محمد کاظم پور از بیست سال همراهی با هاشمی رفسنجانی می گوید
زوم روی آیت الله
قاب دوربینش بیست سالی تنها روی آیت الهد زوم کرد و از او فریم به فریم عکس گرفت و لحظات مختلف را ثبت کرد. او گنجینه ای تصویری از روزهای مختلف آیت الهی هاشمی رفسنجانی را در اختیار دارد و در پس این تصاویر هم خاطراتی جذاب نهفته است.
اعتمادآنلاین- ساعتی را با محمدکاظم پور معروف به عکاس هاشمی گذراندیم او تصاویر و خاطراتی جذاب و متفاوت از روزهای آیت الهز را برایمان به نمایش گذاشت که در این فرصت نوروزی، سالنامه اعتماد آن ها را با مخاطبان به اشتراک می گذارد...
محمد کاظمپور سال 77 از طریق یکی از دوستانش به سلیمانی، مدیرکل روابط عمومی معرفی می شود تا به عنوان عکاس در مجمع تشخیص مصلحت نظام مشغول به کار شود. از همان دوران جنگ که در زادگاهش دزفول زندگی می کرد علاقه ای خاص به دیدن آیت الهی هاشمی داشت و این امر محقق شد. کاظم پور لحظات متفاوتی از اشک ها و لبخندها تا سختی ها و مشقت ها را از آیت اله به تصویر کشیده است. در میان این تصاویر مهربانی و رأفت هاشمی بیش از دیگر خلقیات برایش برجسته است. او می گوید که آیت اله به مردم ایران عشق می ورزید و این را می توانستی در لحظات سفرهای استانی به وضوح ببینی.
کاظم پور می گوید: دیدارهای فراوانی را دیدم، اما روزهایی که اقشار خاصی از استانها میآمدند، چنان با علاقه میان آنان میرفت که نمیتوان توصیف کرد.
یادم میآید در یک سفر که به استان کرمانشاه رفته بودیم، از شهر سرپل ذهاب چند نفرآمده بودند و مشکلات خود و شهرشان را مطرح و دعوت کردند که آیتالله به آن شهر برود و ایشان قول داد که حتماً میآیم. فردای آن روز رفتیم و از نزدیک مشکلات را دید. در یکی از خیابانها خیلی خودمانی رودررو با استاندار و نمایندگان آن شهر و مردم نشست و به حرف های آنها گوش داد.بدون اینکه توجهی به سمت و جایگاه داشته باشد.
سال 81 ، سفری به استان چهار محال و بختیاری داشتیم، بعد از دو روزی که آنجا بودیم حاج آقا از استاندار سوال کردند که قرار شده بود یک جاده از چهار محال و بختیاری به سمت خوزستان در دوران ریاست جمهوری احیا شود تا مردم راحتتر و نزدیکتر به خوزستان تردد کنند. استاندار گفت: در حال ساخت است، ولی هنوز کامل نشد. ایشان تصمیم گرفتند که از طریق همان جاده به خوزستان بروند تا مراحل ساخت را ببینند. استاندار گفت: بیشتر این جاده خاکی است و اذیت میشوید تا به خوزستان برسید. گفتند: مشکلی نیست و صبح فردا راه افتادیم. هنوز در استان چهارمحال و بختیاری بودیم که وارد سیاه چادر یکی از عشایر شدیم که زنان، مردان و بچهها جمع شده بودند و نشستی دوستانه شکل گرفت. بعد ادامه مسیر دادیم که واقعاً جادهی صعبالعبوری بود. حاج آقا هر کجا عشایر را میدید، پیاده میشدند تا از نزدیک صحبت کنند. مردم که ایشان را میدیدند، بسیار تعجب میکردند که چطور تا اینجا آمدهاید؟ در همان سفر یک ماشین ما موتور سوزاند و برای دو دستگاه دیگر مشکل فنی ایجاد شده بود. تا شب را در "چمن گلی" و جایی که میگفتند پست برق است، ماندیم و فردای آن روز در محلی به نام بازفت به
مرز خوزستان و استان چهار محال بختیاری رسیدیم. استاندار خوزستان که برای استقبال آمده بودند، وقتی ایشان را دیدند، با تعجب گفتند: خدا قوت، این راهی را که آمدهاید، راه خیلی سختی است. پاسخ آیتالله هاشمی رفسنجانی جالب بود که مخصوصاً آمدیم تا بازدیدی از مناطق محروم داشته باشیم و ببینیم جاده تا چه مرحلهای پیش رفته است. در ادامه از طریق جاده خاکی به سد مسجد سلیمان رفتیم. وقتی نیروهای پیشرو از طریق بیسیم اعلام کردند که ما به آسفالت رسیدیم، همه صلوات فرستادند. خیلی دوست دارم که این فیلمها و عکسها روزی از صداوسیما پخش شود که این مرد بزرگ چقدر به فکر سازندگی این کشور بود و چقدر سختی کشید!
در سفر دیگری که سال92 به مازندران داشتیم، وارد روستایی شدیم، دیدم مردم زیادی که برای استقبال از ایشان آمده بودند، مدام گل و برنج روی ماشین ایشان میریزند. برای من جای سؤال بود که چرا اینها برنج میریزند. از یک نفر از اهالی آنجا سؤال کردم که فلسفه برنج پاشیدن چیست؟ گفت مهمان عزیزی که وارد شهرمان میشود، در استقبال و بدرقه ایشان برنج میریزیم، چون مایه خیر و برکت است و سفر آقای هاشمی هم همیشه برای مازندران خیر و برکت داشت.
خاطره جالب دیگری از سفر به عربستان دارم... سال 87 به مکه مشرف شدیم، بعد از اعمال و زیارت خانهی خدا، به مدینه رفتیم. شب به زیارت مسجد النبی و بقیع رفتیم. از مسجد النبی که خارج شدیم، داشتیم به سمت بقیع میرفتیم، تعداد زیادی از ایرانیها نشسته بودند و دعا میخواندند که با دیدن حاج آقا به استقبال ایشان آمدند. ذوق زده شده بودند. حاج آقا که جمعیت را دید، گفت: اینجوری بد است که ما به زیارت قبرستان بقیع برویم و این جمعیت و خانمها نباشند. به وزیر همراه عربستانی گفتند: من اینجا مینشینم تا با امیرعبدالله تماس بگیرید و اجازه بدهند که این جمعیت همراه ما به زیارت بیایند. گفت: که ممکن هست مفتیهای ما بابت خانمها ناراحت بشوند. ایشان فرمود: شما تماس بگیرید و ببینید ایشان چه میگویند؟ تماس گرفتند که امیرعبدالله گفت: هر چیزی که شیخ هاشمی میگویند، اجرا کنید. این بخش را باید ایرانیان بگویند که آن شب وارد قبرستان بقیع شدند. اتفاقاً ایام فاطمیه هم بود و عزاداری در بقیع و برای حضرت زهرا(س) میچسبید. چند شب که در مدینه بودیم، هر شب به نوبت کاروانهای ایرانی همراه با هیأت، وارد بقیع میشدند و زیارت میکردند.
شاید مهربانی و صبر ایشان بیش از دیگر خلقیات به چشم می آمد. یکی از دوستان همیشه میگفت: آقای هاشمی آنقدر صبور هستند که صبر را هم شرمنده کردند. نکته دیگر در استفاده از وقت بود. یادم است که یک گروه تلویزیونی برای فیلم مستند در خصوص زندگی ایشان به دفتر آمده بودند. میخواستند جای دوربینها را عوض کنند که از حاج آقا اجازه گرفتند. شاید این کار کمی طول میکشید. دیدم ایشان یک کتاب برداشت و شروع به مطالعه کرد. اصلاً زمان را از دست نمیداد.
نکته دیگر اطلاعات زیادی بود که در همه موضوعات فنی و تخصصی داشتند. غیرممکن بود که به جایی برویم و سؤالات فنی و تخصصی از مدیران آنجا نکنند ـ جوری میشد که بعضیها نمیتوانستند جواب ایشان را بدهند و این کارشان باعث تعجب و حیرت همگان میشد.
حتی بعضی از وزیران یا روسای جمهور خارجی که میآمدند، ایشان سؤالاتی میپرسید که تعجب میکردند و میگفتند: شما در لباس روحانیت این همه اطلاعات دارید. جامعیت ایشان باعث میشد که بحثها گرمتر شود. اگر اشتباه نکنم وزیر انرژی روسیه آمده بود. آنقدر سؤالات فنی در خصوص نیروگاه اتمی پرسیدند که آن مقام تعجب کرده بود و نمیتوانست بعضی از سؤالات ایشان را جواب دهد.
اگر بخواهم درباره ویژگیهای گفتاری و رفتاری آیتالله هاشمی رفسنجانی بگویم، پایان ندارد. به همان عکس بر میگردم و خاطرات ایشان را مرور میکنم که روزی در پایان یکی از دیدارهای جمعی، نوجوانی پیش رفت و گفت: آقای هاشمی خیلی دوست دارم با شما سلفی بگیرم. لبخند شما را به یاد دارم که گفت: اینکه خیلی ساده است. بیا عکس بگیر.
دیدگاه تان را بنویسید