محمد نعیمیپور، عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت ایران:
تفاهم میان ارکان حاکمیت؛ راهحل برونرفت
محمد نعیمیپور گفت: پیشنهاد گفتوگو پیشنهاد جدیدی نیست. بارها گفته شده که راهحل بحران گفتوگو میان صاحبنظران و صاحبان مسئولیت، قدرت و سیاست است تا بتوان راه مناسب را پیدا کرد.
اعتمادآنلاین| محمد نعیمیپور معتقد است گفتوگو باید میان صاحبان قدرت و صاحبنظران انجام شود تا به راهحلی مشترک برای عبور از بحران دست یابند. او همچنین پیشنهاد گفتوگو با معترضان را پیشنهاد مغتنمی میداند که البته موضوعی فرعی است. 16 اصلاحطلب در بیانیه روز گذشته خود بار دیگر به گفتوگو تاکید کردند.
آیا پیشنهاد گفتوگوتنها راهحلی مقطعی برای عبور از بحران کنونی است؟
شاید نتوان اتفاقات رخ داده را بحران نامید. بحرانهای کشور متعدد هستند و عمیق شدهاند. این بحرانها بودند که نارضایتی به وجود آورده و مردم را برآشفته کردند تا اعتراضاتشان را به اشکال مختلف بروز بدهند. تا زمانی که برای این بحرانها فکری نشود این احتمال وجود دارد که هر بار اتفاقاتی مشابه آنچه در هفته گذشته شاهد بودیم پدید آید. باید فکری اساسی برای بحرانهای کشور کرد. حل این بحرانها ضرورتا باید با تفاهم ملی و هماهنگی کامل میان همه ارکان حکومت صورت بپذیرد تا به نتیجه برسد؛ لذا سادهترین راهحل ممکن که منافع ملی را هم لحاظ میکند گفتوگو میان کسانی است که میتوانند در حل این بحرانها موثر باشند و کمک کنند. نهایتا اینکه باید با یک برنامه مشخص توافق شده برای حل این بحرانها اقدام شود. البته پیشنهاد گفتوگو پیشنهاد جدیدی نیست. بارها گفته شده که راهحل بحران گفتوگو میان صاحبنظران و صاحبان مسوولیت، قدرت و سیاست است تا بتوان راه مناسب را پیدا کرد. برای مثال بحران آب که با آن مواجه هستیم یا صندوقهای بازنشستگی یا بحرانهایی که در اثر سیاست خارجی به داخل کشور تحمیل میشوند نمونههایی از آنچه ذکر شد؛ است.
پیشنهاد شما مشخصا گفتوگو میان جریانهای سیاسی و حاکمیت و صاحبنظران برای رسیدن به وفاق ملی است. آیا گفتوگو با معترضان هم میتواند به عنوان راهحلی اتخاذ شود؟
بحث ما گفتوگو میان حکومت و معترضان نیست، هرچند این راه هم بسیار راه خوبی است اما راهحل اساسی این است که ناکارآمدی و رقابتهای غیرمنطقی درخصوص مشکلات کشور و تفاهم قابل درک بین ارکان حکومتی برای برونرفت از بحرانهای ذکر شده باید مد نظر قرار گیرد. وقتی مساله آب که مساله مهم کشور است محل تنازع میان گروههای قدرت، سیاست و گروههای پنهان اما قدرتمند است، مردم آسیبهای اساسی میبینند و طبیعی است وقتی با بحران آب رو به رو شوند تحمل نخواهندکرد. همه متوجه هستند. باید تلاش کرد بحرانهای اساسی کشور فروکاسته شود. اینکه با معترضان صحبت کنیم موضوع صحبت با معترضان فرعی است. اعتراضات به خاطر مشکلات و ناکارآمدیها است. در حال حاضر این سوال مطرح است که چگونه میتوان مشکلات و ناکارآمدیها را حل کرد. برخی از مردم هم دیگر راهحلی به ذهنشان نمیرسد جز اینکه اعتراضات خارج از قانون و چارچوب انجام دهند. الان همه تمرکز کردهاند که برای اتفاقی که افتاده چه باید کرد در صورتی که از 10 سال پیش چنین چیزی پیشبینی میشد و مشخص بود باید چه کرد. باید ناکارآمدی را کاهش دهیم. باید بر سر موضوعات استراتژیک کشور به تفاهم برسیم و از رقابتهای
درون سیستم بپرهیزیم.
برخی معتقدند راهحلی که معترضان انتخاب کردند به نوعی ناامیدی از راهحلهای ارایه شده اصلاحطلبان بوده و مدعی عبور از اصلاحطلبی هستند. شما این گزاره را تایید میکنید؟
اصلاح مدیریت، ناکارآمدیها، سازوکارها و... باید در چارچوب نظام جمهوری اسلامی ایران انجام میشد تا کارآمدی افزایش دادهشود و مردم احساس خوبی پیدا کنند و نیاز نباشد از طرق مختلف اعلام نارضایتی کنند. وقتی اصلاحات انجام نمیشود ناامیدی و عصیان جای آن را میگیرد گفتاردرمانی کفایت نمیکند. راهکاری چون گفتاردرمانی سالها است گفته میشود. در دوره احمدینژاد و پس از آن بارها گفتهشد که این موضوعات میتواند حاد شود. همه مساله و مشکل را جلوی چشمشان گذاشتهاند و نگاه میکنند اما راهحلی پیدا نمیکنند. تنها اتفاقی که در سالهای اخیر رخ داده تبدیل شدن بحث و بررسی بحرانها به دعواهای سیاسی و جناحی بوده است.
با توجه به مطالبات مردم اصلاحاتی که شما میگویید فراتر از اصلاحات به معنای یک جریان سیاسی است؟
اصلاحاتی که از آن صحبت میکنم اصلاح سازوکارهای تصمیمگیری و اجرایی کشور است نه صرفا آنچه تحت عنوان اصلاحطلبی و اصولگرایی در جناحبندیهای سیاسی درون کشور میشناسیم. جمهوری اسلامی اگر اصلاحات را در زمان خود انجام ندهد و راهی برای برونرفت از مشکلات پیدا نکند ممکن است روزی به صرافت بیفتند که شدت ناامیدی مردم را به اقدامات کور کشانده باشد. آن زمان مسائل قابل حل نیست. از سال 84 به این سو نسبت به نارضایتیها بیتفاوتی شد و کشش این موضوع نمیتواند تا 10 سال دیگر باشد. فقط یک راه وجود دارد و آن این است که سازوکارها درون ساختار جمهوری اسلامی اصلاح شود که بخشی از آن را اصلاحطلبان بیان کردند و همچنان هم تاکید میکنند.
فکر نمیکنید بخشی که از سوی اصلاحطلبان مطرح نشده و احتمالا به دلیل خطوط قرمز حاکمیتی بوده است هم در مطالبات مردم به چشم میخورد؟
بحث ما اصلاح در نظام و ساختار است که از دهه 70 به این سمت از سوی اصلاحطلبان مطرح شده است. از سال 76 به این سو همه موارد گفته شده؛ عیان و آشکار با نامه و بیانیه و نطق پیش از دستور و... اما توجهی نشده چون به جای اینکه وفاق ملی و گفتوگوی ملی در خصوص این مشکلات در نظر گرفتهشود موضوعات مورد اشاره اصلاحطلبان به فتنه و دخالت عوامل بیگانه و... تبدیل شده است.
به دخالت عوامل بیگانه اشاره کردید. موضوعی که در جریان اعتراضات اخیر میان اصلاحطلبان و اصولگرایان مشترک بود این است که دست کم بخشی از عوامل موثر بر شیوه بیان اعتراضات با تحریکاتی از سوی بیگانگان همراه بوده است. به نظر شما این واکنش موجب ناامیدی معترضان از اصلاحات به معنای جریان سیاسی اصلاحطلب میشود؟
البته اینگونه نبوده است. مشکلات و معضلات کشور اصل قضیه است. طبیعی است اگر زمینههایی برای اعتراض ایجاد شود بیگانگان هم به آن سوار میشوند. اصل مشکلات کشور است که تا حل نشود بیگانگان هم طمع میکنند تا منویات خویش را پیش ببرند. اینکه تحرک مردم و اعتراضات را به خارج از کشور ربط بدهند از قصور صدا و سیما است. به جای اینکه مردم را در جریان مشکلات قرار دهند همه موضوعات را به دخالتهای خارجی یا نزاعهای داخلی ربط میدهند. بالاخره این مردم هستند که به خیابان آمدند اما کار صدا و سیما شبانهروز این شده مصاحبههایی پخش کند که عدهای میگویند ما با جمهوری اسلامی هستیم و امنیت میخواهیم و... اما در مورد معضلات و راهکارهای برونرفت از آن چیزی گفته نمیشود. مردم به پرداخت بودجههای کلان به دستگاههایی که ربطی به آنها ندارد، معترض هستند؛ اما راهحل چیست؟ در صدا و سیما حرفی که باعث آشتی مردم با دولت، حکومت و... شود از سوی این نهاد مطرح نمیشود. فقط میگویند که عدهای خارجی دخالت کردند و عدهای در داخل مشت محکمی بر دهان آنها کوبیدند. صدا و سیما به ناکجاآباد میرود.
منبع: روزنامه اعتماد
دیدگاه تان را بنویسید