیروهای ملی و شناسنامهدار کشور برای خنثی کردن این قبیل رفتارها که منافع ملی و حاکمیت ملی را با مخاطره مواجه کرده باید به میدان بیایند و رفاقتهای قدیمی و انقلابی خود را تقویت کنند و پروژه آشتی ملی و مفاهمه ملی را کلید بزنند. آشتی ملی میتواند پیام مثبت و مفیدی را به جامعه برای حل مشکلاتشان مخابره کند. به واقع اگر مشکلات کشور حل نشود و عدهای بخواهند در جامعه و میان مسئولان همچنان ناامیدی، پمپاژ کنند میتوان توقع داشت که در روز مبادا، تهدیدها و بحرانهای جدیتر و پر هزینهتری را پیش رو نداشته باشیم؟
خواص کشور برای حل و فصل مشکلات ملت باید آشتی ملی را دنبال کنند و پرونده اختلافاتشان را یکبار برای همیشه ببندند تا زخمهای جدیدی روی زخمهای کهنه اختلافات اضافه نشود.
به کانال تلگرام اعتمادآنلاین بپیوندید
دیدگاه تان را بنویسید