فیاض زاهد در گفتوگو با «اعتماد»:
روحانی در چینش کابینه توافقی طرفینی را رعایت کرد/ در حل مساله حصر باید از فرمول برد-برد استفاده شود؛شخصیتهای سیاسی مورد نظر تحقیر نشوند
فیاض زاهد: بزرگترین گامی که باید در جهت فراهم شدن زمینه برای گفتوگوی ملی برداشته شود، کمک همه عناصر تاثیرگذار در حاکمیت و بیرون از حاکمیت برای حل مساله حصر است.
اعتمادآنلاین- فیاض زاهد، فعال سیاسی اصلاحطلب معتقد است که خرد جمعی در جریان اصلاحطلب و اصولگرا و مجموعه کنشگران سیاسی در صحنه عمل از اتفاقات در حوزه بینالمللی نگران هستند و همین استراتژی ملی به ما میگوید که در هر جناح و سلیقه سیاسی متوجه منافع ملی باشیم. این فعال سیاسی اصلاحطلب تاکید دارد که مشکلات کشور در حوزههای مختلف ضرورت گفتوگوی ملی را برای جناحها محرز میکند.
بعد از جلسه تنفیذ و تحلیف و رای اعتماد به وزرای پیشنهادی روحانی به نظر میرسد که میزان تنش بین مخالفان و روحانی کاهش پیدا کرده است و مخالفان و منتقدان دولت کمتر اقدام به نقد و تخریب دولت میکنند. این مساله آیا ناشی از رویکرد رییسجمهور بوده است؟ آرایش سیاسی امروز کشور ماحصل چه اتفاقات و مذاکراتی است؟
این مساله ناشی از سه نکته است. آقای روحانی برای پیشبرد مطالبات مردم و برای تحقق وعدههایی که در ایام انتخابات با مردم داشته است، در تعامل با بخشهایی از حاکمیت کابینهای انتخاب کرد که هم بتواند منویات دولت را پیش ببرد و هم بتواند نگرانیها و نظرات برخی نهادها را مرتفع کند. در واقع اینجا توافقی طرفینی برای حفظ ارزشهای مورد نظر حاکمیت صورت گرفته است. افرادی که بتوانند قدرت تعامل با ارکان مختلف حاکمیت را داشته باشند، انتخاب شدهاند که البته به پیشبرد اهداف دولت تدبیر و امید نیز باور داشته باشند. استراتژی دوم تحلیل دقیق اصلاحطلبان و آقای روحانی از شرایط نابسامان و مشکلات پیش رو در کشور است که اجازه مجادلات سیاسی را نمیدهد. جریان اصلاحطلبی به درستی میداند که موفقیت یک دولت با وزرای متوسط بسیار بهتر از موفق نشدن دولتی با وزرای ایدهآل و آرمانخواه است.
اگر دولت آقای روحانی در این چهار سال با حداقلی از استانداردها نتواند افکار عمومی را به سمت خود جلب کند، بازنده اصلی خواهد بود. چرا که جریان اصلاحطلبی نزد افکار عمومی مفعول تحقق این دولت است. استراتژی سوم فراجناحی و فرا حاکمیتی است. به این معنا که خرد جمعی جریان اصلاحطلب و اصولگرا و مجموعه کنشگران سیاسی در صحنه عمل از اتفاقات در حوزه بینالمللی نگران هستند. وضعیت نابسامان و آشوبناک در خاورمیانه و رشد تفکر تکفیری و عدم محاسبه و ارزیابی از دولت ناهنجار ایالات متحده امریکا که بدش نمیآید با انتقال مشکلاتش به خاورمیانه و آغاز یک جنگ هم خوراک لازم از نظر مالی برای کمپانیهای تسلیحاتی و هم زمینه برای افزایش قیمت نفت برای تامین منافع کمپانیهای نفتی و هم انتقال مشروعیت ریاستجمهوری در کاخ سفید توجهات را از خاک امریکا به بیرون منتقل کند، هم اینکه دولت مستقر در خاک سفید هم علاقهمند است برای بیرون آمدن از زیر فشار تحقیق و بررسی ماجرای ارتباط کمپین آقای ترامپ با دولت روسیه خارج شود و حواسها را متوجه جایی دیگر کند؛ مجموعه اینها باعث میشود که یک استراتژی ملی به ما بگوید که ما باید در هر جناح و سلیقه سیاسی متوجه
منافع ملی باشیم. این سه عامل سبب شده که ماههای آتی ماههای توام با آرامشی برای فضای سیاست داخلی ایران باشد.
آیا چنین بستری میتواند برای تحقق گفتوگوی ملی در کشور مناسب باشد تا مساله اختلاف بین جناحهای کشور به صورت ریشهای حل شود؟
من فکر میکنم بزرگترین گامی که باید در جهت فراهم شدن زمینه برای گفتوگوی ملی برداشته شود، کمک همه عناصر تاثیرگذار در حاکمیت و بیرون از حاکمیت برای حل مساله حصر است. در حل مساله حصر باید از فرمول برد-برد استفاده شود. یعنی نباید شخصیتهای سیاسی مورد نظر تحقیر شوند. نباید کاری کنیم که حاکمیت احساس شکست و عقبنشینی کند. باید با حفظ منافع و احترام همه طرفهای درگیر و با تاکید بر این نکته که باید از این مرحله تاریخی گذر کنیم و با نگاه به آینده و تضمین دغدغههای حاکمیت و تامین آزادیهای حداقلی به مرحله جدیدی از تعامل و همکاری درون سیستم برسیم. خطای استراتژیک آنجا است که حاکمیت بخواهد منتقدین خودش را به هر نحو ممکن ساکت کند که امکان پذیر هم نیست. از طرفی منتقدین نظام سیاسی تلاش کنند که حاکمیت را تحریک کنند و آنها را وادار به عقبنشینی کنند. هیچ کدام از این فرمولها درست نیست. ما خواهان گفتوگوی توام با احترام و با شرایط برابر هستیم تا ظرفیتهای متقابل هر دو طرف افزایش پیدا کند.
کدام یک از مشکلات کشور را دارای اولویت میدانید که گفتوگوی ملی را ضروری میکند؟
ما در حوزههای اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و اجتماعی مشکلات پیچیدهای داریم. ما در حوزه اقتصادی با مشکل تولید ثروت و اقلیم در حال تغییر در کشور رو به رو هستیم که آثار اجتماعی جدیای دارد. در ٢٠ سال آینده با مشکل آب رو به رو هستیم. در حوزه اجتماعی پدیدههای اجتماعی خردکنندهای در حال بروز و ظهور است. این مشکلات عامل مهمی است برای اینکه درک کنیم نیاز به تعامل بین جناحها داریم. این یک ضرورت تاریخی است. همانطور که تاریخ، تنشهای ملی را ایجاد میکند، ضرورتهای تاریخی میتواند سبب شود که گفتوگو و تعامل ملی ایجاد شود.
دیدگاه تان را بنویسید