حداد عادل:
هیچوقت از حرف زدن با آقای عارف احساس پشیمانی نکردهام/انتظارات برآورده نشده از آقای هاشمی باعث گلایه مندی جدی شد/لفظ نداشتن اقتدار در عمل درمورد دولت روحانی محترمانه ترین تعبیر است
حدادعادل:حاضرم با عارف در مورد اشتراکات اصولگرایی و اصلاحطلبی مذاکره کنم/دلواپستر از همه دلواپسان خود آقای روحانی است/ما نامزد انگلیسی در انتخابات خبرگان٩٤ نداشتیم/فعلا کاندیدا شدنم برای ریاستجمهوری مطرح نشده است/ما گفتیم «نگرانیم» و عدهای گفتند«امیدواریم»/ احمدینژاد تفسیر خاصی از قانون اساسی داشتند که بر اساس آن به خودشان حق میدادند قانون مصوب مجلس را در کشوی میزشان بگذارند و ابلاغ نکنند/ آقای احمدینژاد بعدها نامه من به رهبری را تلافی کرد
اعتمادآنلاین- میگوید عاقبت کنار نرفتنهای سال ٩٢ را میدانسته است. همانطور که در اسفند ٩٤ احتمال میداده است که لفظ «امید» در ذهن مردم خوشآهنگ تر از لفظ «دلواپسی» باشد. با این همه میگوید پیشبینی هیچ انتخاباتی به اندازه ٩٦ برایش سخت نبوده است. نگاهش همچون همه این سالها به پدیدههای اطرافش مثبت است. میگوید اگرچه از تهران نتوانستهاند یک نفر را هم به مجلس بفرستند و نمایندگانی به جایشان به این قوه رفتهاند که بیش از پنج نفرشان را نمیشناسند اما حداقل به وحدت رسیدهاند؛ وحدتی که معتقد است نقص نداشته و آنچه موجب پیروزیاش نشده این است که فضا به نفع اصولگرایان نبوده است. نگاهش به احمدینژاد آن گونه نیست که تصورش را میکنی. از بیقانونی احمدینژاد که میپرسی تایید میکند و میگوید که رییس دولت سابق علاقهای به ابلاغ و اجرای قوانین نداشته و همین او را وادار کرده بود که در سالهای ریاستش بر مجلس نامهای به رهبری بنویسد و از تخطیگریهای او از قانون بگوید. اینها گوشهای از عقاید مردی است که شاید خلق و خویش زیاد شناخته شده نباشد. ترافیک شلوغ عصر تابستان را که پشت سر بگذاری در یکی از آرامترین
ساختمانهای تهران غلامعلی حدادعادل در دفتر فرهنگستان زبان فارسی از «این روزهای اصولگرایان» میگوید. مسلکش شاید در خیلی از موارد با اصولگرایانی که اطرافش هستند متفاوت باشد. میگوید دلواپس است اما روش ابراز دلواپسیاش متفاوت بود. همان طور که ترجیح داد با اهدای یک کتاب به محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه از نگرانیهایش بگوید. میگوید تندرویهای برخی نمایندگان مجلس نهم را قبول نداشته است. مرد اصولگرای ساختمان فرهنگستان زبان فارسی اما علاقه ویژهای دارد تا اصولگرایان با اصلاحطلبان مذاکره کنند. مذاکرهای که او بیشتر تمایل دارد با فردی همچون «محمدرضا عارف» آن هم نه بر سر اختلافات که بر سر اشتراکات این دو گروه باشد. به اندازهای که بیرون از جریان اصولگرایی بر سر «چهره نداشتن» آنها بحث است خودش ناامید نیست و میگوید که «بالاخره برای اصولگرایان چهره پیدا میشود.» گفتوگوی «اعتماد» با غلامعلی حدادعادل که درست در روز ١٢ مرداد پس از مدتها پیگیری انجام شد شاید آنچنان مجال طرح خیلی از سوالها را نیافت اما خواندنیهایی از زبان یکی از اصلیترین چهرههای اصولگرا دارد.
اهم این گفتوگو را در ادامه میخوانید:
- در انتخابات ٩٢ که منجر به روی کار آمدن آقای روحانی شد ما از اول تشخیصمان این بود که اگر نامزدهای متعدد داشته باشیم احتمال شکست وجود دارد. با توجه به شرایط کلی کشور هم این تشخیص را داشتیم. به همین جهت هم بود که ما سراغ ائتلاف سهگانه رفتیم. غرض ما از آن ائتلاف این بود که در نهایت نامزدهای متعدد از جانب اصولگرایان وارد صحنه نشوند. در عمل این اتفاق نیفتاد و آرای اصولگرایان تقسیم شد و با یک اختلاف لب مرزی هفتدهم درصد آقای روحانی بیش از ٥٠ درصد را آورد و رییسجمهور شد.
- در مجلس اخیر هم ما نمیتوانیم بگوییم که در این مجلس اصولگرایان در مقیاس کل کشور در انتخابات شکست خوردند. شاید در اوایل تشکیل مجلس برخی گمانهزنیها و برخی تیترهای روزنامهها این گونه القا میکرد که اصولگرایان شکست خوردند اما ملاحظه میکنید اصولگرایان در مجلس حضور خوبی دارند. اتفاقاتی که افتاده و رایگیریهایی که در این دو ماهه اخیر شده نشان نمیدهد که انتخابات مجلس دهم «شکست اصولگرایان» در انتخابات بوده باشد.
- در عالم سیاست و مسائل اجتماعی همیشه موفقیتها نسبی است. یعنی وقتی میگوییم که در وحدت موفق شدیم منظورمان این نیست که دیگر هیچ اصولگرای ناراضی وجود نداشته است. مسلما چند نفر بودند که در فهرست ما نبودند و رفتند خودشان به صورت منفرد نامزد شدند. مثلا ما نتوانستیم آقای لاریجانی را به عنوان یک عضو فعال این شورای ائتلاف داخل کنیم.ما که مایل بودیم حضور داشته باشند، منتها ایشان متوسل به این عذر میشد که من به عنوان رییس قوه خوب است که فاصلهام را با جریانات مختلف حفظ کنم و بر همین اساس در قم اعلام کرد که به صورت مستقل وارد انتخابات میشوم.
- در این انتخابات چهرهها تعیینکننده نبودند. یعنی شما از من حدادعادل که در عالم سیاست است، بپرسید از این ٣٠ نفری که در انتخابات مجلس دهم از تهران وارد مجلس شدهاند چند نفر را میشناسید، بنده فکر نمیکنم بیشتر از پنج یا شش نفر را بشناسم. اگر در خیابان هم ببینمشان تشخیصشان نمیدهم. حالا ببینید بقیه مردم وضعشان چگونه است. به محلههای شمال شهر که بیشتر به فهرست امید رای دادند بروید و تصویر نمایندگان مجلس را نشان آنها بدهید. ببینید چند نفر از نمایندگانشان را تشخیص میدهند. شاید این مساله تا حدی برای اصولگرایان هم باشد اما نه به این شدت. در انتخابات یک فضایی ایجاد شد و شعارهایی مطرح شد که در جایی مثل تهران نظر اکثریت به یک شعار بیشتر جلب شد. میخواهم بگویم که اعتقاد ندارم که در انتخابات اخیر مجلس، شخصیتها تعیینکننده بودند، بلکه فضا موثر بود.
- در واقع روح شعارهای جریان اصلاحطلب امیدوار کردن مردم به نتایج برجام بود. در طرف اصولگرایان نسبت به آنچه ممکن است در برجام اتفاق بیفتد نگرانی وجود داشت و من در مقام این نیستم که بگویم کسی سوءنیت داشت یا نداشت و نمیخواهم داوری اخلاقی کنم ولی آنچه واقعیت داشت این بود که یک عده به نتایج برجام خوشبین بودند و عدهای دیگر نگران. اینهایی که نگران بودند و بنده هم جزو آنان بودم با شعار «ما دلواپسیم» این نگرانی خودشان را ابراز کردند و طرف مقابل هم سعی کرد این دلواپسی را تا جایی که ممکن است منفی جلوه دهد.
- در قضیه برجام دلواپستر از همه دلواپسان خود آقای روحانی است.
- آیا وقت آن نرسیده است که ما و اصلاحطلبان بنشینیم و مشترکا به درک واحدی در مورد رفتار امریکا در همین قضیه برجام برسیم؟ به نظر من چنین سوالی جا دارد و هیچ نباید از این سوالی که طرح میکنم استشمام لجبازی و بدرفتاری سیاسی کرد. من سوال میکنم که یک کدخدایی وارد شده و پنج به علاوه یکی را سامان داده، در ژنو چندین روز مذاکرات سنگین انجام شده و در دنیا چنین توافقی را «پیروزی سیاسی جهانی» تلقی کردند و گفتند ما توانستیم با قدرت سیاستورزی از بروز خشونت جلوگیری کنیم و همه امیدوار بودند این گونه شود. اما بعد میبینید که دایم چوب لای چرخ برجام میگذارند و میگویند که فلان رفتار شما با روح برجام مغایرت دارد. آیا تا حالا شنیدهاید که در دعاوی حقوقی کسی بحث از روح یک قرارداد کند؟ اصلا روح قرارداد یعنی چه؟ قرارداد یک نص و متنی دارد و بر اساس آن حکم میکنند وگرنه هر کسی میتواند یک قرارداد را با توسل به روح آن نقض یا به سود خود تفسیر کند.
- اینکه دلمان خوش باشد که یکبار ما پیروز میشویم و بار دیگر طرف مقابل، یا اینکه چه کسی میرود و روی صندلیهای مجلس مینشیند اهمیت ندارد. نشستن روی این صندلیها بعد از چند ماه عادی میشود. دلخوشی ما باید این باشد که در همه این تلاشهای سیاسی و غوغاهای سیاسی بتوانیم مشکلی از مشکلات مردم را حل کنیم. واقعا الان بنده نظرم این است که در مجلس این دو جریانی که حضور دارند و حضور هر دو هم قابل توجه است باید تلاش کنند راهحلی برای خروج از رکود پیدا کنند. این نشانه بلوغ سیاسی است.
- در آخرین نطقی که در مجلس داشتم «اصلاحطلبان مجلس دهم» را مخاطب قرار دادم و گفتم که مطمئن باشید اگر برای حل مشکلات کشور راهحل کارشناسی داشته باشید من به عنوان یک اصولگرا از جانب بقیه نمایندگان اصولگرا که در مجلس دهم حضور دارند، قول میدهم که آنها با شما همکاری کنند. فکر میکنم باید به این سمت برویم.
- مجلس نهم پیشقدم شد. طرحهایی را برای بهبود کسب و کار و رونق تولید ارایه داد. من فضای مجلس نهم را فضای چوب لای چرخ دولت نمیدانم. این را نه برای خوشایند شما بلکه به عنوان واقعیتی که حس میکردم میگویم. ممکن است در هر مجلسی چند نفر هم باشند که لحنشان تند باشد یا ادبیاتشان را نپسندیم، ولی رای مجلس که رای آن چند نفر نیست. آن چند نفر هم ممکن است اصولگرا باشند یا اصلاحطلب. واقعا در مجلس نهم بنا بر این نبود که با دولت آقای روحانی مخالفت دایمی و بیدلیل باشد. شما همان رای اول مجلس به کابینه آقای روحانی را ببینید. آقای طیبنیا بالاترین رای را شاید در تاریخ رای اعتمادها به دست آورد. با اینکه آقای طیبنیا اصولگرا هم نبود که بگوییم به جریان ما تعلق داشت. پیشنهاد آقای روحانی بود. مجلس نشان داد که نمیخواهد دولت را فلج کند. یا همراهیهای مجلس نهم با وزیر بهداشت یا سایر وزرا. حتی سوالها و استیضاحهایی که در مجلس نهم از وزرای دولت آقای روحانی شد به صورت آماری بیشتر از سوالها و استیضاحهای دولت احمدینژاد نبود. یعنی واقعا مجلس نهم بنای این را نداشت که بیدلیل با آقای روحانی مخالفت کند.
- در مجلسی که ٢٩٠ نفر عضو آن هستند ممکن است چند نفر هم باشند که یک زبان تندی داشته باشند. ما خودمان هم بعضی از این رفتارها را نمیپسندیدیم.
- (چنین رفتارهایی یعنی به جریان اصولگرایی لطمه نزد؟)بیتاثیر نبود، ولی شما از یک زاویه دیگر به آن نگاه کنید. قبول دارم که لحن بد بود اما همان کسی که لحنش تند بود میخواست بگوید که من نگرانم.
- اگر کسی آمد و با لحن بدی راجع به پر کردن قلب رآکتور اراک حرف بدی زد لحن بدش محکوم است ولی او داشت میگفت که مراقب باش که این رآکتور را از تو میگیرند ولی آنچه را قول دادند به تو نمیدهند. این دومی را هم ما ببینیم. عرض من همین است. اینکه من تاکید میکنم ما میتوانیم روی اشتراکات با هم گفتوگو کنیم هم به این دلیل است.
- عقلای اصلاحطلب قدری فضای گفتمانی و رسانهای منسوب به اصلاحطلبان را به خصوص در فضای مجازی مهار کنند. مثال سادهای میزنم. در اصفهان در یک برنامه زنده تلویزیونی از من پرسیدند که حاضرید بگویید چقدر حقوق میگیرید؟من هم گفتم بله. سوال کردند و من جواب روشنی دادم. گفتم که ٥٠ سال است که معلم دانشگاه هستم. ابلاغ دارم. اوایل مهر ١٣٤٥ نخستین ابلاغ خودم را در دانشگاه شیراز به عنوان معلم دانشگاه گرفتهام. الان حقوق استادی میگیرم. حقوق من هشت میلیون و صد هزار تومان است. اگر من رفته بودم و پنجاه سال پیش یک بقالی سر کوچهای باز میکردم الان بعد از ٥٠ سال درآمد بیشتری داشتم. بعد هم گفتم که من از جای دیگری هم حقوق میگیرم، به عنوان رییس فرهنگستان که یک سمت آموزشی مطابق مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی است و بر اساس همین مصوبه معادل رییس دانشگاه تهران باید حقوق بگیرم. من از حقوق رییس دانشگاه تهران خبر ندارم اما به عنوان رییس فرهنگستان زبان و ادب فارسی ماهانه سه میلیون و چندصدهزار تومان حقوق میگیرم. بعدا گفتم که من از بنیاد سعدی که سه، چهار سال است تاسیس شده و مدیرعامل آن هستم دیناری حقوق نمیگیرم. ٢٢ سال است که مدیرعامل بنیاد دایرهالمعارف اسلامی هستم و در عرض این ٢٢ سال دیناری حقوق از بنیاد نگرفتهام. عیدی و پاداش هم همینطور. حتی از مجلس هم حقوق نگرفتم. من این موارد را گفتم تا مردم تصور نکنند تمام کسانی که در کشور بر سر کار آمدهاند ماهی چند ده میلیون تومان حقوق میگیرند. من اینها را گفتم که ناامیدی در مردم ایجاد نشود. تازه همانجا هم گفتم که البته این حقوق من در مقایسه با حقوق یک کارگری که ماهی یک میلیون تومان دریافتی دارد زیاد است. یک روزنامه اصلاحطلب آمد و یک کاریکاتور عجیب و غریب در صفحه اول از من به عنوان خبر اصلی درج کرد و زیر آن نوشت که «دخل و خرج حدادعادل با هم نمیخواند.» تلویحا میخواست که بگوید من به مردم دروغ گفتهام و استدلال کرده است که چون من دو سال پیش در حاشیه نمایشگاهکتاب گفته بودم روزی ١٠ جلد کتاب به کتابخانه من اضافه میشود پس ماشین حساب را جلویش گذاشته و با ١٠ جور وصله و پینه خواسته بگوید که کسی که روزی ١٠ جلد کتاب میخرد سالی ١٠٠ میلیون تومان هزینه کتابش است پس چگونه ممکن است که درآمدش ماهی هشت میلیون و صد هزار تومان باشد؟
- انتظارم از جریان اصلاحات این است که جلوی این بیاخلاقیها و بداخلاقیها گرفته شود. این روشها ممکن است یک پیروزی زودگذری برای یک جریان سیاسی داشته باشد ولی برای ملت شکست است. حتی اگر ما اصولگرایان هم برای جناح رقیبمان چنین کاری بکنیم بازهم بد است.
- در مورد فهرست انگلیسی دوتا حرف بود. یکی اینکه ما دخالت انگلستان را محکوم کردیم که بیبی سی بیاید و مردم را تشویق کند که به این فهرست رای بدهند. این کار درستی هم بود که به انگلیس بفهمانیم حق دخالت در انتخابات ما را ندارد. اما اگر کسی آمد و گفت فلان شخصیتی که در این فهرست است انگلیسی است این به نظرم حرف نابجایی بود. ما نامزد انگلیسی نداشتیم ولی انگلیس ممکن است محاسباتی داشته باشد و طمع کند که ما باید آن را بکوبیم.
- (شما خودتان پیشقدم انجام این مذاکره با اصلاحطلبان میشوید؟)همین کار را میکنم.بله. همین آقای عارف؛ سالهاست در مجمع تشخیص مصلحت صندلیهایمان کنار یکدیگر است. به عنوان دو دانشگاهی که به دو جریان رقیب یکدیگر تعلق داریم با هم همیشه منطقی صحبت میکنیم، هیچوقت با هم بحث تلخی نداشتهایم و هیچوقت هم نازکتر از گل به یکدیگر نگفتهایم. اختلاف نظری هم اگر بوده نظراتمان را گفتهایم. حتی گاهی اوقات من فکر کردهام که حرف ایشان چقدر میتواند روی تصحیح نظر من تاثیر بگذارد یا ایشان هم همینطور. من کاملا این کار را ممکن میدانم. به این درجه از ناامیدی نرسیدهایم که بگوییم دیگر هیچ اصلاحطلبی نتواند با هیچ اصولگرایی بنشیند و حرف بزند. من هیچوقت از حرف زدن با آقای عارف احساس پشیمانی نکردهام.
- در گرماگرم فضای تبلیغاتی انتخاباتی یک حالتی است که همه در حالت دویدن هستند و شرایطی است که با امروزی که ما در محیط آرامی نشستهایم و با هم صحبت میکنیم فرق دارد. در مورد آقای هاشمی باید بگویم که هیچوقت به ایشان در تمام این سالهایی که در عرصه سیاست حضور داشتم بیاحترامی نکردهام اما ما انتظاراتی از آقای هاشمی داریم که برآورده نشدن آنها باعث شده به صورت جدی گلهمند باشیم. امروز که دختر آقای هاشمی با حکومت دینی ابراز مخالفت میکند، ما از آقای هاشمی که برای استقرار حکومت دینی زندانهای شاه را تحمل کرده انتظار داریم بیاید و موضع بگیرد. ما چنین مشکلاتی هم داریم و اگر بخواهیم وارد شویم باید همه اطراف و جوانب مساله را مورد بحث قرار دهیم. اینجا اما فرصتی است که من به عنوان یک شهروند و یک برادر کوچکتر بگویم که از آقای هاشمی انتظار دارم که در اینگونه قضایا بیاید و مردمی را که برای برپایی حکومت دینی کوشیدهاند امیدوار کند و اجازه ندهد نزدیکترین افراد به ایشان مهمترین آرمان انقلاب را مخدوش کنند.
- اصولگرایان در حال حاضر در تدارک دستیابی به سازوکاری برای رسیدن به وحدت در مورد انتخابات ریاستجمهوری آینده هستند و قبل از اینکه این سازوکار شکل نهایی بگیرد همه اظهارنظرها شخصی است. حالا چه له و چه علیه یک فرد. هنوز آن ائتلاف اصولگرایان به یک جمعبندی نه در مورد آقای روحانی و نه در مورد آقای احمدینژاد و نه در مورد هیچ شخص دیگری نرسیده است. این را آیتالله موحدی کرمانی هم مطرح کردند و واقعیت دارد. ولی اصولگرایان مصمم هستند که در انتخابات آینده حضور موثر داشته باشند که این لازمه حیات سیاسی هر جریان سیاسی است و به سود کشور است که رقابت واقعی وجود داشته باشد. یک واقعیت دیگر هم وجود دارد و آن اینکه پیشبینی انتخابات سال ٩٦ در تاریخی مثل ١٢ مرداد ٩٥ کار دشواری است. برای بنده که مدعی هستم شمی در پیشبینی نتایج هم دارم هیچوقت به اندازه امروز، پیشبینی نتیجه انتخاباتی برایم دشوار نبوده است.
- با اینکه خودم دلواپس بودم میدانستم که لفظ امید در گوش مردم خوش آهنگتر از دلواپسی ما بود. ولی حالا واقعا نمیدانم نتیجه انتخابات ٩٦ چه خواهد شد. یعنی به عوامل متعددی بستگی دارد.
- اگر آقای روحانی در همین قضیه فیشهای حقوقی میآمد و خیلی قاطع و شفاف خود پرچمدار مقابله با این اتفاقات میشد به نظرم یک برد بود. هم برای دولت، هم برای کشور و هم برای جریان اصولگرایی که از این اقدام آقای روحانی حمایت کند. این یک نمونه است. یا اگر مثلا در غلبه بر این رکود و جلوگیری از ارتباط دادن همه امور به امریکا یا جلوگیری از قاچاق، دولت با اقتدار عمل کند در انتخابات آینده اثر میگذارد. اما متاسفانه ما چنین چیزی نمیبینیم. بنده مشکل دولت آقای روحانی را نداشتن اقتدار در عمل میبینم. این محترمانهترین لفظی است که میتوانم برای بیان مقصود خودم به کار ببرم.
- شما همین مسکن مهر را ببینید. خوب یا بد بالاخره ساختمانهای نیمهکارهای بود که نمیشد جمعش کرد. این دولت میتوانست تدبیر بهتری داشته باشد و اینها را با مدیریت بهتری تمام کند. هم یک عده راضی میشدند و هم عدهای شغل به دست میآوردند. یکی دیگر از عوامل موثر هم این است که آیا ما اصولگرایان به وحدت برسیم یا نه. نمیشود این را پیشبینی کرد اما ما تلاشمان را میکنیم. در این میان حتی جریان مقابل هم ممکن است به وحدت نرسد. در طرف اصلاحطلبان هم گاهی زمزمههایی تحت عنوان عبور از روحانی میشنویم.
- (خودتان تصمیمی برای کاندیداتوری ندارید؟)فعلا مطرح نشده است. ولی این طور نیست که کسی پیدا نشود. یک نکتهای که هست این است که غیر از وحدت قدری مدیریت در کار انتخابات موثر است. یعنی ما یکی از تحلیلهایمان در نتیجهای که در تهران گرفتیم این است که دیر به وحدت رسیدیم و فرصت برای سازماندهی به تبلیغات و استفاده از تمام ظرفیت بالقوهای که داشتیم پیدا نکردیم. اگر بتوانیم این را در انتخابات ریاستجمهوری جبران کنیم ممکن است نتیجه دیگری بگیریم. به همین دلیل میگویم علل مختلفی در کار است و واقعا از حالا انتخابات سال ٩٦ برای من غیرقابل پیشبینی است و حوادثی ممکن است اتفاق بیفتد که در آرای مردم تاثیر بگذارد.
- ممکن است برخی از اصولگرایان تمایل به آقای احمدینژاد داشته باشند اما هنوز در باب آقای احمدینژاد احزاب و جریانات سیاسی که فضای انتخاباتی اصولگرایان را مدیریت میکنند به تصمیمی نرسیدهاند. خودشان به صراحت نگفتهاند ولی از مسافرتها و سخنرانیهایی که انجام میدهند این احتمال آنچنان دور از ذهن نیست.
- آقای احمدینژاد تفسیر خاصی از قانون اساسی داشتند که بر اساس آن به خودشان حق میدادند قانون مصوب مجلس را در کشوی میزشان بگذارند و ابلاغ نکنند. من این تفسیر را قبول نداشتم و آن را برخلاف استقلال مجلس و حقوق مجلس میدانستم. به مقام معظم رهبری نامهای نوشتم مطلب را توضیح دادم و از ایشان بر طبق اختیاراتی که در قانون اساسی دارند کمک خواستم. ایشان هم پاسخ دادند که باید همه قوا از قوانین مصوب مجلس که به تایید شوراینگهبان رسیده باشد اطاعت کنند. این بهترین راه خاتمه دادن به یک مشکل و معضلی بود که میتوانست فضا را غبارآلود کند. البته آقای احمدینژاد بعدها تلافی کرد و من هم از این ایستادگی و مخالفت هیچوقت پشیمان نشدهام، چون بر سر حق ایستادم.
- روش سیاسی من با روش آقای لاریجانی فرق دارد، اما طرح انتقادات را در شرایط فعلی سودمند نمیدانم.
- تنها کسی که واکنشاش غیرقابل پیشبینی بود آقای احمدینژاد بود.
- در مورد آن ١١ روز چیزی ناگفته نمانده که من بخواهم اضافه کنم و همهچیز مشخص است. اما برایتان یک خاطره میگویم. روزهای اول یا دوم این اتفاق بود که آقای لاریجانی، رییس مجلس از حدود ٣٠ نفر از نمایندگان فعال و سرشناس مجلس دعوت به حضور در دفتر کارشان کردند تا رایزنی کنند. من هم در آن جلسه بودم و نزدیک به آقای لاریجانی نشسته بودم. هرکسی یک صحبتی کرد. انواع و اقسام پیشنهادها و واکنشهای تند مطرح شد. اقدامات حادی مطرح شد. من ساکت بودم. آخر سر تعجب کردند و گفتند که فلانی نظرش چیست؟ من گفتم که من که آقای احمدینژاد را میشناسم، رهبری را هم میشناسم. نیازی نیست که مجلس هیچ اقدامی بکند. آقای احمدینژاد عقبنشینی میکند و به سر کارش برمیگردد شما حرص نخورید. همین. فردا و پس فردا آمد و یک هفته شد. نمایندگان میآمدند و میگفتند که دیدی پیشبینیات محقق نشد؟ اما من همچنان معتقد بودم که برمیگردد که روز یازدهم آمدند و گفتند که به سرکارش بازگشته است.
دیدگاه تان را بنویسید