کد خبر: 134509
|
۱۳۹۵/۱۰/۱۵ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

کرباسچی:

اصولگراها کاندیدا ندارند،مگر اینکه از عطاری بیاورند/ وقتی امام(ره) بجای حجت الاسلام برای من نوشتند "دانشمند محترم"/ خود را پدرخوانده وخودخواه وتک رو نمی دانیم.

اصولگرایان تا به حال آموخته اند که از چهره ای که قبلا در مقابل روحانی شکست خورده استفاده نکنند/به هیچوجه از حمایت روحانی پشیمان نیستیم/در جریان اصلاح طلبی بیش از انگشتان یک دست افرادی وجود دارند که می توانند برای ریاست جمهوری کاندیدا بشوند/ اصولگرایان احتمالا با تخریب روحانی آرای او را در انتخابات پایین می آورند و در دور دوم در مقابل روحانی باهم متحد می شوند /

اصولگراها کاندیدا ندارند،مگر اینکه از عطاری بیاورند/ وقتی امام(ره) بجای حجت الاسلام برای من نوشتند "دانشمند محترم"/ خود را پدرخوانده وخودخواه وتک رو نمی دانیم.
کد خبر: 134509
|
۱۳۹۵/۱۰/۱۵ ۰۰:۰۰:۰۰
اعتمادآنلاین- دبیر کلی حزب کارگزاران می‌گوید اصلاح‌طلبان به هیچ وجه از اینکه از روحانی در سال 92 حمایت و پشتیبانی کردند پشیمان نیستند.

** معتقد نیستم که حسن روحانی اصلاح طلبان را به سمت کنشگری عقلانی سوق داده است بلکه این اعتدالی فکر کردن جبهه اصلاحات بود که باعث روی کار آمدن دولت روحانی بود. اگر در سال 92 بنا بود همان گرایشات احیانا احساسی غالب باشد با رد صلاحیت شدن هاشمی پس هیچ کس نباید از سوی این طیف شرکت در آن انتخابات را تشویق می کرد. به هرحال تجربه کار سیاسی در ایران رو به تکامل است و بعد از انقلاب یک افت و خیزی درسیاست ورزی داشته ایم. بعد از جنگ کار احزاب و سازمان ها به تدریج فعال شده است. طبیعی است که هر جریانی در ابتدای کار با یک نوساناتی مواجه می شود. در مقاطعی در ایران کار حزبی به صورت موج انسانی بوده که خیلی پایدار نبوده است. اما آنچه که به صورت تشکیلاتی جا افتاده و ادامه مسیر داده است چه در راست و چه در چپ، مسیر قابل قبولی است.
** بعد از جریان رد صلاحیت آقای هاشمی که شوک بسیار بزرگی بود، اصلاح طلبان توانستند با حمایت از روحانی و دولتش از همان گرایش اعتدال و اصلاح طلبی حمایت کنند و نتیجه اش هم بد نبوده است.
**در سال 92 اصلاح طلبان جلوه ای از آن بلوغ را نشان دادند. سال 92 نمادی از هماهنگی بین طیف اصلاح گرای کشور بود. از زمان دولت دوم آقای هاشمی احزابی شکل گرفتند که با یکدیگر رقابت می کردند. در جریان دوم خرداد و یا مجلس پنجم جریان حزبی سازمان یافته نقش داشت. شاید بتوان گفت برای اصلاح طلبان از سال 88 به بعد فرصتی فراهم شد تا از تجربیات گذشته خودشان استفاده کنند و با استفاده از این تجربیات، موفقیتشان در سال 92 را رقم بزنند. بعد از سال 88 نه تنها اصلاح طلبان که بسیاری از طیف های مختلف سیاسی درس های زیادی از تحولات آن سال آموختند. بنظرمیرسد در حال حاضر جریان رقیب اصلاحات بعد از انتخابات 92 و انتخابات مجلس متوجه شده اند که باید تغییراتی درکنشگری سیاسی خود إیجاد کنند.
** حداقل در جریان اصلاح طلبی بیش از انگشتان یک دست افرادی در ذهن‌ها وجود دارند که می توانند برای ریاست جمهوری کاندیدا بشوند و امیدوار هستیم که در دوره های بعد از وجود آن ها استفاده کنیم.
** هنوز هم کمابیش محدودیت ها وجود دارد. اما در دولت روحانی بسیاری از مسائل تعدیل شد وحداقل، برخورد دولت با فعالیت های سیاسی ملایم تر شد.
**به نظر من اصلاح طلبان اگر از همان اول مشی دیگری داشتند مطمئنا به شرایط امروز نمی رسیدند. تا غلط ننویسیم درست نوشتن را یاد نمی گیریم. نمی شود به یک جریان سیاسی گفت که ای کاش از همان اول اعتراضی عمل نمی کردید. فعالیت سیاسی درکشور قبل و بعد از انقلاب با محدودیت ها و ممنوعیت ها مواجه بوده وهزینه دار بوده است. در جریانات سیاسی تندروی ها و کندروی ها همیشه وجود داشته است و تا رسیدن به مرز اعتدال خطاهایی هم صورت گرفته است.
**ممکن است اشتباه کرده باشیم اما بحث پشیمانی مطرح نیست. تا زمین نخوریم که راه رفتن یاد نمی گیریم! شاید بتوان گفت به یک سری از رفتارهای گذشته مان نقد داریم اما پشیمان نیستیم.
**اگر اصلاحات به معنای فقط ایده های نظری نباشد و جنبه های عملی هم در نظر گرفته شود، به نظرم در حال حاضر اصلاح طلب تر هستیم. قبلا خیلی آرمانگرایانه به مسائل نگاه می کردیم اما اصلاح طلبی پراگماتیستی در حال حاضر اتفاق افتاده است و بهتر هم هست. اگر بتوانیم رشد و توسعه و رفاه مردم را در نظر بگیریم توانسته ایم به اصلاح طلبی واقعی برسیم. به عنوان مثال مطبوعات در گسترش فهم سیاسی و مطالب اجتماعی و اقتصادی در حال حاضر نسبت به مطبوعات دوم خرداد چیزی کم ندارد. اگر توسعه مطبوعاتی برای کشور یک ایده اصلاح طلبانه باشد، الان بادوام تر و بهتر شده است.
**هیچ نگرانی ای از اینکه خودمان را نقد کنیم نداریم؛ ممکن است روزی روش امروزمان را هم نقد کنیم. اعتقاد به نقد و نقدپذیری یک نوع اصلاح طلبی است. بله امروز می توانیم بگوییم که خیلی از رفتارها در گذشته به نفع نبوده است.
**هرچقدر رقیب سیاسی فعال تر، جدی تر و حتی باهوش تر باشد طبعا فعالیت سیاسی انسان هم می تواند رشد و ارتقا پیدا کند. ما خیلی باید خوشحال باشیم که اگر روزی رقیبی سیاسی در صحنه داشته باشیم که بداند چگونه باید عمل سیاسی داشته باشد. این موضوع باعث می شود که ما هم ارتقا پیدا کنیم. چیزی که باید در رقابت سیاسی مد نظر همه باشد این است که هم ما و هم رقبایمان حتما نیاز به رقیب داریم.
** اینکه افراد به جای اینکه بنشینند و درست یکدیگر را نقد کنند فقط به فکر حذف کامل دیگری باشند واقعا یک نقص در احزاب سیاسی است. کاراساسی احزاب ورقبای سیاسی تبیین مواضع سیاسی واقتصادی وفرهنگی خود برای جامعه وبیان برنامه های اداره کشوراست نه توسل به هروسیله ای برای بیرون راندن دیگران، این روشها پایدارنیست.
** بسیاری از جریانات رقیب که در گذشته رقبای اصلاح طلبان بودند این انگیزه های همگرایی را بیشتر درک می کنند. هدف های مشترک و منافع ملی مشترک از موضوعاتی است که دلیلی برای ادامه راه سال 92 است.
** من هم در حزب و هم در نیروهای اصلاح طلب تا به حال با کسی مواجه نشدم که بگوید کاش روحانی بر سر کار نبود و کس دیگری به جای او رئیس جمهور بود. با توجه به مسائل و مشکلات کشور روحانی بیش از آنچه که فکر می کردیم ظاهر شده است. البته این به معنای این نیست که هیچ نقصی در کارش وجود ندارد در چند زمینه به او نقد جدی هم داریم. اما از آنچه که از او انتظار هم می رفته بهتر ظاهر شده است.
** در جریان اصلاح طلبی بیش از انگشتان یک دست افرادی در ذهن هاوجود دارند که می توانند برای ریاست جمهوری کاندیدا بشوند و امیدوار هستیم که در دوره های بعد از وجود آن ها استفاده کنیم. ریاست جمهوری به صورت معهود و سنتی 8 ساله بوده است مگر اینکه اتفاقاتی پیش آمده که نتوانسته ادامه دهد. همه در پی این هستند که روحانی بتواند در چهارسال دوم برنامه هایش را به صورت بهتری تحقق ببخشد و این حمایت از او به این معنا نیست که افراد دیگری را در ذهن نداریم.
**سهم خواهی یک حد معقول و پذیرفته شده ای دارد. هر فعالیت سیاسی یک فعالیت جمعی است و بعضی از سهم خواهی هایی که صورت می گیرد شاید زیاد مربوط به یک فرد نباشد مربوط به جمعی است که دنبال کننده اهداف و شعارهای مشخص هستند. اگر اصلاح طلبان در صحنه حضور پیدا می کنند و مطرح می کنند که مثلا آزادی های مطبوعات باید بیشتر باشد یا سیستم کاغذبازی در سیستم اقتصادی کشور نباشد، وقتی در انتخابات پیروز می شوند این حق آن ها است که سهمشان را از آن دولت بخواهند که بخواهند به خواسته هایشان برسند. حالا بخشی از سهم خواهی ها اینگونه مطرح می شود که مثلا فردی را استاندار کنند یا فرماندار. آن هم البته یک حرف نامعقولی نیست اما تا حدی. اینکه مثلا روی هر انتصابی دست بگذاریم و بگوییم باید حتما ار فلان گروه باشد یا این رئیس جمهور حق ندارد از گروه مخالف خود در مدیریت کلان یا غیرکلان فردی را باقی بگذارد. این سهم خواهی ها معقولانه نیست چون نباید دست رئیس جمهور را در اتخاذ تصمیماتش بست.
**به نظر حرف زدن از یک نامزد پوششی چندان هم غیرعاقلانه نیست. روحانی اگر در انتخابات حضور داشته باشد و در رقابت انتخاباتی باشد قطعا هیچ کاندیدای اصلاح طلب یا معتدلی با او رقابت نخواهد کرد. اما بالاخره نمی شود در مورد وضعیت انسان ها به صورت قطعی سخن گفت. شاید خدای نکرده کسالتی یااتفاقی برای روحانی پیش آمد ، باید نامزد پوششی وجود داشته باشد. این موضوع نه یک بلوف است و نه اینکه بخواهند کسی را بترسانند یا امیدوار کنند. نیروهای متعدد توانمند ومستعد برای اداره کشور وجود دارد اما با حضور روحانی در انتخابات سال آینده هیچ نیروی اصلاح طلبی در مقابل او نخواهد بود.
** (فکر می کنید اصولگرایان پدیده انتخاباتی داشته باشند که دقیقه اخر رو کنند) مگر اینکه از غیب کسی را وارد انتخابات کنند و یا کاندیدا از خارج بیاورند یا از قوطی عطاری کسی را پیدا کنند! چون چیزی که ما الان مشاهده می کنیم همان افرادی هستند که می شناسیم ودررقابت باروحانی مشکل ساز نیستند.
** من فکر می کنم اصولگرایان تا به حال آموخته اند که از چهره ای که قبلا در مقابل روحانی شکست خورده استفاده نکنند. ولی این کار شاید حقشان است و به همین هم عمل کنند که چهره های متعددی را با بیان های متفاوت وارد انتخابات کنند. مثلا بعضی را با بیان معتدل و معقول یا بعضی ها را با زبان تند و افراطی وارد عرصه رقابت کنند. به نظر من اصولگرایان نیروهایی را وارد انتخابات می کنند که خیلی صریح و شفاف در کنار بخشی از اصولگرایان معتدل که معقول تر هستند، اظهارات تندی علیه روحانی و اصلاح طلبان داشته باشد تا با تخریب روحانی آرای او را در انتخابات پایین بیاورند تا رای روحانی زیر 50 درصد بشود و احتمالا با یکی از آن نیروهای اصولگرا به دور دوم انتخابات برود و آن وقت در دور دوم همه مقابل روحانی متحد شوند.
** می خواهند با فعالیت های انتقادی وأحیانا تخریبی رای روحانی را بشکنند و به دور دوم بروند و به پیروزی برسند یا اگرنتوانستند روحانی را رئیس جمهوری با رای پایین نشان دهند تا بتوانند در مجلس یا مطبوعات او را بیشتر از گذشته تحت فشار قراردهند و امتیازبگیرند. اما به نظر نمی رسد این ترفند هم برایشان زیاد کارساز باشد.
** مردم در روز انتخابات تصمیم می گیرند که چه کسی را انتخاب کنند. اصل شکل گیری فضای انتخابات همان روز است. آن ها 8 سال دولت کاملا اصولگرای احمدی نژاد و چهار سال دولت اعتدالی روحانی را دیده اند. احمدی نژاد ما را تا لبه پرتگاه تهدیدات نظامی و تحریم و قطعنامه و تورم بالای 40 درصد برد، اما روحانی توانسته کشور را از تهدید و حمله و جنگ دور کند. بنابراین سبد رای روز انتخابات معلوم می شود و اینکه باید بین روحانی وچه کسی انتخاب کنند؟ فکرنمی کنم عموم مردم دوباره به همفکران وهمراهان دولتی که کشوررابه تحریم وتورم وپرتگاه انزوای بیسابقه ای کشاند نظرمثبتی داشته باشند ولواینکه با اسمها وعناوین جدید خودرامعرفی کنند. اما قطعا مجموعه نیروهای معتدل و اصلاح طلب از سبد رای روحانی حذف نشده و نمی شود.
** ما خودمان را پدرخوانده وخودخواه وتک رو نمی دانیم. هرکسی می تواند به ما نقد داشته باشد. بالاخره مواقعی فرزندان هم به پدر خودشان انتقاد دارند(خنده) از سوی دیگر به نظر می رسد کارگزان اهل بده بستان با جریانات سیاسی است؟ مثلا شما با برخی اصولگراها خوب بر می خورید گاهی... همه جریانات سیاسی که بخواهند کاری را در جامعه محقق کنند و نه فقط حرف بزنند باید با همه نیروهای سیاسی تعامل کنند. ما الان معتقد هستیم که نیاز رشد و توسعه کشور این است که تمام نیروها حتی نیروهایی که رقیب دولت هستند بر سر منافع ملی با یکدیگر کنار بیایند و در کارهایی که مربوط به منافع ملی کل کشور هست اخلال ایجاد نکنند.
**من هیچ وزارتخانه یا کار دولتی را قبول نمی کنم. چون سن من از 60 سال گذشته است و با وجود اینهمه نیروی جوان ولایق وتوانمند نیازی به وزیر بالای 65 سال نیست.
** مرحوم شهید بهشتی که با مشورت ایشان من دانشگاه رفتم ، به من گفتند که شما برای اینکه آزادانه بخواهید فعالیت کنید خودتان را مقید نکنید. در آن زمان هم در دانشگاه تهران مجموعا فکر میکنم سه نفر بودند که با لباس روحانیت بودند. آغاز برداشتن عبا و عمامه همان زمان بود. سه سال هم که در زمان شاه در زندان بودم و خلع لباس. بعد از آزادی هم دانشگاه در ثبت نام تعلل می کرد و به خاطر همین به قم برگشتم و دوباره معمم شدم تا فاصله انقلاب هم معمم بودم. بعد از انقلاب به قم رفتم و معمم هم بودم اما بعد از شهادت شهید مطهری من ماموریتی پیدا کردم که به تلویزیون بروم. فضای آن موقع تلویزیون آنگونه نبود که بشود با لباس روحانیت آنجا رفت و آمد کرد. برای من خیلی موضوع ملبس بودن یا نبودن موضوعیت نداشت أصل مسأله فعالیت مفید بود. یادم هست که امام (ره) زمانی حکمی به من دادند که ریاست عقیدتی در ژاندارمری باشم. لقبی که ایشان برای من در آن حکم نوشته بودند" حجت الاسلام" بود. من خدمت ایشان عرض کردم من لباس نمی پوشم و این لقب چندان سازگار نیست. بعد ایشان عنوان حکم را عوض کردند و به جای حجت الاسلام نوشتند "دانشمند محترم"( عنوانی که خودرالایق آن نمیدانستم)./ خبرآنلاین
برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها