وقتی مهدی چمران منتقد وضعیت کنونی تهران می شود
مهدی چمران گفت: ساختمانهایی که در تهران ساخته شده از نظر ایستایی آنچنان مقاومتی در برابر زلزلههای شدید ندارد. بافتهای فرسوده هم که اصلا مقاومت ندارن
اعتمادآنلاین| مهدی چمران، رئیس پیشین شورای شهر تهران که شریک 14 سال مدیریت اصولگرایان بر پایتخت است منتقد وضعیت کنونی تهران است؛ او که چند ماهی است با عدم رای مردم از رفتن به شورای شهر بازمانده در مصاحبه ای از غیرایمن بودن ساختمان ها در برابر زلزله، انبوه سازی، وضعیت حمل و نقد و آلودگی تهران انتقاد کرده است. بخش های مهم این مصاحبه به شرح زیر است:
*مردم به من زنگ میزنند، پول میخواهند، کار میخواهند، تخفیف میخواهند، طبقه اضافه میخواهند یا مشکلی دارند که از عهده من برنمیآید. برای همین تلفن همراهم یا روی پیغامگیر است یا روی دفتر دایورت میشود.
*من تاکنون ماشین نداشتم و تازه یک پژو خریده ام، چون اصرار داشتم حتما تولید ملی باشد. محل سکونتم هم یک آپارتمان بیسند با زمین وقفی است که هرچه میخواهیم بفروشیم کسی از ما نمیخرد. حساب بانکیام هم طوری نیست که وقتی وارد بانک میشوم به خاطر سرمایهام با من سلام علیک کنند. سطح زندگی من در حد کارمندی و معلمی است.
*من اصلا خواهر ندارم، ولی تا به حال چند شهردار منطقه و معاون به صرف آنکه جوان بودهاند شایعه شده خواهرزاده من هستند با این که بارها آن را تکذیب کردهام که اصلا من خواهرزاده ندارم. آنها که من را میشناسند واقعیت را میدانند. آنها هم که نمیشناسند، مهم نیست چه فکری میکنند.
*چمران اصولا نباید پولدار باشد، چون شهید چمران بعد از شهادتش هیچ چیز نداشت بجز یک تفنگ کلاشینکف خونین که آن را نگه داشتهایم و یک دست لباس بسیجی که بچهها تکه تکهاش کردند و برای تبرک بردند و فقط جیبهایش را به من دادند. یک دست هم کت و شلوار از دکتر چمران ماند که همسرش به یکی از مستخدمان نخستوزیری بخشید و البته چند هزارجلد کتاب و 35 هزارتومان در بانک ملی شعبه پاستور. این پول از بابت حقوق نمایندگی مجلساش بود که به علت حضور درجنگ دست نخورده ماند. این پول هنوز در حساب است. یک روز رفتم آن را بگیرم ولی گفتم حیف است، بگذار این به عنوان سندی بماند؛ هم برای تلنگر به خودم، هم به نمایندگان مجلس و هم به همه کارگزاران دولت. پس با چنین برادری نمیتوانم آدم پولداری باشم، البته از آنچه خدا به من داده و برایم خواسته است همیشه شاکر بوده و هستم.
*خانه ما بتونی است و انشاءالله که محکم ساختهاند، ولی زلزله قبلی که در تهران آمد باعث شد بین بلوکها شکاف ایجاد شود. من بارها گفتهام این وضع خطرناک است ولی توجهی نکردهاند. زمان زلزله چهارشنبهشب درخانه بودم و داشتم چیزهایی میخواندم و مینوشتم و در واقع سرم گرم بود و متوجه زلزله نشدم. ولی درخبرها دیدم زلزله آمده و مردم درخیابانها جمع شدهاند، بنابراین با ستاد مدیریت بحران تماس گرفتم، چون زمانی عضو این ستاد در تهران بودم که گفتند خوشبختانه اتفاقی نیفتاده است.
*به نظرم ما هنوز هم به خودمان نیامدهایم و شاید در لحظه زلزله به یاد خدا و مرگ و کردههایمان باشیم، ولی فردای زلزله همه چیز را از یاد میبریم. معتقدم اگر قدرت زلزله بیشتر از این بود یک فاجعه بزرگ تاریخی رخ میداد، نه فاجعه قرن، بلکه فاجعه تاریخ.
*ساختمانهایی که در تهران ساخته شده از نظر ایستایی آنچنان مقاومتی در برابر زلزلههای شدید ندارد. بافتهای فرسوده هم که اصلا مقاومت ندارند. من زمانی میگفتم اگر یک تریلی پشت این خانهها محکم گاز بدهد، خراب میشوند و اصلا نیازی به زلزله نیست. بنابراین شرایط آنقدر وخیم میشود که دیگر ستاد مدیریت بحران کارهای نیست و معلوم نیست خودش اصلا وجود داشته باشد یا این که اعضا بتوانند خود را به ستاد برسانند.
*شما ترافیک آن شب را در تهران دیدید که مردم بدون این که فکر کنند فقط درخیابانها میگشتند، چون بشدت شوکه شده بودند. اگر خدای نکرده آن تخریبها که در بم اتفاق افتاد در شهری مثل تهران با این آپارتمانهای بلند و ترافیک و طول و عرض زیاد تکرار شود اصلا کاری نمیتوان انجام داد و ستاد بحرانی نخواهد بود که کاری انجام دهد. زمانی ما طرح دوام را پیشنهاد دادیم و دنبال کردیم که مطابق آن هرمحله باید صاحب ستادهای مدیریت بحران میشد و مجهز بود تا هنگام وقوع بحران، مردم خودشان به هم محلهایها امدادرسانی کنند. همین شد که از سال82 ساخت سولههای مدیریت بحران در تهران آغازشد که همگی ضد زلزلهاند وجایی مناسب برای اسکان مردم درمواقع اضطراری هستند. ما اعلام کردیم همیشه باید یک تیم پزشکی و امداد و نجات در این سولهها حاضر باشند.
*از سال 82 و چندی قبل از آن تراکمفروشی در دهه 70 ممنوع شد و بلندمرتبهسازی هم بر اساس قانونی بود که در شورای عالی معماری و شهرسازی تصویب شده بود که من بشدت با این بلندمرتبهسازی و دستورالعمل آن مخالف بودم. البته بالاخره پیشنهاد توقف آن در کمیسیون ماده 5 داده شد و قانونی جدید به تصویب رسید. در این سالها، یعنی بعد از تصویب طرح جامع و طرح تفصیلی، ساختمانها متناسب با عرض معبر ساخته میشود و در کوچههای کمتر از ششمتر عرض (به استثنای مناطق میراث فرهنگی) ساختمانسازی ممنوع اعلام شده و اگر انجام شده تخلف بوده است و باید با آن برخورد کرد.
*در زمان ما تراکم فروشی ممنوع بوده و اگر کسی تخلف کرده بدون توجه به جایگاهش جلویش ایستادیم. ما حتی به خاطر یک طبقه اضافه هم شهرداران را به دادگاه تخلفات معرفی کردیم. در شورای شهرچهارم سیستم آنلاینی درست کردیم که پروانههای ساخت وساز را بلافاصله بعد از صدور رصد میکردیم و جلوی تخلفات را میگرفتیم . اما هیچ کدام از این کارها را رسانهای نکردیم و داد نزدیم تا همه بفهمند. به اعتقاد ما طرح تفصیلی، منشور شهر است و نباید اجازه شکستن قانون را به احدی بدهیم. در نگهداشتن حرمت این طرح نیز هیچ وقت با هیچ کس رودربایستی نداشتیم. با این حال اگر شما یک نمونه پیدا کردید که ما یا بنده حقیر در شکل گیری تخلف در شهرسازی نقش داشتهایم، بگویید.
*آلودگی هوای تهران فقط برای این ساختمانسازیها نیست و بسیاری از موارد دیگر هست که در آلودگی نقش دارد. مهمترین آنها آلایندههای خودروها و موتورسیکلتهاست. از سال 78 تا امروز فکر میکنم سه بار راهحلهای رفع آلودگی هوا (حدود 23 مورد) در دولتهای مختلف تصویب شده، اما متاسفانه اجرا نشده است. مگر بدون کمک دولت میتوانیم خطوط مترو را گسترش دهیم یا ناوگان فرسوده اتوبوسرانی را تجهیز کنیم؟ الان پنج سال است به تهران یک دستگاه اتوبوس هم داده نشده و 6000 دستگاهی هم که کار میکنند به سن فرسودگی رسیدهاند و هوا را آلوده میکنند.
منبع: روزنامه جام جم
دیدگاه تان را بنویسید