پسر ذوالنوری نماینده قم: با سلاح احساس رفاقت میکنم/ تاکنون لیاقت مدافع حرم بودن را پیدا نکرده ام
مصطفی ذوالنوری پسر مجتبی ذوالنوری نماینده قم در مجلس شورای اسلامی در گفت وگویی به تشریح و توصیف شخصیت خود پرداخته است و گفته «اکنون من با سلاح احساس رفاقت میکنم چون از بچگی در آموزشها نظامی شرکت کردهام و در این زمینه الحمدالله علاقه هم دارم.»
اعتماد آنلاین| در ادامه بخش هایی از این گفت وگو را می خوانید:
*دعای امسالم در حرم حضرت معصومه (س) این بود که لیاقت دفاع از حرم حضرت زینب(س) را به من نیز اعطا کنند چون تاکنون این لیاقت را پیدا نکردهام.
* به سفر خارجی هم رفتم. به لبنان رفتم آن هم برای بحث ساخت مستند شهدای مقاومت بود و از همین جا توصیه میکنم به همهی خانوادهی مذهبی که حتی فرزند درحال تربیت داشته باشند هم به لبنان سفر کنند. هم مسافر لبنانی را درون خانوادهی خود بپذیرند به این دلیل که فرهنگ مقاومت در خانوادههای شیعهی لبنان درحال حاضر جاری است. دیدن این فرهنگ برای بچههایی که درحال بزرگ شدن هستند خیلی مفید است.
* البته مشخصهی بارز شیطنتهای من این بود که هیچگاه بیادبی و آزار به همراه نداشت.
* قبل از اینکه حضرت آقا بر استفاده از تولید داخل تاکید کنند، ترجیحم استفاده از تولید خارجی بود از گفتن آن هم ابایی ندارم. من قبلا حتی برای پوشاک نیز تولیدات خارجی را ترجیح میدادم اما الان بر عکس است. اگر چه گوشی ام ساخت داخل نیست ولی به طور مثال همین کفشم ایرانی است، متاسفانه یا خوشبختانه از کالای خارجی هم خیلی گرانتر خریدم. اگر در فروشگاهی حضور پیدا کنم لباس خارجی باشد و ایرانی بدون اغراق کوشش میکنم لباس ایرانی بخرم مگر چیزهایی که مشابه ندارند. اما در این بین خیر هنوز هم برخی از کالاهایی که استفاده میکنم خارجی هستند.
* تجربه ساخت مستند در لبنان، در مرزسوریه، منطقهی راس بعلبک و در مناطق عملیاتی خودمان در جنوب و غرب کشور و خرمال عراق و مکان های دیگر را دارم. به اجرا در تلویزیون بسیار علاقهمند بودم در اواسط دوران کارشناسی با اینکه میدانستم که مسئولان وقت صداوسیما از دوستان پدر من هستند برای شروع به اجرای تلوزیونی در یکی از طرح های جذب مجری شرکت کردم.
*راهپیماییها را بعضا از روی تکلیف و اعتقاد بله شرکت میکنم. چون مادرم این تاکید را دارند و اغلب مادرم به این دلیل که این راهپیماییها در روزهای تعطیل است ایشان مرا از خواب بیدار میکنند.
* مادرم مرا از خواب بیدار میکنند و به من نهیب میزنند که به طور اعتقادی شرکت کنیم اما خوب برخی از آنها را هم شرکت نکردم. آن هم دوست داشتم شرکت کنم اما نشده است.
* پدر من از سالهای کودکی که سنم به صورتی نبود که نیاز به کارت داشته باشم، مرا همراه خود به دیدارهای رهبر معظم انقلاب میبرد. من سابقه گرفتن چفیه حضرت آقا را دارم. به یاد دارم که یکبار در قم و یکبار در تهران چفیه ایشان را گرفتم. سنم که بیشتر شد به دلیل نیاز به گرفتن کارت مرا همراه خود نمیبردند تا اینکه به تازگی خودشان به دیداری نرفته و مرا جای خود فرستادند.
*زمانی که آقا به قم آمده بودند ایشان به حرم حضرت معصومه مشرف شدند، پس از سخنرانی چون حضرت آقا از سالهای زمان جنگ به پدرم عنایت و محبت داشتند پدرم مرا از پشت جایگاه نزد ایشان برده و گفتند که حضرت آقا پسرم مصطفی، آقا با دست مجروحشان مرا نوازش کردند. همزمان با این موضوع من از شوق دیدار ایشان گریه ام گرفت و از آقا درخواست کردم که چفیهتان را بهعنوان تبرک به من دهید. آقا با همان دست مجروح چفیه را به من دادند. بعد از زیارت آقا که تشریف بردند حرم قسمتی دارد به نام مسجد بالاسر، جایی که قبور مطهر حضرت آیتالله گلپایگانی و حضرت آیتالله اراکی و دیگر بزرگان دین قرار دارد در آنجا به دلیل مسائل امنیتی به صورت ویژه خالی شده بود.
*این محل مخصوص آقایان است و خانمها تردد نمیکنند مگر در شرایط خاص. پدر من با یکی از مسئولین دفتر اقا قدم میزدند. من چفیه را به حاجآقا داده بودم و ایشان تا کرده و در جیبشان گذاشته بودند من هم همراهشان بودم. در همان حال دو خانم سیاهپوست که بعدها متوجه شدم بنگلادشی هستند نوزادی در بغل در مسجد بالاسر قدم میزنند برای حاجاقا عجیب بود حضور این دو فرد. شاید چون آقا تازه تشریف برده بودند مسیر باز شده بود که افرادی که در آفیش نبودند بتوانند حضور داشته باشند این دو خانم آمدند و با لهجهی فارسی دست و پا شکستهای از پدر من پرسیدند جایی که حضرت آقا قدم برداشته باشند ندیدید؟ چون به دیدار ایشان نائل نشده بودند ما میخواهیم این بچه را به جای قدم ایشان تبرک کنیم آن فرد نگاهی به پدر من کرد که یعنی چفیه در جیب شماست اینها دنبال جایی هستند که آقا رد شده باشند. پدر من هم نگاهی به من کردند یعنی چفیه اینجاست چفیه را بیرون آوردند و گفتند ما این را از گردن آقا گرفتیم و ایشان این را اهدا کردهاند. این دو خانم بچه را با چفیه متبرک کردند سپس روی زمین نشستند یک طرف چفیه در دستشان و طرف دیگر در دست دیگری های های روی این چفیه گریه
میکردند و آن را به سر و صورت خود میمالیدند.
*پدر من که این صحنه را دید به من گفت مصطفی این چفیه را به اینها بده من گریه کردم و گفتم من ماههاست کمین کردم این چفیه را از آقا بگیرم حاجآقا به من قول داده و گفتند من برای تو یک چفیهی دیگر میگیرم اگر این چفیه را بدهید به بنگلادش خواهد رفت و شاید واسطهی اسلام آوردن چند نفر شود.
به کانال تلگرام اعتمادآنلاین بپیوندید
منبع: آنا
دیدگاه تان را بنویسید