احمد خرم:
اصولگراها و حاکمیت اقبالی به مذاکره نشان ندادند/ اصلاح طلبان رقیب را وادار به مذاکره کنند
مذاکره اصلی انکارناپذیر در عرصه سیاست است که اجرایی شدن این اصل نقطه عطفی در سرنوشت اصلاحات محسوب خواهد شد.حتی اگر طرف مقابل ما معتقد به مذاکره نباشد باید او را متقاعد به مذاکره کرد.
اعتمادآنلاین| احمد خرم، وزیر راه دولت اصلاحات گفتگویی درباره مذاکره بین دو جناح سیاسی کشور داشته است که مهم ترین قس
مت های آن به شرح زیر است:
*مذاکره در مسائل سیاسی و اقتصادی یک اصل است، اصلی که نباید پیشنهاد آن از سوی کسی رد شود. همیشه یک عضو تشکیلات سیاسی باید آمادگی مذاکره را داشته باشد حتی در مواقعی خود نیز داوطلب باشد و پیشنهاد گفتوگو را طرح کند. آنچه که مهم است این است که چقدر سر میز مذاکره بتوانیم قوی برخورد کنیم. موضوع دیگری که باید در مذاکره لحاظ شود این است که سناریوهایی که برای مذاکره تعیین میشود دارای جایگزین باشد. تنها یک سناریو را نمیتوان برای مذاکره انتخاب کرد تا وقتی که شکست خوردیم دستمان خالی باشد. بنابراین باید با دست پر وارد مذاکره شویم و پرقدرت آن را پیش ببریم تا به نتیجه برسیم. یک روزی در مذاکره برد و باخت مطرح بود. امروز سیاست حاکم بر مذاکرات برد برد است. یعنی هریک از طرفین باید برنده باشد. بنابراین مذاکره با تعریف جدید یک معامله است. در آن بده بستان مطرح است. در مذاکره باید اصل هزینه فایده حاکم باشد. باید بدانیم که چه هزینه می کنیم و چه فایدههایی از آن می بریم. مذاکره بی فایده که در برگیرنده هزینه تنها باشد، اسمش مذاکره نیست. همیشه هم لازم نیست و نباید انسان از موضع قدرت پیشنهاد بدهد گاهی وقتها که در موضع ضعف هم قرار
گرفت باید پیشنهاد مذاکره را مطرح کند.
*حتی اگر طرف مقابل ما معتقد به مذاکره نباشد باید او را متقاعد به مذاکره کرد. در مذاکره کردار، رفتار و برخوردهای اخلاقی مورد بررسی قرار میگیرد. مهم است که شما نظر طرف مذاکره را ببینید و اجازه بدهید که او نیز نظر شما را بداند. بنابراین با لحاظ کردن همه این جوانب، مذاکره باید به عنوان یک اصل اجتناب ناپذیر انجام شود. حتی من معتقدم برای برجام که نتیجه مذاکرات بوده، دیگر نباید مذاکره کرد اما مذاکره با امریکا و اروپا را نباید رها کرد و ادامه مذاکرات را نباید فراموش کرد. باید مذاکره کنیم تا به ارتباط اقتصادی و بعد هم روابط سیاسی منجر شود. دنیا، دنیای تعامل، ارتباط و همکاری است. بالاخره سمت و سوی اقتصاد هم به سمت جهانی شدن است. اقتصاد منطقهای و ملی نیز مطرح است ولی داشتن یک اقتصاد موفق در آینده و حتی در حال حاضر با حضور در بین کشورهای برتر اقتصاد جهانی قابل حصول است.
*جناحهای سیاسی داخلی ما دو جناح با طیفهای مختلف هستند. دو جناح اصولگرا و اصلاح طلب طیفهایی را در خود جای دادهاند که منطقی فکر میکنند. بخشی که تندرو نیستند و به مذاکره معتقدند، به رقابت سالم هم اعتقاد دارند. نباید یک موضوع را فراموش کنیم و آن اینکه مقدمه رقابت سالم، رفاقت است. رفاقت هم ایجاد نمیشود مگر با گفتوگو و مذاکره. من فکر میکنم پیشنهاد اصلاحطلبان، پیشنهادی است که نقطه عطف آنان در تعاملات سیاسی خواهد شد. از سوی دیگر اصولگرایان باید کلاهشان را قاضی کنند و بدانند که بدون اصلاحطلبان آینده کشور، آینده توسعهای و حرکت شتابان به سمت توسعه نیست. پیش نیاز توسعه ایران، همبستگی و انسجام ملی و از همه مهمتر استفاده از همه نیروها در کشور است. این گام خیلی وقت است که برداشته شده است. اصلاح طلبان به دنبال این هستند که مناقشاتی که بین جناحهای سیاسی وجود دارد را با مذاکره و گفت و گو حل کنند.
*متاسفانه از طرف اصولگراها و حاکمیت اقبالی به مذاکره نشان داده نشده است. ولی هماکنون این نیاز بیش از گذشته احساس میشود چون آیندهای بحرانی پیش پای کشور در سطح منطقهای و بینالمللی قرار گرفته و آینده اقتصادی ایران با توجه به تداوم تحریمها آینده بحران زدهای خواهد بود.
*گذشته نشان داده که عملا این کار انجام خواهد گرفت و مذاکره اصولگرایان و اصلاحطلبان امکانپذیر است. ولی نکتهای که به نظرم مهم میآید پذیرش هرچه سریعتر این پیشنهاد از سوی اصولگرایان است. حالا که اصلاحطلبان پیشنهاد مذاکره را دادهاند من فکر میکنم که اصولگرایان باید سریعتر در این باره تصمیم بگیرند وگرنه کشور آسیبهای جدی خواهد دید.
منبع: خبرآنلاین
دیدگاه تان را بنویسید