حسین شاهحسینی عضو با سابقه «جبهه ملی» درگذشت
حسین شاهحسینی، عضو شورای مرکزی جبهه ملی ایران درگذشت.
اعتمادآنلاین| حسین شاهحسینی، عضو شورای مرکزی جبهه ملی ایران در سن ۹۰ سالگی بر اثر بیماری ریوی در تهران درگذشت. شاهحسینی از اعضای هیات رهبری جبهه ملی بود. وی در دولت موقت ایران، معاون مرحوم مهدی بازرگان و نخستین رئیس سازمان تربیت بدنی و رئیس کمیته ملی المپیک پس از انقلاب بود که تا دولت شهید رجایی مسئولیت ریاست سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک را هم بر عهده داشت.
وی فرزند شیخ زینالعابدین نوری شاهحسینی تحصیلات دوره متوسطه را در مدرسه یگانه در سرچشمه تهران گذراند و بعدتر به دلیل فعالیتهای سیاسی از دبیرستانهای علمیه و دارالفنون اخراج شد و به هنرستان رفت تا در نهایت بعد از فارغالتحصیلی در هنرسرای عالی، تحصیلاتش را در رشته شیمی ادامه دهد.
نخستین فعالیتهای سیاسی شاهحسینی در جلسات پدرش، شیخ زینالعابدین شاه حسینی و دیدار با آیتالله کاشانی شکل گرفت. این فعالیتها با تشکیل «سازمان نظارت بر آزادی انتخابات» توسط مصدق همزمان بود. با تشکیل جبهه ملی شاهحسینی فعالیتهایش را در این سازمان ادامه داد. او پس از کودتای ۲۸ مرداد به همراه صدر الحفاضی، آیتالله زنجانی، عطایی، محمد نخشب جزو نخستین فعالان و بنیانگذاران نهضت مقاومت ملی بود. همین فعالیتها باعث شد که پس از چند بار دستگیری از دانشگاه اخراج شود.
آشنایی شاهحسینی با چهرههایی چون سید محمود طالقانی، کریم سنجابی، ادیب برومند و مهدی بازرگان در دوران فعالیت جبهه ملی دوم سبب شد تا او در جریان انقلاب اسلامی ایران، در دولت موقت به ریاست بازرگان (نخست وزیر) معاونت او را برعهده بگیرد. وی تا دولت شهید رجایی مسئولیت ریاست سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک را بر عهده داشت.
«هفتاد سال پایداری؛ خاطرات حسین شاهحسینی» به کوشش امیر (بهروز) طیرانی یکی از دو کتابی است که از خاطرات شاهحسینی منتشر شده است. شاهحسینی در این کتاب روایت جالبی از بگومگو با شعبان جعفری دارد: «سالها پیش از پیروزی انقلاب، حدود سالهای ۴۶-۴۵ برای جشن چهارم آبان قرار شد تمام قهرمانهای ملی در ورزش از جلوی شاه رژه بروند. آن زمان من باشگاه ورزشی خیلی خوبی به نام بوستان ورزش داشتم که روبهروی امجدیه قرار داشت و اعضای تیم والیبال و بسکتبال آنجا همه قهرمان ملی شده بودند و همگی باسواد و با تحصیلات که تفکراتشان نیز تفکر ملی و وطنخواهانه بود. البته خود من هم یک روزی قهرمان بسکتبال بودم ولی در آن سالها دیگر سن و وضع و موقعیت من اقتضا نمیکرد راسا وارد مسابقات شوم. در آن تاریخ، رئیس فدراسیون بسکتبال کشور، آقای مصطفی سلیمی و رئیس تربیت بدنی آقای سرلشگر ایزدپناه بود. آن سال بخشنامه کردند که حتما باید قهرمانان ملی همراه رئیس باشگاهشان روز چهارم آبان از برابر شاه رژه بروند. رسم چنین بود که ورزشکارانی که میخواستند رژه بروند نخست به بوستان ورزش، روبهروی امجدیه میآمدند و در آنجا گرمکن میگرفتند و ناهار میخوردند و
آماده میشدند تا وقتی که شاه آمد و به جایگاه رفت، به امجدیه بروند و از برابرش رژه بروند. خوب شعبان هم با دار و دستهاش به بوستان ورزش آمد و در آنجا بود که ما با وی برخورد کردیم.»
او در توضیح برخوردش با شعبان جعفری میگوید: «ماجرا از اینجا شروع شد که ما به او اعتراض کردیم: این کارها چیست که میکنی و آبروی ورزش را میبری؟ تو ورزشکارها را لخت میکنی و به خیابانها میکشانی و آنها هم یک مشت دختر را به تماشا میآورند و کف میزنند و هورا میکشند. این کارها غلط است و آبروی ورزش و ورزشکاری را از بین میبرد. شعبان در پاسخ گفت: هان! من میدانم تو از طرفدارهای مصدق هستی. بعد یک مقدار از این حرفها گفت. به او گفتم: بله، من طرفدار مصدق هستم، حکومت هم میداند، زندانش را هم رفتهام و مردانگیاش را هم دارم که پایش بایستم؛ ولی من میدانم اگر روزی از تو بپرسند جراتش را هم نمیکنی و چیزهای دیگر هم به او گفتم. گفت: میدهم بزنندت، گفتم: مگر کار دیگری هم از تو برمیآید. سازمان اطلاعات و امنیت هم همین را میگفت. تو به جاویدپورت مینازی (جاویدپور یک سرهنگ ارتشی بود که از سوی رژیم محافظ شعبان بود) به سرهنگ جاویدپور بگو یادت رفته در میدان بهارستان به عبدالله کرمی اهانت کرد تو گفتی: ولم کنید، مرا نکشید، بگذارید بروم. حالا دیگر شماها این شدید! شعبان گفت: نه، ما کاری نداریم. بگذار نوبت ما بشود. من به او گفتم:
تو هنوز میخواهی نوبتت بشود، نوبتت مگر بهتر از این هم میشود؟»
دیدگاه تان را بنویسید