مرتضی مبلغ در واکنش به سکوت حلقه دوم احمدینژادیها:
حلقه دوم احمدینژادیها به هر طریقی خواستار بازگشت به قدرت هستند
مرتضی مبلغ گفت: حلقه دوم احمدی نژادی ها همواره به دنبال حضور در قدرت بوده و هستند. چه زمانی که حرف زدند و چه حالا که سکوت کردند در پی فراهمسازی شرایط مناسب برای حضور در قدرت بودهاند. این جریان در حال فراهم کردن بسترهای لازم برای بازگشت به قدرت هستند
اعتمادآنلاین| مرتضی مبلغ، فعال سیاسی اصلاحطلب معتقد است که حلقه دوم احمدینژادیها به هر طریقی خواستار بازگشت به قدرت هستند. مشروح گفتگوی این فعال سیاسی اصلاح طلب در ادامه می آید:
علت سکوت حلقه دوم احمدینژادیها را چه میدانید؟ گروهی که هم از همراهی علنی با احمدینژاد امتناع میکنند و هم علیه او موضعگیری منفی ندارند.
نمیتوان انگیزهخوانی کرد اما به نظر میرسد که این سکوت دو دلیل بیشتر نداشته باشد. ممکن است این افراد واقعا فکر میکنند آقای احمدینژاد اشتباه میکند و تلاش دارند تا فاصلهشان با او و همراهانش را حفظ کنند. منتها از آن طرف هم احساس میکنند با توجه به پشتیبانیهای تمام قد و اغراقآمیزی که از او داشتهاند ایده فاصلهگیری عملی نیست. آنها نمیخواهند که هیچ هزینهای بپردازند و به خطا و اشتباه اعتراف یا گذشته را جبران کنند. به همین دلیل سکوت کردهاند که هزینهای ندهند و فعلا در حاشیه باقی بمانند. البته این تحلیل خوشبینانهای است. تحلیل بدبینانه سکوت حلقه دوم احمدینژادیها این است که این افراد با توجه به سوابقی که دارند مترصد فرصت هستند تا سوءاستفاده کنند. لب مرز میایستند تا ببینند در فضای سیاسی باد از کدام سمت میوزد که به همان سمت و سو بروند. در رفتار آنها نوعی منتظر فرصت بودن احساس میشود.
با توجه به اینکه محمود احمدینژاد حلقه مدیریتی در کشور را تغییر داد به نظر شما اساسا حلقه دوم احمدینژاد که سابقه سیاسی و اجراییشان را مدیون او هستند خارج از ارتباط با احمدینژاد هم قابل تعریفند؟ به نظر شما اگر این حلقه ساکت موضعگیری کند و رودر روی احمدینژاد بایستد، میتواند به متن و بطن سیاست بازگردد؟
این افراد نمیتوانند خود را از احمدینژاد جدا کنند. محمود احمدینژاد یک فرد نیست بلکه یک جریان است؛ ولو اینکه جریانی بدون پشتوانه اجتماعی باشد همه این افراد درون این جریان تعریف میشوند. اساسا نمیتوان گفت احمدینژاد شخصا یک پدیده است بلکه باید به او و اطرافیانش نگاهی جریانی داشت. اگر کسی یا کسانی از این جریان با حلقه محدود و نزدیکتر به احمدینژاد زاویه بگیرند و رسما اعلام کنند از این جریان جدا شدند، کافی نیست. باید با عمل و رفتار نشان دهند کما اینکه برخی اصولگرایان همزبان گفتند که از احمدینژاد جدا شدهاند و مشی او را قبول ندارند. نمیتوان اینگونه صحت و صداقت این موضع را اثبات کرد. کسانی که خطاهای فاحش تاریخی و ملی مرتکب شدند نمیتوانند با یکی دو کلمه اعلام برائت کنند تا از سوی مردم مورد قبول واقع شود. باید دلایلشان را بگویند و جبران کنند. صادقانه به مردم نشان دهند که درصدد جبراناند. گرچه مشخص نیست که مردم بپذیرند .
در مورد هویت این جریان هم باید گفت که جریان احمدینژاد تنها طیف تندروی اصولگرا است. هیچ هویت اجتماعی، سیاسی و فرهنگی ویژهای ندارد. هر جریان با هویتی قطعا شاخصها، ابعاد و زمینهها و ریشههایی دارد که باید مشخص شود اما این جریان جریان ریشهداری نیست. فقط بنابر شرایط از دل جریان اصولگرایی برخاسته است و طیفی از آنها تعریف میشود.
شما تاکید دارید که این جریان هویت ویژهای ندارد. به نظر شما این جریان که تمام مواضعش را به راحتی بیان میکند هیچ مانیفستی ندارد و هدفگذاری نکرده است؟
اگر جریانی بخواهد به عنوان یک جریان سیاسی و اجتماعی شناخته شود باید پشتوانه اجتماعی و ابعاد روشن تاریخی و فکری داشتهباشند. این جریان هیچ کدام از این ویژگیها را ندارد، تنها هیجانزدگی، بیان حرفهای متفاوت و پرطمطراق و رگههای پوپولیستی در رفتار آنها دیده میشود. همانطور که اشاره کردم این جنبه افراطی و تندروانه در دل جریان اصولگرایان است و اصولگرایان مخلوق آنها هستند. شاید این جریان سعی کند که با اصولگرایان زاویه بگیرد یا برعکس اصولگرایان تلاش کنند زاویه خود را با آنها نشان دهند اما با وجود همه این تلاشها باز هم این دو طیف قابل تفکیک از یکدیگر نیستند. ضمن اینکه معتقدم رانتهای سیاسی و تبلیغاتی که اصولگرایان از آن برخوردار بوده و هستند آنها را به سمت خلق طیف احمدینژادیها کشانده و به این وضعیت مبتلا کرده است. طیفی تندرو که با ظهور و بروزش در عرصه سیاسی آسیبهای زیادی به جریان اصولگرایی و کشور وارد کرد.
به نظر شما آیا سکوت این حلقه دوم احمدینژادیها میتواند نشان از عزم آنها برای حضور در نهادهای انتخابی باشد؟ به نظر شما آیا آنها سکوت کردهاند تا از سوی نهادهای نظارتی ردصلاحیت نشوند و از آنسو موضعگیری علیه احمدینژاد نمیکنند که حمایت او را از دست ندهند؟
آنها همواره به دنبال حضور در قدرت بوده و هستند. چه زمانی که حرف زدند و چه حالا که سکوت کردند در پی فراهمسازی شرایط مناسب برای حضور در قدرت بودهاند. حالا هم تمایل دارند تا جایگاهشان در قدرت را بازتولید کنند. در واقع جریانهایی که از پشتوانه و جایگاه اجتماعی آنچنانی برخوردار نیستند سعی میکنند با کسب قدرت آنهم اغلب قدرت در نهادهای غیرانتخابی منویاتشان را پیش ببرند و در درجه دوم هم به سراغ نهادهای انتخاباتی میروند. این جریان یا به تعبیر شما حلقه دوم احمدینژادیها هم در حال فراهم کردن بسترهای لازم برای بازگشت به قدرت هستند. آنها خود را آماده میکنند یا از طریق روند انتخابات یا دیگر روندها به قدرت برگردند. گرچه به نظر من آنها همچنان از قدرت در نهادهای غیرانتخابی برخوردارند و حاشیههای امن برایشان وجود دارد، یکهتازی میکنند و نفوذ مدنظرشان را دارند.
با این حال احمدینژاد و یارانش بارها نشان دادهاند که به روندهای قانونی علقه و علاقهای ندارند. در مدت حضور در قوه مجریه هم بارها در اظهارنظرهای مختلف کارکرد قانونی مجلس را زیر سوال بردند. با این اوصاف چرا باید برای ورود به نهادی چون پارلمان تلاش کنند؟
در جامعه ما ورود به قدرت کانالهای متفاوتی دارد که یکی از آنها نهاد انتخاباتی است. آنها در روندهای غیرانتخابی چندان هم که فکر میکنیم خانهنشین نشدهاند، حضور دارند و فعال هستند. طبیعی است جریانی که به دنبال قدرت باشد در کنار گزینههای غیرانتخابی به نهادهای انتخابی نیز به عنوان گزینه دیگر فکر میکند و آن را هم در دستور کار قرار میدهد. آنها میخواهند همچنان صدایشان شنیده شود. البته دلایل دیگر هم دارد. به هر حال میخواهند همچنان از امتیازات قدرت برخوردار باشند. بنابراین از همه گزینههای ورود به قدرت بهرهمند میشود.
اما موضوع دیگری هم که فارغ از انگیزههای انتخاباتی باید به آن توجه کرد و نمیتوان از آن چشم پوشید. از همان ابتدا مشخص بود که این جریان دو ویژگی مهم دارد. اول اینکه بهشدت متوهم هستند و افکار عجیب و غریبی دارند. فکر میکنند خودشان میتوانند همهچیز را حل کنند مصداق آن هم طرح موضوعی مثل مدیریت جهانی است. به اشکال مختلف و تلویحی میگفتند اتفاق در حال رخ دادن است. مصداق آن هم وعده ظهور امام زمان بود. آنها هر سال این قرار و وعده را تمدید میکردند. تلقیشان این است که توانمندی ویژهای دارند. این توهم تبعاتی دارد و باعث میشود وقتی در عرصه عمل قرار میگیرند متوجه خطاهای خود نباشند. آنها متوجه تناقضگوییهایشان نیستند و بر اساس روشهای پوپولیستی فرار رو به جلو دارند. ممکن است در مقطعی افکار عمومی با اینگونه مسائل تحت تاثیر قرار گیرد اما جامعه ایران از یک سوراخ دو بار گزیده نمیشوند. امروز هم آنها فکر میکنند میتوانند کاستیها و نارضایتیها و بحرانها در جامعه را مصادره به مطلوب کنند و توجه مردم را جلب کنند. در صورتی که نمیدانند مردم مسببان این بحرانها را حضور همین طیف در قدرت میدانند. تلقیشان این است که همه
پشت سرشان قرار میگیرند که این گزاره در سخنانشان هم هویدا است. روندی که این جریان پیش گرفته است هم برای اصولگرایان و هم برای کل جامعه هزینهساز شده است.
منبع: روزنامه اعتماد
دیدگاه تان را بنویسید