کد خبر: 131383
|
۱۳۹۵/۰۷/۰۷ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

نگاهی کوتاه به ریاست احمدی نژاد بر دولت

روایتی از آن مرد...

محمود احمدی نژاد متولد آبان ماه 1335 در شهر آرادان، تنها یک سال در زادگاهش زندگی کرد و به تهران آمد، پدرش آهنگر بود و هفت خواهر و بردار داشت، پروین و داوود از دیگران مشهورترند.

روایتی از آن مرد...
کد خبر: 131383
|
۱۳۹۵/۰۷/۰۷ ۰۰:۰۰:۰۰
اعتمادآنلاین- رعنا زوره: نام خانوادگی اش را همان اوائل انقلاب به احمدی نژاد تغییر داده است. تحصیلکرده دانشگاه علم و صنعت است و دوره دکتری مهندسی و برنامه‌ریزی حمل و نقل ترافیک دارد. به واسطه همین تحصیلات در دوران جنگ هم در جبهه ها در بخش های مهندسی فعالیت می کرده. او مشاور وزیر علوم بود و بعد شد استاندار اردبیل. برای اولین شورای شهر و ششمین مجلس شورای اسلامی از تهران رأی نیاورد، اما وقتی دوستان آبادگرش در انتخابات دومین شورای شهر تهران به پیروزی رسیدند سکان مدیریت شهری تهران را عهده دار شد. شاید این مهمتر از دیگر مشاغل او باشد، پلی میان بهشت و پاستور، از مدیریت شهری به یکباره خود را در سمت مدیریت کشوری دید.... او که روزگاری مسئولیت ستاد تبلیغاتی آیت الله هاشمی رفسنجانی را بر عهده داشت با تاختن بر سیاست های آیت الله و پیروزی در دور دوم انتخابات سال 84 رئیس جمهوری ایران شد...
محمود احمدی نژاد رئیس جمهور. روزگاری این دیار کسی به این نام را بر مسند ریاست قوه مجریه اش دید. ایران در دستان او و دوستانش بود. او هشت سال متوالی ریاست دولت را بر عهده داشت. اطرافیانش از زن و مرد او را پدیده قرن و معجزه هزاره سوم خواندند ... از همان ابتدای ورود با خود جنجال و سر وصدا آورد. ارتباط چهره به چهره را دوست داشت. هر روز و هر هفته قصد سفر می کرد و ازاین کوی و برزن به آن شهر و روستا می رفت و اتفاقا دست پر هم می رفت. همه هیات دولتش را با خود همراه می کرد و به همه جا سر می زد و با همه حرف می زد... هر جلسه استانی شاهد مصوبات عریض و طویلی بود... شاید آن روزها مردم کوچه و بازار شهرهای کوچک و روستاها به او دلخوش کرده بودند از این همه سفر و وعده و وعید... قرار بود عدالت به ارمغان آورد و پول نفت را بر سر سفره ها، همیشه یک لیست در جیب داشت و می خواست روزی نام مفسدان اقتصادی را مطرح کند (اتفاقی که هرگز محقق نشد!!)
احمدی نژاد سفرهای خارجی را هم دوست داشت. درمیانه های این همه سفر داخلی و فعالیت های در مرکز، نگاه خاصی به آمریکای لاتین داشت و نیم نگاهی هم به شرق، سودای سفر به اروپا هم در سر داشت اما کمتر موفق شد. در مجامع بین المللی آتشی تر از تریبون های داخلی سخن می گفت و بعد هم که بر می گشت چنان با غلو از سفر می گفت که هر کس نمی دانست باور می کرد که شاید واقعا هاله نوری اطرافش بوده... همه مجامع عمومی سازمان ملل را شرکت کرد و اتفاقا به همراه همه اعوان و انصارش سفر می کرد... آنها هم سفر دوست داشتند. رفیق گرمابه و گلستان هوگوچاوز مرحوم ونزوئلایی بود و یار غار اورتگا ، با مورالس فوتبال بازی می کرد و به دیدار مادر چاوز می رفت...
روزها از پی هم می گذشت و او بر مسند ریاست جمهوری ایران اسلامی تکیه کرده بود. مشاوران بسیار داشت و همه اطرافیان را بر سرکار می آورد. همیشه از ادبیات عام استفاده می کرد حتی در سفرهای بین المللی ، نسبت به انتقادات واکنشی نشان نمی داد و کار خود را می کرد. در نافرمانی ید طولایی داشت، چه آنجا که اصرار بر معاون اولی مشایی رفیق شفیق داشت و چه آنجا که بر سر یک وزیر قهر کرد و خانه نشین شد، در مقاطع مختلف ایران را دچار بحران کرد. روزهای پر خبر و پرحاشیه در آن هشت سال زیاد بود... یکشنبه سیاه مجلس ، برکناری وزیر در سفر، نامه نگاری به مقامات بین المللی و .... و اتفاقا در زمان های مختلف رهبری مجبور به ورود می شدند تا قضایا فیصله پیدا کند. این رسم دولتین احمدی نژاد بود. از مشایی و ثمره هاشمی مشاوره ی مستقیم می گرفت و گویی پدر معنوی اش بودند. بدون آنها بعضا جایی نمی رفت. از هر سفر خارجی که بر می گشت ارمغانش برای ملت ایران تحریم بود و تحریم... قطعنامه ها را کاغذپاره خواند اما قطعنامه ها صادر می شدند یکی بعد از دیگری...
روزها به سختی می گذشت و دیگر کمتر کسانی در استان ها بودند که برایش ساعت ها روی پا بایستند و وقتی او را می دیدیدند در مقابل پرسش هایش که می گفت: کی خسته است بگویند دشمن.... آن روزها دیگر دشمن هم بی معنا شده بود همه دنبال بوی نفت بر سر سفره ها بودند نه خود نفت... اما او بر همان عهد قدیم می رفت و می آمد و دولت می گرداند. تا اینکه بالاخره با همه بحران هایی که حاصل مدیریت غیر کارشناسی و بدون برنامه او بود دوران ریاست جمهوری اش تمام شد.
قرار بود به دانشگاه برود و دیگر سراغ سیاست نیاید، دانشگاه ایرانیان را تاسیس کرد ، می خواست آنجا را رونق دهد، سمت سیاسی اش بعد از ریاست جمهوری، عضو حقیقی مجمع تشخیص مصلحت نظام بود اما هیچ وقت حضوری موثر و مرتب نداشت بیشتر اوقات غایب بود و اگر هم حاضر، سکوت می کرد... احمدی نژاد شاید تنها رئیس جمهوری باشد که همه چیز را در ایران تجربه کرده است، او شاید اولین کسی باشد بعد از اتمام ریاستش بر دولت به دادگاه احضار شد، کم کم مردانش هم یکی یکی برای پاسخگویی به دستگا قضا فراخوانده شدند، یکی زندان رفت و دیگری همچنان دادگاهی می شود، اما بیشتر آن ها گوشه عزلت انتخاب کردند و ترجیح دادند سکوت اختیار کنند تا زمان بگذرد. چیزی قریب یکسال سکوت کردند. محمود احمدی نژاد در رأس آنها، مصاحبه نمی کرد و کمتر در محافل حضور پیدا می کرد. اما دفتر ولنجک فعال بود... مشایی می رفت و ثمره هاشمی می آمد، غلامحسین الهام همانی که روزگاری ابوالمشاغل دولتش بود هم در ولنجک رفت و آمد داشت، جوانفکر هم بعد از زندان به کمک رئیس خود رفت. شاید یکی از مهمترین مزایای مردانش وفاداری باشد البته بودند افراد بسیاری هم که از همان میانه های دولت دوم و نافرمانی های احمدی نژاد از او جداشدند و به قولی تبری جستند. در میان اصولگرایان از این دست افراد، بسیار یافت می شود. احمدی نژاد بعد از ریاست جمهوری هر از گاهی فعالیت هایی داشت و اخباری هم از او بیرون می آمد... کم کم از لاک سکوت بیرون آمد و شروع به حضور در جمع مردم کرد. در محله نارمک تهران با هم محلی ها دیدار می کرد و جالب است که نامه ها را هم از آنها می گرفت... یک روز در دانشگاه ایرانیان نشست می گذاشت و شب دیگر در دفتر ولنجک، یکسال و نیمی از دوران ریاست جمهوری اش گذشته بود که حضورش را بیشتر و شروع به سخنرانی در مساجد کوچک در تهران کرد. تا از ازدحام مردم بدلیل کوچکی محل سخنرانی تلقی استقبال کم نظیر ایجاد شود. کم کم به سفر هم رفت و آنجا هم برای مردم سخنرانی کرد و باز هم از عدالت گفت از گسترده شدن حکومت عدل در دنیا و همان حرف های همیشگی، باز هم به مقامات نامه نوشت این بار به اوباما... هرچه به انتخابات ریاست جمهوری 96 نزدیک تر می شدیم شائبه انتخاباتی بودن تحرکات و فعالیت های او بر سر زبان ها افتاد... با همه تذکر مسئولین وزارت کشور به کار خود ادامه می داد و اهمیتی به هشدارها نمی داد. برای اصولگرایان تره هم خرد نمی کرد و همچنان نسبت به فعالیت های حزبی و تشکیلاتی بی اهمیت بود. فضا برای اصولگرایان هم مبهم بود، از او حمایت کنند یا خیر؟ آیا او می تواند گزینه ای مطلوب در مقابل حسن روحانی باشد؟ آیا می توانند به او اطمینان کنند؟ آیا احمدی نژاد بعد از موفقیت بر عهدش با اصولگرایان باقی می ماند یا خیر؟ سوال های دیگری هم مطرح بود، آیا نافرمانی های او در مقابل رهبری ادامه خواهد داشت؟ آیا همواره بر حضور یاران و رفقای قدیمش اصرار داد؟ آیا اصلا در صورت حضوردر عرصه انتخابات تایید صلاحتی می شود یا خیر؟
در میان این همه سوال و بحث او به کار خود ادامه می داد و بعضی روزهای پنجشنبه به سفر می رفت و سخنرانی می کرد. تا اینکه بالاخره یک روز که به دیدار رهبری می رود کسب تکلیف می کند... بیایم یا نیام؟ می خواهم برای انتخابات ریاست جمهوری کاندیدا شوم،بشوم یا نشوم؟ جالب است همان روز رهبر معظم انقلاب به او پاسخ می دهند اما با این همه او به گرگان سفر کرد و از این دیدار هم کلمه ای برای هوادارانش نگفت. تا اینکه دو هفته ای بعد ، زمزمه هایی در خصوص این دیدار و پاسخ رهبری در محافل خبری مطرح شد، دوستانش سعی کردند این نوع اخبار را تکذیب کنند. اما رهبر معظم انقلاب همین چند روز پیش بود که در کلاس درس خارج از فقه روایت آن دیدار را تعریف کردند، باز هم رهبری مجبور به ورود شدند. گفتند به او توصیه کرده اند که به خاطر مصلحت او و مصلحت کشور صلاح نیست در انتخابات شرکت کنند... تمام ، حجت باید بر احمدی نژاد همان روز تمام می شد اما نشد، باز هم به سفر رفت و برای مردم سخنرانی کرد. بعد هم وقتی دید که همه او را به تمکین دعوت می کنند نامه ای خطاب به رهبری نوشت و اعلام کرد که در عرصه انتخابات فعالیتی نخواهد داشت...
حالا او دیگر تمام شد، نمی تواند فعلا رئیس جمهور باشد، این روزها او و همراهانش در پی نقشه و طرحی دیگر هستند، دفتر ولنجک فعال تر می شود و برنامه ریزی هایی جدیدتر شکل می گیرد، شاید رویای پاستور فروریخته باشد اما تا بهشت فاصله ای نیست و او می تواند برای انتخابات شوراها برنامه ریزی کند، انتخاباتی سراسری، تصمیمی برای همه شهرها...

برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها