عباس عبدی:در فعالیت تشکیلاتی اصلاحطلبان نسبت به اصولگرایان استقلال بیشتری دارند
عباس عبدی، تحلیلگر اصلاحطلب معتقد است که اینکه جریانهای سیاسی نمیتوانند نامزد حزبی معرفی کنند، ریشه در ساختار سیاسی کشور دارد.
اعتمادآنلاین-عباس عبدی، تحلیلگر اصلاحطلب معتقد است که اینکه جریانهای سیاسی نمیتوانند نامزد حزبی معرفی کنند، ریشه در ساختار سیاسی کشور دارد.
این فعال سیاسی اصلاحطلب میگوید که آقای کروبی هم که نامزد حزبی بود، حزبی بود که خودش مسوولیتش را داشت و فکر نمیکنم ایشان را بتوانیم مصداق چنین چیزی ببینیم. در حزب اعتماد ملی که آقای کروبی بود، اهمیتش این بود که پذیرفت، مسوولیت حزبی داشته باشد و از این طریق نامزد شود. او همچنین تاکید دارد که بقیه افرادی که خودشان را مهم یا شایسته پوشیدن ردای ریاستجمهوری میدانند، سعی میکنند که چنین مسوولیتی را نپذیرند. ولی به دلیل اینکه اجماع قابلتوجهی روی چنین افرادی هست و تعداد احزاب آنقدر زیاد هستند که به نامزد یک حزب مشخص تن نمیدهند، بنابراین افرادی که وسط احزاب میمانند شانس بیشتری برای نامزد شدن دارند.
در ادامه بخش های مهم گفت و گو اعتماد با عبدی را می خوانید:
- اینکه فقط اصولگرایان هستند که نمیتوانند نامزد حزبی مشخص معرفی کنند، درست نیست. اصلاحطلبان هم تاکنون نتوانستهاند این کار را انجام دهند. هیچ نامزدی که از خلال رایگیری حزبیشان که عضو حزب باشد نداشتهاند و در هیچ دورهای این طور نبوده است. چه آقای معین و چه آقای خاتمی و موسوی اینطور نبودهاند. آقای کروبی هم که نامزد حزبی بود، حزبی بود که خودش مسوولیتش را داشت و فکر نمیکنم ایشان را بتوانیم مصداق چنین چیزی ببینیم. اگرچه کار وی گامی رو به جلو بود. این مساله ریشه در ساخت سیاسی ایران دارد و تشکیلات هر دو جناح دچار این وضعیت هستند. در حزب اعتماد ملی که آقای کروبی بود، اهمیتش این بود که پذیرفت، مسوولیت حزبی داشته باشد و از این طریق نامزد شود. بقیه افرادی که خودشان را مهم یا شایسته پوشیدن ردای ریاستجمهوری میدانند، سعی میکنند که چنین مسوولیتی را نپذیرند. ولی به دلیل اینکه اجماع قابل توجهی روی چنین افرادی هست و تعداد احزاب آنقدر زیاد هستند که به نامزد یک حزب مشخص تن نمیدهند، بنابراین افرادی که وسط احزاب میمانند شانس بیشتری برای نامزد شدن دارند.
- اصولگرایان هم افرادی دارند که به لحاظ قدرت اجرایی کمابیش شبیه نامزدهای اصلاحطلبان باشد. ولی مشکل این نیست که نمیتوانند فردی در این قامت معرفی کنند. مشکلشان در ساخت فکری شان است که خودشان را نمیتوانند با مطالبات روز و تحولات به وجود آمده در جامعه تطبیق دهند.
- حتی افرادی از دو طرف هم که تشکیلاتی باشند، وقتی رییسجمهور میشوند یا وقتی که میخواهند رییسجمهور شوند، سعی میکنند از تشکیلات فاصله بگیرند. این امر به دو دلیل است؛ یکی اینکه نمیخواهند مسوولیتپذیری داشته باشند و میخواهند تمام قدرت به دست خودشان باشد و خود را از حزب منفک میکنند. دوم اینکه چون میخواهند رای بیاورند و احزاب معمولا کوچک هستند، باید رضایت سایر احزاب و مردم را نیز جلب کنند. رضایت سایر احزاب هم منوط به این است که غیر حزبی باشند. این اتفاقا از پارادوکسهای نظام حزبی ایران است که احزاب خودشان بیش از همه علیه کارکرد احزاب عمل میکنند. بنابراین عوارضی که از وجود احمدینژاد میشماریم ربطی به حزبی بودن و نبودنش نداشت. کلا به به دلیل خط مشی و ایدهها و ذهنیت احمدینژاد بود.
- با توجه به مجموعه مسائلی که گفتم موفقیتهای اصلاحطلبان ربطی به این قضیه ندارد که به لحاظ تشکیلاتی و حزبی چگونه رفتار میکنند. به این مربوط است که چگونه میتوانند خودشان را با نیازها و ارزشهای رو به رشد جامعه تطبیق دهند و رای مردم را به دست بیاورند. در جریان مقابل هم احمدینژاد فارغ از اینکه اصولگرا بوده یا خیر، یک نیروی غیر اصلاحطلب است که در مقطعی رای قابل توجهی هم به دست میآورد. مهم این است که توانسته رای را جلب کند. بنابراین تفاوت اصلی اصلاحطلبان و اصولگرایان در فضای تشکیلاتی و سازماندهی نیست. البته تفاوتی هم بین دو جناح وجود دارد و آن اینکه اصلاحطلبان استقلال نسبی بیشتری در فعالیت تشکیلاتی دارند تا اصولگرایان که سعی میکنند برخی نهادها و اشخاص نوعی قیمومیت را بر آنها اعمال کنند.
دیدگاه تان را بنویسید