کد خبر: 139297
|
۱۳۹۶/۰۴/۰۷ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

نیاز امروز ایران چیست؟ «اجماع ملی» برای «تعویق اختلافات»

نقشه عبور از حاشیه‌سازی مخالفان روحانی

پایان دولت دوم حسن روحانی، سرآغاز چله انقلاب اسلامی و نظام سیاسی ایران است. روحانی در مقام یک انقلابی سال ٤٢ با ادراکی دقیق از وضعیت و مطالبات توده‌های اجتماعی و تغییرات مهم ساختاری و فلسفی در نظام بین‌الملل و موقعیت ایران در جهان معاصر، با نسخه توسعه ایران و بهبود شاخص‌های بهزیستی و رفاه ایرانیان راهبرد خود را از سال ٩٢ به این سو بارها در معرض دید و نقد خواص و عوام قرار داده: «تفاهم ملی/تعامل بین‌المللی.»

نقشه عبور از حاشیه‌سازی مخالفان روحانی
کد خبر: 139297
|
۱۳۹۶/۰۴/۰۷ ۰۰:۰۰:۰۰
اعتمادآنلاین- هدف روحانی و همراهان اعتدال‌گرا و اصلاح‌طلبش توسعه و پیشرفت ایران است. به همین جهت هرچقدر باندها و فرقه‌های سیاسی مخالفش بر طبل تهدید و تحدیدش می‌کوبند، او می‌کوشد تا با حفظ تمرکز و توجه اصلی خود ضرورت «مدارا و اجماع ملی» بر سر موضوعات کلان و مهم کشور را برای عبور از سیخ و میخ‌های پیش روی ماشین نظام سیاسی ایران تفهیم کند. از حنجره روحانی به دفعات اصوات به گوش رسیده که: «برای مسائل کلان کشور نیاز به اجماع ملی داریم و برای این هدف همه باید به قطار انقلاب بازگردند.» اشاره و کنایه روحانی بی‌تردید بازی انقلابی نماهای بی‌شناسنامه است که با تقرب و تصرف نهادهای ملی موثر، انقلابیون شناسنامه‌دار دلسوز را با ترور شخصیت و جنگ روانی از صفوف مدیریتی کشور خارج کرده و خود جایگزین آنها شده‌اند. جریانی که از ابتدای انقلاب با معکوس جلوه دادن واقعیات جاری کشور و گل‌آلود کردن فضای سیاسی توانسته منافع فرقه‌ای و باندی خود را با پوشش‌های رنگ و وارنگ سیاسی تامین کند و حالا هم با همین دست‌فرمان درصدد دست‌انداز‌سازی برای روحانی، جلوگیری از تامین اهداف و پیشبرد مقاصد و منافع خود هستند.
شکی نیست تبار تخریب‌کنان و تهمت‌زنان به روحانی و آمران اصلی شعار«روحانی / بنی‌صدر پیوندتان مبارک» همان جریانی است که روزگاری ماشین تخریب آیت‌الله خامنه‌ای و بهشتی و هاشمی‌رفسنجانی را روشن کرده بود تا با پس زدن آنان، خود به سیادت در قدرت برسد. شاید این باند خرابکار در بزنگاه‌های حیاتی توانسته باشد منفعت شوک و چرک خود را با این قلاب بارها صید کرده باشد اما این ذی‌نفع‌های هزار چهره با وجود همه آگاه‌سازی‌های خواص دلسوز و الیت نگران و مقاومت‌های آنان و پس‌زدن‌های این فرقه معلوم‌الحال مجهول‌الهویه از سر کانون‌های قدرت و ثروت ملی دست‌بردار نیستند. از همین رو زمین زدن حسن روحانی و زمینگیر کردن دولت اعتدال و باج‌گیری با پوشش و نقاب ارزش‌ها شفاف‌ترین استراتژی و تاکتیک آنان است. این جریان برای عملیاتی کردن این راهبرد خود با جاگیری اپورتونیست‌مابانه در دل جناح راست و اردوگاه اصولگرایی، منظومه فکری هیات‌مدیره این جناح را مورد هدف قرار داده تا بتواند همزمان هم مرزبندی‌های قلابی را درون این جریان بسازد و هم آنکه کلیت این جناح را نسبت به اعتدال‌گرایان و اصلاح‌طلبان بدبین سازد.
این در حالی است که چهره‌های امتحان پس داده‌ای همچون حسن روحانی، سید حسن خمینی، عبدالله نوری و موسوی‌خویینی‌ها بارها از ضرورت در اختیار گرفتن فرمان ماشین جناح راست توسط شناسنامه‌داران این جریان مهم سیاسی ایران سخن گفته‌اند. چه آنکه روحانی در مقام رییس دولت و مجری قانون اساسی و مدیر اجراییات کشور نیاز به همراهی و همکاری رفقای انقلابی دیروز خود دارد و این مهم تنها با پس زدن باند سیاسی ذی‌نفع‌های بازدارنده از سوی هیات‌مدیره جریان اصولگرایی، محقق خواهد شد.
بی تردید بازگشت عقلای راست همچون شیخ علی اکبر ناطق نوری، علی‌اکبر ولایتی، مرتضی نبوی، محمدرضا باهنر و... به اتاق فکر و هدایت این جناح، نه‌تنها از اسقاط و انهدام گفتمان اصولگرایی در متن جامعه جلوگیری خواهد کرد که بر ضریب تعامل و تفاهم با رفیق دیرین‌شان در مقام رییس‌جمهور می‌افزاید. این همان چیزی است که ایران و ایرانی بیش از همیشه به آن نیاز دارد. روحانی می‌داند که ریه مردم و جناح راست از دم و بازدم افراطی‌های سازمانی خسته شده و با تاکید مکرر روی به رسمیت شناخته شدن همه دیدگاه‌ها در انتظار بازگشت رفقای سابق انقلابی خود برای کمک است. روحانی با انباشت تجربه طولانی درصدد پایین آوردن شاخص‌های فلاکت، فساد سازمان یافته، دردهای اجتماعی و به تبع آن بالا بردن ضریب شاخص‌های حکومتداری سالم و بهبود رتبه ایران در جهان است.
روحانی منطبق با ادراکی دقیق و صحیح از تحولات جهان معاصر و تغییرات مطالبات ایرانیان به دنبال آن است تا با کارت‌های درست، بازی توسعه و پیشرفت ایران را به ساحل امن آرامش برساند.
برای تحقق این هدف نیاز به همکاری و همراهی نیروهای ملی دارد، از چپ سیاسی تا راست سیاسی و از اصلاح‌طلب تا اصولگرا، از محافظه‌کار تا میانه‌رو. به همین جهت است که می‌داند پایین کشیدن کرکره دکان‌داران تخریب و تفرقه را که اختلاف‌افکنی را تجارت می‌کنند کار آسانی نیست و نیاز به اجماع ملی دارد. روحانی بهتر از هر کسی می‌داند که تاجران و دلالان تفرقه پاشنه کفش‌های‌شان را برای ورشکسته کردن دولت و زمینگیر کردن او بالا کشیده‌اند و برای آنکه این خواب آشفته شان تعبیر نشود از ضرورت بازگشت همه انقلابیون به قطار انقلاب دم می‌زند. شکی نیست اگر هر چه سریع‌تر شناسنامه‌داران جناح راست محاسبه نفس نکرده و نفوذی‌های سازمان‌یافته جاخوش کرده درون خود را غربال نکنند و خود، فرمان ماشین مدیریت اصولگرایی را در دست نگیرند نه تنها این جریان، نعش دولت را کف خیابان میخ خواهد کرد که سقوطی تاریخی را به جریان ارزش محور سیاسی کشور سنجاق می‌کند. حسن روحانی پالس‌ها و پیام‌های روشنی ارسال کرده. می‌خواهد هشتاد درصد کابینه‌اش را تغییر دهد. آستین‌هایش را برای افزایش کارآمدی بالا زده. جامعه پیام مخابره شده او را دریافته که می‌خواهد نقاط ضعفش را به نقطه قوتش بدل کند. فقط مانده بازگشت عقلای راست و یک جلسه همنشینی بی‌واسطه با او.
بالمآل، بهزیستی حیات مردم و نظام در گرو «به تعویق افتادن اختلافات»، «تفاهم بر سر منافع ملی»، «پس زدن تجار تفرقه و تخریب»، «تمرین مدارای ملی» و «بازگشت عقلای جناحین به متن مسوولیت‌پذیری سیاسی و اجتماعی» است. اجماع ملی امری دست یافتنی است به شرط آنکه بزرگان انقلاب و نظام ، اشتراکات‌شان را تقویت کنند. بی‌شک، با توجه به ذخایر گرانبهای نیروی انسانی در ایران و بسترهای بالقوه توسعه کشور می‌شود زنگار بحران‌های موجود را به روشنایی موفقیت مبدل سازد.
آیا تعویق اختلافات، بازگشت مدارا و مروت سیاسی، اجماع ملی بر سر منافع ملی و بهبود امور جاری کشور تا پیش از فرارسیدن چله انقلاب اسلامی، کلید خواهد خورد؟

الگوسازی برای ادبیات گفتمانی
امیررضا واعظ‌آشتیانی فعال سیاسی اصولگرا- امروز باید تجدیدنظر اساسی توسط فعالان سیاسی در گفتمان و ادبیات سیاسی کشور صورت بگیرد. متاسفانه نیروی‌های سیاسی در عرصه کنش از یک گفتمان سازنده و اثرگذار غافل شدند و جامعه بیشتر به سمت بداخلاقی‌های سیاسی پیش می‌رود. اگر بپذیریم که در یک کشور با چارچوب آموزه‌های دینی و اسلامی زندگی می‌کنیم و از غرب الگو نگیریم، نخستین قدم را برداشته‌ایم. در گفتمان غرب اتفاقات نامیمون زیادی رخ می‌دهد. بارها دیده‌ایم که فعالان سیاسی کشور از ادبیات و گفتمان‌هایی استفاده می‌کنند. ما نباید هر چه را غربی‌ها انجام می‌دهند، عینا اجرا کنیم. متاسفانه حتی بداخلاقی سیاسی را از غربی‌ها یاد گرفته‌ایم. چرا نمی‌خواهیم به سمت و سویی برویم که یک ادبیات سیاسی مبتنی بر اخلاق را پایه‌گذاری کنیم؟ در گفتمان‌ها و اختلاف دیدگاه‌های موجود بین جناح‌ها از این ادبیات بهره بگیریم. متاسفانه می‌بینیم که بیشتر رفتارهای ما آمیخته با کنایه و توهین است. حتی گاهی اوقات ادبیات ما آمیخته به تهمت می‌شود. این گفتمان در کشور باید تغییر ادبیات بدهد. در این امر نیازمند بستر‌سازی و فرهنگ جدید هستیم.‌ای کاش در مناظره‌ای که برای انتخابات ریاست‌جمهوری ٩٦ انجام شد، همه کاندیداها در گفتمان خود از ادبیات بهتری استفاده می‌کردند. ادبیاتی که می‌توانست برای دیگر مسوولان کشور الگو شود. گروه‌های سیاسی می‌توانستند از یک ادبیات جدید بهره گیرند.‌ ای کاش در این مناظره از یک گفتمان مبتنی بر اخلاق پرده‌برداری می‌کردیم و آن را برای سیاست ورزی در آینده الگو‌سازی می‌کردیم.
لیکن این اتفاق نیفتاد و ما همچنان در گفتمان‌های‌مان دور باطل می‌زنیم. اگر بنا است گفتمان تغییر کند چه خوب بود از چنین فرصتی برای چگونه گفتمان کردن استفاده می‌کردیم. وقتی که در مناظره‌های ریاست‌جمهوری با چالش‌های اخلاقی مواجه می‌شویم، چگونه انتظار داریم که گروه‌ها و احزاب بتوانند یکدیگر را تحمل کنند. همچنین برخی از گروه‌های سیاسی نگاه‌هایی ندارند که بتوان با آنها گفتمانی سازنده انجام داد. آنها پا را به عرصه‌هایی می‌گذارند که راه گفتمان کردن منطقی و اصولی را می‌بندند. البته تضارب افکار باید در جامعه وجود داشته باشد اما باید در نهایت به منافع ملی کشور و اقتدار نظام منجر شود.
نه اینکه گفتمانی را پیش ببریم که تیشه به ریشه نظام بزند. این دسته گفتمان‌ها قابل گفت‌وگو و مذاکره نیستند. در عین حال تفکراتی می‌توانند در قالب منطقی قرار بگیرند و با یکدیگر مذاکراتی داشته باشند که بتوانند یکدیگر را تحمل کنند. مشکل مهم ما این است که نمی‌توانیم تفکر مخالف را تحمل کنیم. شاید بخشی از این امر به گروه‌ها و افرادی برمی‌گردد که تیشه به ریشه نظام می‌زنند. این رفتار را نمی‌توان تحمل کند. اگر می‌خواهیم یک گفتمان سازنده داشته باشیم باید به منافع ملی و اقتدار نظام توجه کنیم. سعی نکنیم با حرمت‌شکنی و تحقیر کردن، برای جناح‌ها آرا جمع کنیم. باید ادبیات مناسب فارغ از بداخلاقی داشته باشیم.

دیالوگ به جای تخریب
مجید فراهانی دبیر کل حزب ندای ایرانیان -همه فعالان سیاسی امروز باید به این باور برسند که توسعه کشور و حل مشکلات جز با خرد جمعی و استفاده از همه ظرفیت‌های درون نظام امکان‌پذیر نیست. جناح‌های سیاسی باید بدانند که برای خدمت به مردم، رفع مشکلات اقتصادی و برون رفت از بحران‌هایی که کشور با آن روبه‌رو است، همه باید دست به دست هم بدهند و با هم همکاری کنند. همچنین وزرای دولت و نیروهای سیاسی در تمامی دستگاه‌های دولتی باید این مساله را جدی تلقی کنند و باید اتاق فکری از مسوولان امر برای حل مشکلات کشور و همفکری به وجود ‌آید. مسوولان سازمان‌ها در گذشته چه اصولگرا و چه اصلاح‌طلب گرد هم بیایند و مسوول مربوطه را برای حل مشکلات کشور یاری کنند. مشورت و همکاری در زمینه‌های مختلف باید به وجود بیاید. از بالاترین سطوح تا پایین‌ترین سطوح باید از خرد جمعی همه دیدگاه‌ها از دو جناح سیاسی استفاده شود. برای تحقق چنین امری باید طرفین یکدیگر را به رسمیت بشناسند. باید طرفین بدانند که به جای برخورد و تخریب با هم، گفت‌وگو و دیالوگ لازم است. این گفت‌وگو و مذاکره در همه سطوح باید صورت گیرد. پیش زمینه چنین امری به رسمیت شناختن دیدگاه‌های مخالف است. امروز جامعه ما در عرصه‌های مختلف با بحران‌هایی روبه‌رو است که هر کدام از این بحران‌ها می‌تواند به تنهایی کلیت جامعه را به خطر بیندازد.
بحرانی که دستگاه‌های اقتصادی در خصوص بدهی بانکی دارند، جدی است. برخی بانک‌ها در شرف ورشکستگی هستند که می‌تواند برای کشور بسیار آسیب زننده باشد. همچنین وضعیت بدهی‌های شهرداری که بسیار کلان است. بودجه سالانه شهرداری کفاف بازپرداخت این بدهی‌ها را ندارد. همه این مسائل و مشکلات است که حل آنها نیازمند به کار‌گیری نظرات و دیدگاه‌های مختلف و خردجمعی است. راه برون رفت از مشکلات موجود این است که همه جریان‌ها احساس کنند که نفع‌شان در این تعامل و گفت‌وگو است. اینکه نفع فردی، تشکیلاتی و ملی در گرو تعامل است. اجماع ملی در چند سطح نتیجه و خروجی خواهد داشت. در سطح بین‌المللی موجب انسجام و یکپارچگی ملی خواهد شد. طمع دشمنان را از کشور قطع می‌کند و یک سیمای کشور مستقل و قدرتمند به جهانیان نشان خواهد داد. دولت‌های دیگر در مذاکره با نمایندگان کشور تصور یک کشور قدرتمند و متحد را از ایران خواهند داشت. نفع دیگر اجماع و وحدت ملی به مردم به عنوان صاحبان انقلاب و نظام می‌رسد. اعتماد ملی بالا می‌رود و مردم به مسوولان اعتماد می‌کنند. در چنین شرایطی مشارکت بیشتری در حل مشکلات و معضلات کشور خواهند داشت. در این صورت بسیاری از آسیب‌های اجتماعی کم خواهد شد. ثمره نهایی آن توسعه کشور است. ایجاد وفاق ملی موجب حرکت سریع‌تر کشور به سمت رشد خواهد شد.


وحدت رویه برای منافع ملی
ناصر ایمانی تحلیلگر اصولگرا اختلافات سیاسی بین جناح‌ها را نباید به تاخیر انداخت چرا که به تاخیر افتادن آنها منجر به تجمیع و تلنبار شدن شان در مقطع زمانی دیگری می‌شود و آن زمان مانند یک بهمنی خواهد بود که بر سر کشور فرود می‌آید. مهم این است که همه جناح‌های سیاسی بدانند که باید در مورد مسائلی که به منافع ملی کشور منجر می‌شود، وحدت رویه داشته باشند. سیاست خارجی کشور یکی از مواردی است که در حیطه منافع ملی محسوب می‌شود. همانطور که مقام معظم رهبری اخیرا گفته‌اند که یک صدا باید در خصوص مسائل سیاست خارجی شنیده شود، باید در حفظ منافع ملی وحدت داشت.
همچنین حفظ حرمت و اقتدار مسوولان کشور در همه سطوح جزو منافع ملی محسوب می‌شود. اگر همه جریان‌های سیاسی به این مساله توجه کنند، بر سر موضوعات مربوط به منافع ملی یکسان عمل می‌کنند. البته وجود اختلاف نظر طبیعی است اما یک صدا باید در دنیا شنیده شود و اختلافات در لایه‌های دیگری باید مذاکره و حل شود. جریان‌های سیاسی باید به این بلوغ برسند که در مورد منافع ملی وحدت نظر داشته باشند. به تاخیر انداختن اختلافات نتیجه مثبتی در بر ندارد. اگر هم اختلاف نظر وجود دارد نباید خیلی عیان باشد. جناح‌ها برای حفظ منافع ملی باید برخی جاها سکوت و مماشات کنند. این هم بلوغ فکری و فرهنگی سیاسی است. افراد فرهیخته، خوش فکر، دانشگاهی و آکادمیک در کشور کم نداریم. امروز جای محافل علمی و شخصیت‌های علمی را خالی می‌بینیم.
عمده تحرکات سیاسی توسط فعالان جناح‌های سیاسی تصمیم‌گیری می‌شود. اندیشکده‌ها، پژوهشکده‌ها و موسسات آکادمیک که مراکز علمی، فرهنگی و اندیشه‌ای هستند، در دیگر کشورها نقش مهمی برای فکر‌سازی ایفا می‌کنند و ایجاد فرهنگ می‌کنند. در کشور ما این امر بسیار ضعیف است. در حالی که باید این افراد نقش مهمی در فرهنگ‌سازی و ایجاد بلوغ سیاسی ایفا کنند. خوب است که مقداری کار را از دست سیاستمداران خارج کنیم و به دست اندیشمندان بدهیم. اندیشمندان نگاهی علمی و منافع کمتری دارند. بنابراین بازتر و روشن‌تر می‌توانند نظرات خود را بیان کنند. برای رسیدن به فهم مشترک از منافع و هویت ملی نیاز به چنین اندیشمندانی داریم.

پرهیز از افراط؛ زمینه اجماع
مرتضی مبلغ فعال سیاسی اصلاح‌طلب- پیش از واردن شدن به فرآیند سازنده وحدت و اجماع ملی دو پیش شرط مهم را باید رعایت کرد؛ نخستین پیش شرط نفی افراط و تندروی و خودسری است. تا وقتی که گروه‌های بسیار قلیل خودسر و افراطی دو جناح سیاسی میدان‌داری کنند، زمینه و بستری برای رسیدن به وحدت و اجماع ملی وجود ندارد. چه این گروه‌ها خودسرانه عمل کنند و چه به عنوان ابزار یک جریان فرقی نمی‌کند. در چنین شرایطی به محض اینکه برای حرکت‌های سازنده پایه‌گذاری می‌شود، این جریان‌ها با رفتار و گفتار و کردار مخرب خود همه‌چیز را از بین می‌برند. شرط دوم این است که همگی به این باور رسیده باشند که کشور باید در آرامش باشد و از تشنج و درگیری پرهیز کنند. در فضای آرام سیاسی است که می‌توان به حل مشکلات پرداخت و وحدت ملی را محقق کرد. با در نظر گرفتن این دو پیش فرض مهم‌ترین کاری که باید انجام شود، گفت‌وگو و مذاکره است.
در نظام مردم سالاری مثل کشور ایران که چندی است، وارد فرآیند دموکراسی شده، گروه‌های مختلفی در عرصه سیاسی زیست می‌کنند. در چنین شرایطی طبیعی است که اختلاف‌نظرهایی بین افراد وجود داشته باشد. جناح‌ها، احزاب و گروه‌های مختلف نظرات متفاوتی دارند و این اقتضای یک نظام مردم سالار است. این گروه‌ها باید بیاموزند که با هم گفت‌وگو و تعامل کنند. تا این اتفاق نیفتد مردم سالاری به خوبی محقق نمی‌شود. گفت‌وگو نیز پیش شرط اولیه و مهمی دارد و آن اینکه طرف‌های گفت‌وگو باید برای یکدیگر حق قایل شوند. بسیار مهم است که جناح‌ها آماده پذیرش حرف حق باشند. این مساله برای تحقق یک گفت‌وگوی مفید باید جدی گرفته شود. تا چنین اتفاقی نیفتد، انسجام ملی و تعامل در کشور تقویت نمی‌شود. از طریق گفت‌وگو است که اجماع ملی تحقق پیدا می‌کند. جناح‌ها، احزاب و مسوولان در هر رده‌ای باید چارچوبی را بپذیرند. پایبندی به رقابت برابر و آزاد بسیار مهم است و باید توسط طرفین پذیرفته شود.
برای شروع نیز باید تمام افراد سابقه‌دار و دلسوز کشور از هر جناحی و در هر مقامی که هستند، پیشقدم شوند. مقامات بالای کشور باید بر سر مسائل اختلافی و مهم کشور گفت‌وگو کنند. همه فعالان سیاسی، اجتماعی و فرهنگی باید به نحوی در حوزه خودشان پیشتاز باشند و زمینه گفت‌وگو را فراهم کنند. این تنها راه‌حل موجود برای رسیدن به اجماع ملی است. کسانی که درک درستی از مشکلات دارند و ضرورت انسجام و آشتی ملی را درک می‌کنند، باید در هر رده، حوزه و تشکلی رقیب خود را دعوت کنند تا مسائل اختلافی در کشور را مورد بررسی قرار دهند تا اجماع ملی در کشور محقق شود.

پیگیری منافع ملی با تعریف رهبری
حمیدرضا ترقی عضو شورای مرکزی حزب موتلفه- رسیدن به وحدت رویه در مسائلی که منافع ملی را تامین می‌کند، الزاماتی دارد. مهم‌ترین راه‌حل آن این است که جناح‌های سیاسی اعم از اصلاح‌طلب و اصولگرا تعریف مشترکی از منافع ملی داشته باشند‌. این اتفاق نظر نیز باید بر اساس تعریف مقام معظم رهبری از منافع ملی باشد. اگر دو جناح سیاسی به این تعریف باور داشته باشند، همه مشکلات حل می‌شود.
اختلافات بین جناح‌ها و مشکلات امروز کشور تماما بر سر این است که منافع ملی را جور دیگری و بر خلاف نظر رهبری تعریف می‌کنند. رهبری منافع ملی را در آخرین جلسه‌ای که با سران نظام داشتند، تعریف کرده‌اند. اگر همه جناح‌های سیاسی این تعریف را بپذیرند و برای عمل به آن اقدام کنند، مشکلی به لحاظ وجود وحدت و انسجام ملی در کشور وجود نخواهد داشت.
به هر حال در نظام سیاسی فصل‌الخطابی در مورد همه موضوعات کشور داریم. در سیاست‌ها، برنامه‌ها و راهبردها رهبری نظراتی دارند. وقتی که همه فصل‌الخطاب را که رهبری است، پذیرفته‌اند و باور کرده‌اند که سیاستگذار کلی در نظام رهبری است و راهبردهای اصلی نظام به سمت اهداف را ایشان تعیین می‌کند و در موارد اختلاف بین جریان‌های سیاسی یا قوای سه گانه رهبری ورود می‌کند، دیگر مشکلی پیش نمی‌آید. تن دادن به همین فرمول خیلی از مشکلات کشور را حل می‌کند اما متاسفانه این فصل الخطاب بودن را برخی از جریان‌های سیاسی نمی‌پذیرند و دچار اختلاف می‌شوند.
اصل در همین باور است. بعد در حل موارد اختلافی بین جناح‌ها می‌توان با مذاکره و گفت‌وگو راه‌حل مورد نظر را طبق شاخص‌ها که راهبردهای رهبری است، حل و فصل کرد. منافع ملی و سیاست‌های کلان می‌تواند محور مشترک جناح‌ها در کشور باشد. با این حال تنها شرط موجود فصل‌الخطاب بودن مقام معظم رهبری است.
توانایی جامعه‌ای که از یک انسجام ملی برخوردار است در برابر تهدیدات بیگانه افزایش پیدا می‌کند. برخوردش با مشکلات راحت‌تر می‌شود. عبور از مشکلات سهل‌تر خواهد شد. وقت و انرژی جامعه صرف اختلافات نمی‌شود بلکه در جهت پیشبرد اهداف نظام مورد استفاده قرار می‌گیرد و از فشل شدن انرژی جامعه جلوگیری می‌کند.

اجماع برای حفظ امنیت
محسن رهامی فعال سیاسی اصلاح‌طلب- مشخصه مهم نظام‌های مردمسالار به رسمیت شناختن اختلاف‌نظرها است. نظرها و دیدگاه‌ها به طور طبیعی در حوزه‌های مختلف یکسان نیستند. احزاب و گروه‌ها در مسائل مختلف اجتماعی، سیاسی و فرهنگی دیدگاه‌های متفاوتی دارند و قرار هم نیست کسی دیدگاهش را به نفع دیگری کنار بگذارد. با این حال وجود تشنج و تنش در کشور بسیار آسیب‌زا خواهد بود. مهم‌ترین روش برای رسیدن به اجماع این است که همه در چارچوب قانون اساسی نقطه نظرات‌شان را مطرح کنند و اختلاف‌نظرها موجب هتک حرمت نباشد. احترام همه جریان‌های مخالف باید نگاه داشته شود. نباید به یکدیگر توهین کنیم و مقامات قضایی در اینگونه موارد باید برخورد کنند. اگر حرمت اشخاص و تفکرات مختلف را نگاه داریم، می‌توانیم از نظرات مختلف و بعضا مخالف برای حرکت رو به رشد و توسعه کشور بهره بگیریم. در کشورهای پیشرفته دنیا نیز احزاب مختلفی وجود دارند که در مسائل مختلف الزاما دیدگاه واحدی ندارند اما تلاش می‌کنند تا از طریق مجاری قانونی نظرات‌شان را به کرسی بنشانند و مطرح کنند. در دنیا انتخابات به رسمیت شناخته شده و بهترین روش است برای اینکه دیدگاه مخالف دولت مستقر برای پیاده کردن نظراتش دست به کار شود. هر حزبی تفکرات خود را ارایه می‌کند و مردم نیز پای صندوق‌های رای یکی از دیدگاه‌ها را انتخاب می‌کنند.
اکثریت وقتی رای آورد، اقلیت قانونا و اخلاقا به احترام نظر اکثریت کنار می‌رود و دولت مستقر را نقد می‌کند تا زمانی که او هم بتواند طرفداران بیشتری برای تفکر خود به دست آورد. در همه کشورها اختلافات سیاسی و دیدگاهی از راه قانون بیان و حل می‌شوند. در ایران نیز این راه باید در پیش گرفته شود. متاسفانه برخی از گروه‌های سیاسی حاضر نیستند تا از مجاری قانونی دیدگاه‌های خود را مطرح کنند. در شرایطی که اقلیت نتواند تن به قانون دهد مقامات قضایی دست‌به کار می‌شوند. وجود آرامش در جامعه پیش زمینه حل اختلافات و مشکلات کشور است. در شرایطی که منطقه اوضاعی بحرانی را تجربه می‌کند و تروریسم در منطقه گسترش پیدا کرده، اجماع و انسجام ملی با حفظ اختلاف دیدگاه‌ها و نظرها بسیار اهمیت دارد.
در نگاه کلان و منافع ملی مانند استقلال، امنیت و مصالح بلندمدت کشور اختلافی بین جناح‌ها وجود ندارد. اگر اختلافی وجود دارد در روش‌ها است. همه فعالان سیاسی در یک کشتی نشسته‌اند و اگر این کشتی صدمه ببیند همه آسیب می‌بینند. هر حرکتی که به کیان و تمامیت کشور آسیب بزند، به همه ضرر می‌زند. از اقداماتی که چنین نتیجه‌ای دارد، باید خودداری کنیم. رفتارهایی مانند آنچه در هتک حرمت رییس‌جمهور در روز قدس انجام شد، آب به آسیاب دشمن ریختن است و باید از آن دوری کرد./ اعتماد
برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها