بازار نقد روحانی و جنگ روانی علیه دولت به نفع راستگرایان خواهد بود؟
آینده اصولگرایی
عقلای جریان اعتدالگریز ِاصلاح طلب ستیز، خوب میدانند که اگر بازار نقد روحانی را داغ نگه ندارند، حال و روزی به مراتب ناخوشتر را پس از انتخابات ٩٦ باید تجربه کنند. از همین رو نمیخواهند ریه جامعه ایرانی بیش از این به اتمسفر اعتدال و اصلاحات و نرمالیزاسیون مدیریتی عادت کند.
اعتمادآنلاین- مجتبی حسینی/ (1) هفت ماه مانده به انتخابات ریاستجمهوری ٩٦ بازیگران ارشد جناحین سیاسی کشور در دو سوی بازار میدان سیاست ایران پاشنه کفشهایشان را بالا کشیدهاند تا در انتخابات پیش رو، برنده بازی بزرگ باشند. اصلاحطلبان، برنده شدن را در «تکرار روحانی» میدانند و جماعت کثیری از راستگرایان در «پایان روحانی». همین است که از صدر تا ذیل رفرمیستهای سیاسی ایران با وجود انتقادهای جدی به دولت اعتدال، رفیق شفیق روحانی باقی ماندهاند تا شیخ دیپلمات در کارزار آشفته انتخابات ٩٦ تنها نماند. داستان راستان سیاست ورز ایرانی اما متفاوت از اصلاحطلبان است. چه آنکه اصولگرایان در حال حاضر و بیش از هر زمان دیگری، چندپارگی و دوری از یکدیگر را تجربه میکنند و نمیدانند با چه استراتژی و تاکتیکی میتوانند فرمان ماشین دولت را از مدیریت اعتدالگرا خارج کنند و پیمان سیاسی آنان با اصلاحطلبان را بشکنند. هرچند در این میانه، راهحلهای رنگ پریدهای همچون ردصلاحیت روحانی را در رسانههای رسمی و غیررسمیشان مطرح کردند اما چه کسی است که نداند رد صلاحیت رییسجمهوری که قرار است انتخابات رسمی کشور را برگزار کند چه هزینهها
و تبعاتی در پی دارد. همزمان با کوبیده شدن مُهر ابطال بر این بازی روانی جریان تندروی اصولگرا، مدیران و کارگردانان «جریان ضد روحانی/ضد اصلاحات» برای زمینگیر کردن دولت روحانی درصدد بحرانسازی و نقد بیمنطق به دولت برآمدند تا با استفاده از موجسازی رسانهای، از ضریب محبوبیت روحانی بکاهند. ایرادهای مطرح شده به دولت روحانی و سنگاندازی در مسائلی از جمله هیاهوسازی و مخالفت با مسائلی در حوزه سیاست خارجی، فرهنگی و اقتصادی ریشه در همین هدف دارد.
٢
عقلای جریان اعتدالگریز ِاصلاح طلب ستیز، خوب میدانند که اگر بازار نقد روحانی را داغ نگه ندارند، حال و روزی به مراتب ناخوشتر را پس از انتخابات ٩٦ باید تجربه کنند. از همین رو نمیخواهند ریه جامعه ایرانی بیش از این به اتمسفر اعتدال و اصلاحات و نرمالیزاسیون مدیریتی عادت کند. اما سوال اینجاست که آیا نیت و اراده مخالفان برای پایان دادن به عمر کارگزاری روحانی در دولت، کافی است یا آنکه برای سیادت در سیاست به بیش از پروژههای جنگ روانی و تخریب سیاسی نیاز است؟ آیا مخالفان روحانی برای دستیابی به این هدف، یگانه میاندیشند و بر اساس نسخهای واحد ماموریتهایشان را انجام میدهند؟ آیا برای رقابت با روحانی توانایی تدوین و طراحی گفتمانی اثر بخش و جذاب را دارند؟ چگونه میتوانند موقعیت و وضعیت جناحی خود را از شرّ تب کشنده بالکانیزاسیون رها کرده و به ساحل امن اتحاد و انسجام برسند؟ کدامیک از چهرههایشان قابلیت رایگیری از مردم و رقابت با روحانی در انتخابات ٩٦ را دارد و...؟
٣
پرسشهای کوتاه فوق، به انضمام نتایج انتخابات مجلس دهم و گیجی و گنگی موجود در اردوگاه راستکیشان سیاسی ایران نشان میدهد که رنج اصولگرایان و زخم تفرق شان به این زودیها پایان و التیام نخواهد یافت. چه آنکه بر اساس مستندات موجود، در اردوگاه اصولگرایان، هر گروه و دستهای بر طبل خود میکوبد و راه خود را میرود بیآنکه کاری به همزاد سیاسی خود داشته باشد. همین است که جماعتی از اصولگرایان مدام بر حمایت از روحانی دم میزنند و عده دیگرشان، از رقابت با روحانی. بازیگرانی از اینان قایل به پیروی از جامعتین است و گروهی دیگرشان معتقد به عبور از آن. از همین اظهارنظرهای ساده رنگارنگ میشود فهمید تشکیلات سیاسی اصولگرایان حتی پس از شکست در انتخابات ریاستجمهوری ٩٢و انتخابات مجلس دهم هنوز هم که هنوز است گرفتار تجادل و تصادم استراتژیک است و در این میان هم طبیبی پیدا نشده تا راستکیشان سیاسی ایران را از این رنج برهاند و نسخه شفابخشی به آنان ارایه دهد تا مجدد بتوانند با انگیزه و قدرت به رقابت سیاسی امیدوار شوند.
٤
با وجود شرایط فعلی اصولگرایان، بازگشت اصلاحطلبان به عرصه مدیریتی کشور، موقعیت خوب آنان برای پیروزی در انتخابات ٩٦ و شورای شهر و با توجه به مطالبات شفاف مردم از چگونگی مدیریت کشورکه در دو انتخابات اخیر کشور این مطالبات را به نمایش گذاشتهاند آیا اصولگرایان ضد روحانی میتوانند از پروژههای تخریب روحانی وسنگاندازی برای کاهش سرعت حرکت دولت، کلاهی برای خود ببافند و کامشان دوباره به شهد سیادت در سیاست، شیرین شود؟ آیا راهحل اصولگرایان در جنگ روانی و بهرهبرداریهای جهتدار سیاسی از تریبونهای ملی است؟ آیا افکار عمومی تحت تاثیراین پنل عملیات روانی قرار گرفته و قرار میگیرد؟ آینده اصولگرایی در این روزها رقم خواهد خورد، باید به انتظار نشست و دید آیا مدیران این جناح، صدای خواست و مطالبه اکثریت ملت را خواهند شنید و تصمیم بر حمایت از روحانی خواهند گرفت یا آنکه بقایشان در سیاست و قدرت را در حذف روحانی خواهند دانست؟
دیدگاه تان را بنویسید