اعتمادآنلاین-مجتبی حسینی،محمدحسین مهرزاد/ الیاس حضرتی، نماینده تهران با سابقه چند دوره نمایندگی در مجلس و فعالیت حزبی در قالب حزب اعتماد ملی با تجربه سه دهه سیاستورزی امروز از همیشه نگرانتر است. آنقدر که پیشنهاد میدهد دو سه ماهی مجلس را تعطیل کنند و با کارشناسان حوزههای مختلف یک آسیبشناسی جامع از 37 سال کشورداری نظام انجام دهند. خودش میگوید صندلیمان را بچرخانیم و رو به گذشته نگاه کنیم، ببینیم کجا را درست رفتهایم و کجا خطا کردهایم که امروز وضعیتمان اینگونه است؟ از نمایندگی راضی نیست. میگوید گرفتار رگبار طرحها و لوایح و وصله پینه زدن شدهایم در حالی که درد اصلی جای دیگری است. اما این تمام حرفهایش نیست. درباره اصلاحطلبان و دو انتخابات حساس پیش رو نیز ایده و پیشنهاد دارد. از معدود اصلاحطلبانی است که خودش میگوید دوره امثال ما گذشته و باید میدان مدیریت را به جوانهایمان بدهیم. برای انتخابات شورا نیز همین ایده را تشریح میکند. او درباره انتخابات ریاستجمهوری نیز در میان کسانی قرار میگیرد که معتقدند روحانی نباید بدون یار کمکی جلوی لشگر کاندیداهای اصولگرا قرار بگیرد. قسمت دوم گفتوگوی
«اعتماد» با حضرتی به انتخابات اردیبهشت سال آینده ختم شد:
قسمت اول گفت و گو را اینجا بخوانید
سم مهلک نمایندگی مجلس روزمرّگی است. قوانین زیادی که نیاز روز جامعه نیست. در این 10 ماه خاصیت مجلس دهم خاصیت خیلی بالایی نداشته است. اصلاحطلبان به این مساله چگونه فکر میکنند؟
اصلاحطلبان معتقدند که آنها اختیاری برای شکلگیری مجلس نداشتند. نفرات درجه یک تا درجه پنجشان ردصلاحیت شدند. فقط دلشان به این خوش است که کسانی مثل رسایی و کوچکزاده در مجلس نیستند که هر روز برای دولت دردسر ایجاد کنند. به همین اندازه خوشحال هستند. مجلس به اندازه چارچوب خودش است. مورد نظر دوستان اصلاحطلب برخورد با این دولت نیست. خدا خدا میکنند که مانعی برای روحانی ایجاد نشود؛ شما انتظارات را ببینید. فعلا مرزشان این است که کارشکنی برای دولت نکنند. اینکه اقدام و طرح خوبی دربیاید، واقعا نمیخواهند.
دیدارتان با آقای لاریجانی و نگرانی و دغدغهای که در مورد وضعیت مجلس دارید میتواند در راستای یکی دو نامهای که به احمد خاتمی و آقای آملیلاریجانی نوشتید، ببینیم؟
بله. دولت اول هاشمی در سالهای 72 یا 73 بود که مرکز پژوهشهای مجلس تازه تاسیس شده بود. جواد لاریجانی، رییس مرکز بود و مرتضی نبوی معاونش بود. نامهای نوشتم به جواد لاریجانی دادم. آن زمان 18 سال از عمر انقلاب رد شده بود. گفتم 18 سال از دوران انقلاب رد شده و تهدیدات گروهک را پشتسر گذاشتهایم. الان زمان یک ارزیابی است. صندلی را برگردانیم و ببینیم راهی که آمدیم را خوب آمدهایم؟ اگر خوب است تقویت شود و اگر بد است ضعفها باید برطرف شود. پیشنهادم این است که 20 نفر از دانشگاهیان زبده و 20 نفر از نمایندگانی که تجربه خوبی پیدا کردهاند و 20نفر از کسانی که وزارت و کار اجرایی کردهاند جمع شوند و البته دیگر افرادی هم میتوان اضافه کرد. زیر صد نفر بشویم و یک سالن بگیریم و 18 سال را ارزیابی کنند. ببینیم راه آمده، راه درستی بوده یا نه. ایشان نامه را به من پس داد. گفت ضمن اینکه این کار را نمیتوانیم انجام دهیم؛ توصیه دوستانه من به شما این است که دنبال این داستان اصلا نباش. گفتم آقای لاریجانی اصل ولایتفقیه محفوظ است و من طرفدار ولایتفقیه هستم. اینکه رهبری با رییسجمهور یکی شود هم اشکالی از نظر من ندارد. آن زمان این موضوع
را رها کردم. الان به نظرم دوباره موقع آن است که آن را پیگیری کنم. فکر میکنم الان وضعیت بدتر شده است و باید فکری اساسی به صورت کلان داشت.
رفتارهای فراکسیون امید بعد از همه ریزشهایی که داشت و اتفاقاتی که تاکنون داشته است را چطور ارزیابی میکنید؟ فراکسیون ما قهرمان و شجاع دارد اما کل فراکسیون را زیر ضرب میبرد. کسانی را هم داریم که در طول این چند ماه نه میکروفنشان روشن شده و نه یک خط چیزی برای رسانهها نوشتهاند. آدم کاسب و دلسوز هم داریم. ارزیابیتان چیست؟ متوسط تجربه پارلمانی اعضای فراکسیون زیر دو سال است.
فراکسیون در حد کار روتین و روزمره کارش بد نیست. جلسات فراکسیون تشکیل میشود و آقای عارف به عنوان محور جلسات منظمتر و زودتر از همه در جلسات حضور دارد و وقت میگذارد که خود نقطه اتکایی است. برنامهریزی برای اینکه در مجلس تصمیماتی گرفته شود غیر از روزهای اول روی روال افتاده است. وجود آقای عارف مایه برکت است و اگر بخواهد میتواند موثرتر هم باشد. به نظر من ایشان دو کار باید انجام دهد. یکی اینکه به شکلی باید به ظرفیتهای بیرون از مجلس وصل شود. ما ظرفیت، ثروت و سرمایههای اصلیمان بیرون از مجلس است. آدمهای قوی و حلقهها و جلسات قوی و آدمهای متفکری بیرون از مجلس داریم؛ چه مجمع نمایندگان ادوار که نمایندههای دورههای مختلف با تجربه خیلی خوب آنجا هستند و چه مجامع غیر نماینده. امکانات قابل ملاحظهای وجود دارد که میتواند توان موتور حرکت فراکسیون را بالا ببرد و جهش ایجاد کند و ایدههای جدید و سوژههای جدیدی را طرح کند که میشود در مجلس فضای زیادی ایجاد کرد. کسی که ایدههای نویی دارد به هسته جذاب تبدیل میشود و دیگران میآیند و آنجا دور میزنند. این یکی از کارها است. کار دوم این است که باید مرزبندی خود را با افراد
مستقل و معتدل کمرنگ کند. به معنای احیای ائتلافهای انتخاباتی جلسات مشترک با محوریت و عنوان کمک به دولت با مستقلین داشته باشد و این نشستها را تقویت کند. با موتور قوی که تغذیه میشود اثربخشیاش را زیاد کند. آنوقت میتواند به مرور به سمت اصلی برود که در انتخابات به دنبال آن بودیم. بقیه را به کلی تحت الشعاع خود قرار دهد و تعامل کند نه ارتباط را به صورت اطاعت در بیاورد. آنها علاقهمند به نزدیک شدن هستند اما از طرف ما خیلی برنامه و جاذبهای وجود ندارد. این دو کار میتواند خیلی برای اصلاح ساختار مجلس و کمک به دولت و چارهاندیشی موثر باشد.
آیا فراکسیون به انضباط تشکیلاتی نیاز دارد؟ اگر یک نفر خارج از صف حرفی بزند یا توییت کند نیاز به انضباط و منشور فراکسیون دارد یا خیر؟
ما در عالم ایدهآلها زندگی نمیکنیم. حتی احزاب هم اینطور هستند. اصولگرایان هم این مشکل را دارند. تربیت و انضباط حزبی از سنین پایین در کشور وجود ندارد. خیلی از موضوعات یک تفاهم کلی است. من وقتی صحبتی میکنم فراکسیون بررسی نمیکند که بگویم یا نه. وقتی در فراکسیون تصمیم گرفته میشود موضوعی انجام شود آنوقت تعهد اخلاقی دارم که به او رای دهم. آقای صادقی هم مجموعا نیروی خوب است. پرتلاش و دلسوز است. گاهی به لحاظ تجارب کاری و جوانی ممکن است حرفی بزند که حساسیتبرانگیز باشد.
ممکن است هزینههایی را وارد کند؟
باید مراقب بود و تذکر داد اما اینطور نیست که مو به مو مواضع افراد را چک کنیم.
انضباط تشکیلاتی نیاز است؟
بله. قطعا نیاز است. کار جمعی نظم و حساب و کتاب دارد. در فراکسیون هم وجود دارد. برخی دوستان که مواضعی داشتند که خسارتی برای کل فراکسیون ایجاد میکرد صحبت شد و تذکر داده شد.
نام جنابعالی در ماجرای انتخابات هیات رییسه مجلس دهم مکرر به عنوان کسی که شانس بالایی برای نایبرییسی مجلس دارد شنیده میشد. اما به ناگهان دیدیم که شما از این موضوع انصراف دادید. چرا؟
اول مجلس که رای خوبی برای نایبرییسی داشتم، احساس کردم چون توجهها زیاد است باید خط گذشت را در پیش بگیرم. اینکه اگر قرار باشد کار تشکیلاتی و جمعی کنیم اصل اولش این است که به نفع همدیگر با آرامش برای مسوولیتها کنار برویم.
کاندیدای نایبرییسی بودید چرا با وجود اینکه میتوانستید به این سمت برسید به نفع دیگران کنار رفتید؟
برای نایبرییسی آقای تابش، کواکبیان، پزشکیان، مطهری و تاج گردون بودند. همه زندگینامهها، سوابق و تواناییهایشان را گفتند. من هم در آن جلسه گفتم که کار کردهام و رای خوبی هم دارم. اما بلافاصله گفتم چون آقای پزشکیان و مطهری به لحاظ حریت و آزادگی یک قدم از من جلوتر هستند به نفع این دو نفر کنار میروم. بعضی از دوستان نزدیکم در مجلس از این رفتار من پکر شدند که به آنها گفتم این کنارهگیری لازم است. واقعا ما باید به راحتی به نفع یکدیگر کنار برویم تا آنها که در اولویت هستند جلو بیایند. این افت مدیریتی و سیاسی کشور است که برای یک پست گذرا مدام یقه همدیگر را میگیریم در حالی که اگر خط گذشت در میان مسوولان نهادینه شود فضای رقابتی جایش را به رفاقتها خواهد داد.
پس انصراف شما جواب داده؟
بله. یک قدم جلوتر رفتیم و الحمدلله همان اقدام هم کمک کرد که آقای پزشکیان و مطهری هر دو رای آوردند و عملکرد آنها به لحاظ حریت و آزادگی نمونه است.
خب یک بار این کار را انجام دادید چرا دوباره این کار را در هیات رییسه فراکسیون امید تکرار کردید؟
وقتی هیات رییسه موقت تشکیل شد، دیدم که اعتراضاتی بین جوانها و زنان وجود دارد و دعوای سهمیهها وجود دارد. برای اینکه این اختلاف ادامه پیدا نکند کنار رفتم تا جوانان و زنان وسط میدان بیایند.
و باز هم انصراف در هیات رییسه دایم فراکسیون امید؟
بله. آنجا هم به نفع دوستان شهرستانی.
چرا؟
چون انگیزه بیشتری برای کار پیدا کنند. البته فکر میکنم آقای وکیلی هم همین کار را کرد. در مقطع مجمع نمایندگان تهران هم تعدادی از دوستان آمدند و گفتند که علاقه دارند مسوولیتهایی بگیرند. آنجا هم گفتم کاندیدا نمیشوم که دوستان جوان بیایند.
این کار را کردید تا اینان فرصت پیدا کنند رزومهای برای خود بسازند؟
برای من دیگر مسوولیت انگیزهای ایجاد نمیکرد اما بعضی از دوستان موضوع برایشان مهم بود. در انتخاب هیات نظارت بر انتخابات تهران و شوراها هم، من و آقای رحیمی و نجفی رای آوردیم که دیدم بین نمایندگان شهرستانهای تهران و تهران مختصر گلایهای در حال ایجاد شدن است که به آقای قمی نماینده پاکدشت گفتم شما جای من بروید هیات نظارت و قصه تمام شد.
این عقبنشینی محسوب نمیشود؟
نه. چه عقبنشینی ای؟ ما باید گذشت کردن را تجربه کنیم تا کار جمعی و تشکیلاتی مان تقویت شود.
فکر میکنید این اقدامات شما میتواند الگوی فعالیت سیاسی باشد؟
بستگی دارد که این موضوع را چقدر طرح کنیم. اینکه در انتخابات ریاستجمهوری اصولگرایان نمیتوانند به راحتی به وحدت برسند ریشهاش در آفت گذشت نکردنهاست. اینکه اگر میتوانستند به نفع یکدیگر کنار بروند حال و روز سیاسی شان بهتر بود.
همه خودشان را اصلح میدانند؟
بله. این اصلح دانستن یعنی اینکه من اهل گذشت نیستم. یعنی اینکه من بهترم. مشکل امروز اصولگرایان همین است که تعداد زیادی از آنان قایل به این هستند که بهتر از آنان برای اداره کشور وجود ندارد در حالی که واقعا خیلیهایشان میتوانند به نفع یکی کنار بروند.
آقای حضرتی شما در ماههای اخیر چند نامه مهم را برای آیتالله خاتمی امام جمعه موقت تهران، آیتالله آملیلاریجانی و اخیرا هم به وزرای بهداشت و علوم نوشتهاید. نامههایی که با وجود اینکه لحنی جدی داشتند اما این پیام را به افکار عمومی منتقل میکرد که گویا شما مسائلی را در قالب نقد مطرح کردهاید که مخاطبان نامههای شما کمتر به آن توجه داشتهاند. به واقع هدفتان از نگارش این نامه چه بود؟
به عنوان یک نماینده مجلس وظیفه دارم مسائلی را که ممکن است مسوولان کشور به آن بیتوجه باشند و این بیتوجهی منجر به یک نارضایتی یا تهدید برای کشور بشود را به آنان گوشزد کنم. این نامهها همه در راستای انجام وظیفه است. رحمالله من اهدی الی عیوبی فقط یک حدیث نیست. رسم ما باید امر به معروف و نهی از منکر باشد. اگر به رییس قوه قضاییه نامه مینویسم که مطالبات قانونی زندانیان باید رعایت شود و باید مراقب جان آنها در زندان بود به این جهت است که اگر به هر دلیلی رییس قوه قضاییه نسبت به این موضوع بیخبر مانده، توجهش به این موضوع جلب شود یا اگر در نامهام به آیتالله سید احمد خاتمی این بحث را مطرح میکنم که کشور بیش از آنکه نیاز به دشمنی و تفرقه و تنازع داشته باشد محتاج آشتی و رفاقت و خانه تکانی دل است به این جهت است که انقلاب و نظام و مردم و ایران منافعش در گروی همکاریها و مودتهاست. این نامه ترجمان منشور برادری پیر کبیر انقلاب امام خمینی(ره) است که همه ما را به یکی بودن توصیه کردند. واقعا اگر ما منافع ملی را قربانی منافع باندی و قبیلهای بکنیم چه آیندهای و سرنوشتی برایمان رقم خواهد خورد؟وقتی مردم مدام دعواها و
کینهها و نفرتها را از سیاستمداران و مسوولان کشور ببینند غیر از این است که از نظام دل میبرند؟ همین است که در این نامه خطاب به ایشان، خودم، همفکرانم و رقبایم توصیه کردم که در بهار طبیعت دلهایمان را بهاری کنیم و از تفرقه سیاسی و تفرقه عقیدتی و اجتماعی پرهیز کنیم. این آرزوی من که کینهها و نفرتها جای خود را به محبتها و رفاقتها بدهد به دلیل این است که مردم و کشور بیش از هر زمان دیگری نیاز به وحدت ملی دارند. کسی به عنوان نماینده مجلس باید صادقانه مسائل جامعه را هشدار دهد. به اینها متذکر یادآوری و امر به معروف و نهی از منکر میشود.
هدفتان از نامهنگاری به وزرای علوم و بهداشت و رییس دانشگاه آزاد چه بود؟
اقشاری در جامعه ما هستند که مدافع و سخنگو ندارند. به این طریق احساس میکنند سخنگو و مدافع دارند. ولو اینکه ممکن است در نظراتشان با ما اختلاف نظر داشته باشند. به تشکلها میدان داده نشده است. فقط بسیج و جامعه اسلامیها میداندار هستند. بلکه باید انجمن اسلامیها و دیگر تشکلهای دانشگاهها بتوانند کار کنند. در دولت آقای روحانی و وزیر آقای روحانی عرضه ندارد به اینها میدان و مجوز دهد، درست نیست. مگر دانشجوها چه میخواهند. میگویند مجوز قانونی به ما بدهید. آنها را بلاتکلیف نگه داشتهاند که تا انتخابات مجوز نمیشود داد. باید به دانشجویی که عطش فعالیت سیاسی دارد، بگویید تا انتخابات نمیشود؟ در اصل الان باید مجوز بگیرند که فعالیت انتخاباتی داشته باشند. نشاط دانشگاه به فعالیت سیاسی و علمی است. بدون هر یک از این دو دانشگاه مرده است. دانشگاه مرده باشد جامعه مرده است. نشاط دانشگاه باید به جامعه تزریق شود. قدم بعدی من نامه به رییسجمهور است و سوال از وزیر است.
می خواستید تحلیلشان را تصحیح کنید؟
آنجا که دیدم آقای احمد خاتمی حرف درستی زد تایید کردم و گفتم این داستان چنین مسائلی را نیز دارد. به آقای لاریجانی نامهای نوشتم در مورد آرش صادقی که به وضعیتش رسیدگی شود.
این نامهها در فضای سیاسی کشور اثری خواهد گذاشت؟
متاسفانه در بین تجادلات و تنازعات سیاسی غیرمفید برای کشور کمتر صدای مطالبات و نیازها اقشار مردم از دانشجو تا فعال سیاسی و از مردم کوچه و بازار تا زندانی سیاسی شنیده میشود. خواسته بسیاری از این اقشار وسط این دعواها گم میشود و من تکلیف خودم دانستم و میدانم که صدای آنان را به لایههای مختلف قدرت و مسوولان ذیربط برسانم.
حتی اگر این مطالبات، مطالبات گروهی از جامعه نباشد که شما نماینده آنان هستید؟
فرقی نمیکند. من نماینده مردم تهران در مجلس هستم. مردم تهران که فقط اصلاحطلب یا اصولگرا نیستند. همه مشکل ما این است که همهچیز را جناحی و خطی کردهایم. درد مردم با این حرفها درمان نمیشود. ما باید دیدبان خواست مردم باشیم. اصلا فلسفه تشکیل مجلس همین است. اقشار مردم به هیچوجه در بلوکبندیهای سیاسی قرار نمیگیرند و این وظیفه ما است که صدای خواست آنان را بشنویم و ببینیم چگونه میتوان مشکلاتشان را برطرف کرد.
مهمترین پروژه سیاسی ما انتخابات آتی است. علیالظاهر در حمایت از روحانی تردیدی وجود ندارد.
من همچنان معتقد به کاندیدای پوششی هستم. شخص آقای روحانی باید تعدادی از اصلاحطلبها را و چند نفر از معتدلین را به تیم نزدیک به خود دعوت کند و خواهش کند که ثبتنام کنند. علت این است که از 10 نفری که ثبتنام میکنند ممکن است 4 نفر تایید شوند. صاحب نظر باشند؛ در یک حوزه تخصص داشته باشند؛ محبوبیت داشته باشند؛ امکان عبورشان از شورای نگهبان وجود داشته باشد. توانایی اداره کشور را داشته باشند و انعطاف برای کنارهگیری داشته باشند. اینها را آقای روحانی سوا کند. در تلویزیون که در آن ایام محور تبلیغات است هر کاندیدایی وقت دارد. اصولگرایان 7 تا 8 کاندیدا خواهند آورد و از تریبونشان برای تاختن به آقای روحانی استفاده خواهند کرد. هر کسی از حوزهای وارد خواهد شد. اگر چند نفر از این طرف کاندیدا شوند جواب آنها را میدهند.
یعنی آقای روحانی در انتخابات 96 یار کمکی لازم دارد؟
بله. وقت اضافه لازم دارد. آقای هاشمی که ثبتنام کرد آقای روحانی به اتفاق یکی دو نفر به دفترش رفتند. گفت حالا که شما ثبتنام کردید من انصراف میدهم. آقای هاشمی گفت این کار را نکنید. گفت بیایید تلویزیون و از من دفاع کنید. وقت در اختیار دارید چرا آن را از دست بدهید. ضمن اینکه ما نیاز به شخصیتسازی هم داریم. چند نفر در تراز ریاستجمهوری حرف بزنند. ایدههای جدید مطرح شود. آقای روحانی مصاحبههایش نیمه تمام میشود. انتخابات خستگی دارد و فشار کار زیاد است. این هفت تا هشت نفر را به شهرستانهای مختلف میفرستیم و هر کس بخشی را که توانایی و نفوذ دارد به دست میگیرد و جلب رای برای آقای روحانی میکند. به نظر من چیز بدی نیست. آقای روحانی مخالف بود و فکر میکرد کاندیدای پوششی هزینه ردصلاحیتش را پایین میآورد ولی الان اتفاقا خودش باید وارد شود. 10 نفر را ثبتنام کنند.
شورای عالی قرار است متولی انتخابات شوراها شود. اینبار تجربه انتخابات مجلس را داریم که دیدیم در تهران مردم به سی نفر رای دادهاند که حتی نامشان را نشنیدهاند. پس ذهنیت ایجاد میشود که هر کسی در لیست اصلی اصلاحات باشد در شورا هم هست. با توجه به سازوکار تایید صلاحیت کاندیداها که از ید قدرت شورای نگهبان خارج است، احتمالا با 10 برابر 21 نفره شوراها کاندیدا خواهیم داشت. کاندیداهای اسم و رسمدار و نام و نشاندار داریم. جریان اصلاحات چطور باید مدیریت کند؟ لیست واحدی که در آن اتفاقات شورای فعلی رخ ندهد.
من شخصا یک فراخوان میخواهم بدهم از آحاد مردم اصلاحطلبان و جوانها بپرسم که از من چه انتظاری دارید؟ از من به عنوان نماینده لیست امید یا غیر از آن چه انتظاری دارید؟ با واقعیتهای مجلس و کشور انتظارتان چیست؟ انتظارات گاهی حداکثری و گاهی حداقلی است. من اسفند پارسال به حسینیه ارشاد رفته بودم رای بدهم، همه گفتند از شما یک چیز میخواهیم و همه به من گفتند که امروز که رای آوردی فردا باید محصورین را آزاد کنی. من گفتم مگر من زورو هستم که حمله کنم و نجات دهم. آقای مطهری خیلی زحمت کشیده است. ایشان چهار سال است در این مورد صحبت کرده است. اگر نتیجه میداد تا الان داده بود. معلوم میشود این روش هم چندان نتیجه بخش نیست. گفتم لابی پشت صحنه جزو روشهای من است. این داستان با بیانیه و سخنرانی قابل حل نیست. حالا به شوراها برسیم. از شوراها چه انتظاری داریم؟ شورای قبلی کاندیدا داشتیم. بگوییم چرا خانم راستگو را گذاشتید؟ خب خانم راستگو قبلا نماینده مجلس بود و آرایش به سمت ما بود. فردی متوسطالحال بود. خیلی تند نبود. البته دیگرانی هم بودند و او اسمش بد در رفته است.
خانم راستگو به هر حال عضو حزب کار بود و در لیست رفت. آقای دنیامالی که رسما به قالیباف نزدیک بود.
دنیا مالی روز اول گفت که اگر امر بین محسن هاشمی و قالیباف باشد به قالیباف رای میدهم. زمانی جزیی میبینیم و زمانی به ساختار نگاه میکنیم. اگر انتظارات را از شورا یا از نمایندهها منظم کنیم همه تکلیفشان روشن میشود. انتظارات که مشخص باشد بازخواست هم بهتر صورت میگیرد. زمانی راجع به کلیات صحبت میکنیم که کسی نمیداند چیست. دعواها سر شورای شهر تهران است. از 21 نفر 13 نفر اصلاحطلب در شورا هستند که لااقل هشت نفرشان بالاخره باید در لیست قرار بگیرند. شاخص هم که بگذاریم مثلا آقای مسجد جامعی وزیر بوده؛ معاون وزیر بوده، صاحب نظرترین فرد در حوزه فرهنگ است. نمره کارنامه مسجد جامعی بالا بوده است. در شورا آدم صاحب نظر فرهنگی میخواهد. آقای دوستی شهردار خرمآباد، نماینده خرم آباد بوده، استاندار بوده، شهردار تهران در منطقه سه بوده است. حداقل هشت نفر و حداکثر 10 نفر هستند. 13 نفر میماند. تمام آقایان وزرا و معاونین رییسجمهور و نمایندگان مجلس صد نفر میشود. سفرا و شاخهای از جوانان را هم حساب کنیم که دیگر هیچ. خانمها هم سهمیه میخواهند.
آقای کمالی در مصاحبهای گفته بود زنان وجوانان مجموعا 10 درصد سهم دارند که میشود 1/2 نفر. یعنی کل سهمی که برای زنان و جوانان قایل هستید دو نفر است؟
نظر من این است که از اعضای شورای فعلی باید 8 نفر را انتخاب کنیم. بقیه را همه از جوانان و زنان انتخاب کنیم. هیچ کس دیگر هم نباشد. جوانان باسواد و خبرهای داریم که میتوانیم از آنها استفاده کنیم. جوان را هم تعریف کنیم که تا چه سنی است. به این ترتیب تعداد زیادی از گردونه خارج میشوند. سپس شاخصها را تعیین کنیم. این پیشنهاد بنده است.
چرا اصلاحطلبان بر خلاف اصولگرایان هیچگاه کادرسازی نمیکنند؟مهرداد بذرپاش یک بچه بیست و خوردهای ساله بود که مشاور شهردار تهران میشود. از مشاور شهردار، مدیرعامل پارس خودرو و مدیرعامل سایپا میشود، مشاور رییسجمهور؛ معاون رییسجمهور، رییس سازمان جوانان و نماینده مجلس و الان برای خودش یک وزنه سیاسی محسوب میشود. با رزومهای که اصولگراها برایش ساختهاند. مهرداد بذرپاش برای مدیرعاملی پارس خودرو توانمندی نداشته است.
ما هم همین کار را انجام دادهایم. آقای وکیلی را چه کسی میشناخت؟
آقای وکیلی 55 سال سن دارد.
آقای صادقی چند سالش است؟به خانم حسینی هم میدان داده شده است. بین ماهم از این جوانان هستند.
چند جوان داریم که در مدیریت ارشد کشور بودهاند؟
دوران اصلاحات که حکومت دست ما بود اتفاقا نسل جوان روی کار آمدند.
آن زمان خودتان هم جوان بودید. پیشبینی شما از آنچه در سال آینده در انتخابات شوراها اتفاق میافتد، چیست؟
نمیدانم. همه باید اصل را بر تعامل و تفاهم بگذارند و نتیجهگیری کنند و گرنه روی 11 یا 13 نفر باقی مانده که احزاب هم پایش نشستهاند نمیشود توافق کرد. اصل باید بر گذشت باشد. مثلا سهم اعتماد ملی میتواند آقای دوستی باشد. بس است. آن زمان که ملت انگیزه نداشتند بین تحریم و غیر تحریم مانده بودند سلطانیفر و دوستی را از اعتماد ملی پذیرفته بودند.
یعنی شرکت سهامیاش نکنید؟
بله. اصلا امکان ندارد سهم بدهیم. بهترین فرصت برای اصلاحطلبان است که کاری برای جوانان انجام دهند.
فکر میکنید اگر جوانان در لیست قرار بگیرند، احتمال پیروزی اصلاحطلبان و بالا بردن کارکردشان بیشتر است؟
به نظر من تعدادی جوان بروند، انگیزه بیشتری دارند.
پیش بینی شما از نتیجه انتخابات چیست؟
اگر اختلاف ویژهای بین خودمان نباشد و با دولت هم بتوانیم به تفاهمی برسیم که همانطور که ما داریم با تمام توان از آقای روحانی حمایت میکنیم، آنها هم تحت تاثیر تحریکات عوامل خودشان قرار نگیرند، مثل تجربه انتخابات مجلس را تکرار کنیم مردم رای خواهند داد.
اگر شوراها را بگیریم، بهترین گزینه برای شهرداری تهران چه کسی است؟
فکر نکردهام. به نظر من آقای صفایی فراهانی خوب است. اگر تایید کنند که بعید است قویترین چهره است. اصلاحطلبان پر از کادر قوی برای این کار است.
محسن هاشمی کماکان یک گزینه جدی است؟
به نظر من دیگر نباید این کار را بکند؛ آن دفعه هم اشتباه کرد. اگر به جای محسن هاشمی فرد دیگری را کاندیدا کرده بودند احتمال رای نیاوردن قالیباف زیاد بود. در زمانی که تمام راستیها علیه هاشمی قامت بلند کرده بودند، این مساله کار را خراب کرد. شهرداری تهران شوخیبردار نیست. خیلیها روی آن نظر دارند. به اندازه 10 وزارتخانه میدان مانور و امکانات ملی و لجستیکی و ساختمانی و تحرکات دارد. لیست شورا یک دست و عاقل بیاید و تصمیمات خوب بگیرد.
لیست عاقل باید فکر شهردارش هم باشد.
اصل لیست عاقل باید شکل بگیرد.
ارزیابیتان از فضای انتخابات چیست؟
این دفعه همچنان در مورد شوراها نگران تهران در زمان انتخابات شورای دوم هستم. این ظرفیت وجود دارد که هر لحظه از هم بپاشد.
تجربه موفق شورای عالی و انتخابات مجلس دهم نمیتواند به کمک بیاید.
مرزشان نفرات خودشان است. برخی برایشان مهم است که نفر خودشان بیاید. دید کلان همچنان در ما ضعیف است.
یک شیخوخیت نیاز است؟
آقای خاتمی که محکم پشت داستان هست.
الان وضعیت به گونهای شده که هر کسی به شورای سیاستگذاری فحش میدهد کرسی میگیرد.
این مشکلی نیست. تمام هم و غم اصلاحطلبان این است که کاندیدای فرعی به وجود نیاید. با اصرار و خواهش و رفتن برخی ریش سفیدها عیبی ندارد. همینکه جمع با هم چراغشان روشن است پیام مهمی دارد. اینکه هر کدام بروند یک لیست بدهند بدتر است. عقل سلیم حکم میکند ولو یک نفر نگذارید جدا شوند. دشمن یک نفرش هم زیاد است. جدا شدن یک نفر خیلی زیاد است و این اصل کلی است.
بزرگترین نقدتان به اصلاحطلبان چیست؟
برای مجلس نداشتن برنامه است.
برای جریان اصلاحات و شورای عالی سیاستگذاری؟
برنامهای برای آینده نداشتن. شورای عالی مرکز برنامههای آینده نیست بلکه شکل ستاد انتخاباتی است. اتاق فکر نداریم که مرکز برنامهریزی باشد و بقیه جاها از آنجا ایده بگیرند. یک پاکت به من که مجلس میروم بدهند که مطالعه کنم. حاشیهنویسی برنامههای روزانه و مخالف و موافق حرف زدن در آن باشد. کدام وزارتخانه را باید تقویت کرد و کدام را نه.
یعنی یک خوراک فکری به اصلاحطلبان داده شود، موج فکری جدیدی در مجلس دهم ایجاد میشود؟
بله. البته اصلاحطلبان معتقدند که ما در شرایط بحران بودیم که همه باید زندان میرفتیم. گاهی بر اساس زمان و ایده انتظارات را تنظیم میکنند، من خودم نظرم این است که مجلس دهم و ریاستجمهوری 11 و 12 ما فاعل بالاختیار نیستیم مفعول بالاضطرار هستیم. اینطور نیست که خودمان تصمیم بگیریم و بر اساس آرمانها حرکت کنیم.
برای 1400 میتوانیم اختیاری عمل کنیم؟
شرایط خودمان را نباید فراموش کنیم. فکر میکنیم آقای خاتمی رییسجمهور است و در مجلس آقای کروبی رییس است.
پیشبینی تان برای سال دیگر چیست؟فضای سیاسی و امنیتی کشور چگونه خواهد بود؟
آقای ترامپ آمده و جمهوریخواهان تند را دور خود جمع کرده است. فکر میکنم دنبال یک برنامه بزرگ راجع به ایران هستند که جنگ نیست. موشک اندازی و نظامی هم نیست. بلکه برعکس برنامه صلح است. اول حرفهای تندی میزنند که طرف را پای میز مذاکره بکشانند. خیلی نباید در مورد ترامپ و امریکا از روی نگرانی تصمیمات عجولانه بگیریم. باید پیگیری کرده و رعایت احتیاط را بکنیم. مشکل ما ترامپ نیست بلکه مشکلات داخلی بیشتر داریم. در مورد مسائل داخلی من خیلی نگران هستم. هر کسی کاری میکند این چرخدندهها باید با هم متصل باشد و بتواند انرژی مضاعف پیدا کند.
شما هم تجربه سرداری و سپاهی بودن را چشیدهاید و هم تجربه چند دوره نماینده مجلس بودن. یونیفرم نظامی پوشیدن سختتر است یا کت و شلوار سیاست پوشیدن؟
کت و شلوار سیاست پوشیدن خیلی سختتر است. آن زمان که لباس نظامی میپوشیدیم فضا با الان فرق داشت. هم سپاه فرق داشت و هم بیرون سپاه. آن زمان جز مساله جنگ به هیچ چیز فکر نمیکردیم. مهمترین مشکلی که ذهنمان را به خود جلب کرده بود جنگ بود و مقداری گروهکهای داخلی. باید آن معضل را عزتمندانه حل میکردیم و نمیگذاشتیم یک وجب از خاک برود. با صداقتی که دوستان ما و مردم داشتند، تحقق پیدا کرد. در میدان سیاست مولفهها و متغیرها زیاد است و پیچیده است. نماینده هم باید مردم را ببیند و هم مشکلات را راهحل پیدا کند.
چه افرادی میتوانند واسطه خیر شوند و اعتماد از دست رفته میان بخشهای موثر حاکمیت و اصلاحطلبان را ترمیم کنند؟ آیا این رابطه ترمیم شدنی هست یا خیر؟اصلا چهرهای باید وسط بیاید؟
اصلاحطلبان در سال 88 دچار اشتباه بزرگی شدند که واقعا برای مملکت خسارت بود. هم از طرف حکومت و هم اصلاحطلبان رخ داد. مجموعه آن اتفاقات تماما خسارت بود. جریان قوی و ریشهدار و مربوط به امام و انقلابی بودند. از طرفی جریانها و اشخاصی هم که مترصد فرصت بودند که ما را منزوی کنند و از دید رهبری بیندازند، بهترین فرصت برایشان ایجاد شد. در مجلس گفتم کاسبان فتنه داریم و کاسبان حصر هم داریم. عدهای ممکن است بخواهند این داستان ادامه داشته باشد. تا میشنوند آقای خاتمی صحبتی کردهاند که بوی نزدیکی به رهبری میدهد، شروع به حمله به او میکنند. بزرگان در این موضوع خیلی موثر هستند. شاید در این موضوع بزرگان موفق شوند. مهمتر از همه شخص آقای خاتمی و شاخصهای اصلاحطلب هستند که باید صریح و روشن کاری کنند. آقای خاتمی میتواند نامه بنویسد که باعث تالیف قلوب باشد. برای ما اول منافع کشور مهم است بعد اصلاحطلبان. اگر این کار پیش نرود همه ضرر میکنند. اگر اصلاحطلبان پیش قدم شوند، مهم است.
ظرفیت پذیرش وجود دارد؟
بله. موانع و تحریکاتی هست. برای تعدادی خوشایند نیست و برای تعدادی دکان و بازارشان خراب میشود.
دیدگاه تان را بنویسید