محمدرضا باهنر مطرح کرد:
بخشی از خانواده انقلاب، ضد انقلاب هستند/ در تهران هیچ کرسیای در مجلس نیاوردیم اما 40 درصد آرای تهران برای ما بود
باهنر گفت: اگر روحانی قرار باشد که تا سال آخر 95 چند کار دندان گیر، انجام ندهد، در رأی مشکل پیدا خواهد کرد. یعنی روحانی اگر به ذائقه مردم نرسد، جدای از نگاه سیاسی، باید نگران باشد. دولت باید برجام را جدی بگیرد و باید آثار پسا برجام در کشور دیده شود. اقتصاد یخ زده است. مردم توقع ندارندکه همه مشکلات حل شود اما باید بویی استشمام شود که داریم از گردنه عبور میکنیم. این باید به ذائقه مردم بنشیند.
گزیده ای از صحبت های باهنر در ادامه می آید:
* در جبهه پیروان شخص حقیقی عضویت ندارد. جبهه رویکرد حزبی هم ندارد و عملاً اگر بخواهیم در عرف تعریف کنیم، به این معناست که یک ائتلاف درون تشکیلاتی است که بعضاً خطوط مشترک دارند. بنابراین عملکرد جبهه یک عملکرد ائتلافی است و به همین دلیل هم هست که برخی تشکلهای درون جبهه، با برخی موارد مخالف هستند و به اصطلاح می گویند که حق تفحض میگیرند. اما عموماً تصمیماتی که میگیریم سعی میکنیم که کلیات را در نظر بگیریم. حالا اگر این را بخواهیم به سمت حزب برویم، بسیار کار میبرد. یعنی تشکلها باید کمرنگ شوند تا اختیارات افزایش پیدا کند.
*من ایده آلم تشکیل چندین حزب در کشور است. یعنی مستقلین، اصولگرایان و اصلاح طلبان، هر کدام یک حزب داشته باشند. این کاری که الان همه اعم از اصلاح طلب و اصولگرا میکنیم، شبهی از کارهای تشکیلاتی است که در مواقعی هم به بن بست میخوریم. مثلاً ما عادت کردیم که منافع حزب را داشته باشیم اما هزینههای حزبی را حاضر نیستیم بپردازیم. مثلاً آقای عارف مطرح کرده بود که افرادی از نردبان امید بالا آمدند اما در مجلس، به امید رأی نمیدهند. این که کار تشکیلاتی نیست و اصولگرایان هم اتفاقاً درگیر این موضوع هستند. مثلاً با لیست اصولگرایان به مجلس راه یافتند اما الان ادعای استقلال میکنند. بنابراین نقطه نهایی ما، کار حزبی تمام عیار است. الان داریم گام به گام به آن سمت میرویم اما هنوز خیلی فاصله داریم.
* اگر من میخواستم که در مجلس باشم و میدانستم در تهران هم رأی نمیآوردم، میتوانستم در کرمان کاندیدا شوم اما نشدم. من یک دلیل داشتم و این بود که شما 28 سال یک مسیر را برو و اگر سال 29 توانستی دوباره آن مسیر را بروی، به من هم توصیه کن که کاندیدا شوم. بنابراین من قصدم این بود که کمی مسیر کاریام را عوض کنم. الان هم کارهای حزبی و تشکیلاتی میکنم و به برخی مسئولین اجرایی نظام، شخصیتها و مسئولین سیاسی مشورت میدهم. حتی در خدمت شخص رئیس جمهور، وزرا و معاونانش هستیم اما اینها هیچ کدام رسمی نیست. یعنی اینکه حکمی ندارم.
*خوشبختانه در تهران هم مردم با کاندیداها کار نداشتند، به امضاها رأی دادند. یعنی برخی عزیزانی در تهران رأی آوردند که حتی در خیابان خودشان هم کسی آنها را نمیشناخت. البته من منظورم تخریب نیست و اتفاقاً میخواهم بگویم که وقتی کار حزبی باشد، نتیجهاش همین است. ما هم ممکن است، قبلاً کسی در لیستمان بوده که رأی آورده اما حتی حسینیه محل هم او را نمیشناختند.
*علی رغم اینکه در تهران ما هیچ کرسیای در مجلس نیاوردیم اما 40 درصد آرای تهران برای ما بود. یعنی کف رأی لیست امید 57 درصد بود و 3 درصد هم مستقلین بودند و این خوب است. قبلاً مستقلین حدود 30 درصد آرای تهران را میگرفتند اما الان به 4 درصد افت کردند اما این رویکرد مثبت است. همین دوستانی که قبلاً با عنوان کاندیدای مستقل بودند، رأی آوردند اما سال گذشته تنها 3 درصد رأی داشتند. این قدم رو به جلو است.
*اصولگرایان نابی که در مجلس داریم، ممکن است، خودشان چندین گروه شوند. مثلاً یک گروه جامعه مهندسین، یک گروه موتلفه و یک گروه ایثارگران و غیره شوند. اصلاح طلبان هم همین طور هستند. درونشان از کارگزاران تا ندا هست. مهم این است که این خرده فراکسیونها در نهایت چه طور مدیریت شوند. اینکه شما می گویید که فراکسیون اصولگرایان مجلس الان 2 دسته شده است، من می گویم که اصلاً شاید 5 تا شود و این ایراد نیست و اشکالی ندارد. مهم این است که سر بزنگاهها چه طور با هم جفت و جور میشوند.
* آقای عارف در انتخابات خیلی زحمت کشید و من برخی روزها محاسبه میکردم، میدیدم که ایشان 2 هزار کیلومتر سفر زمینی کردهاند. اما آقای عارف و همه اصلاح طلبان اگر میتوانستند رأی 103 نفر را 105 کنند، میکردند اما نشد. ما هم ممکن است اگر طور دیگری برخورد میکردیم رأی آقای لاریجانی 110 نفر میشد. ولی ما مدیریت کردیم و 175 تا شد. مجلس 13 کمیسیون دارد اما 10 تا فقط در اختیار اصولگرایان است و روشن است که اصولگرایان بردهاند. اما عدد 103 برای فراکسیون اقلیت بسیار خوب است.
*نگاهم مثل برخی نیست که می گویند آقای عارف انتخابات 92 و 94 شکست خورد. به نظرم آقای عارف خیلی خوب برد. عارف مجلس نهمی که فراکسیون اقلیتش 25 تا عضو داشت را الان به 103 تبدیل کرده است و این یک ثروت اجتماعی بزرگی است. برخی فکر میکنند که این حرفها را من برای تخریب میزنم اما بحثم این است که آقای عارف سرمایه اجتماعی خوبی دارد و من فکر میکنم که در تصمیمات مجلس ایشان خیلی مؤثر خواهند بود. شما ببینید که الان کسانی که در مجلس ما اصلاح طلب نیستند 190 نفر هستند.
*آقای لاریجانی اصولگرایان را مدیریت میکند.
*در مجلس کار را با امر و نهی نمیتوان پیش برد. من یکبار مجلس را اداره میکردم و یکی از نمایندگان اخطاری خارج از دستور داد و من بعدش گفتم که اخطار وارد نیست. نماینده خطاب به من از پشت تیریبون گفت که ببین من تو را آنجا نشاندم و خودم هم پایینت میآوردم. من هم گفتم که حق با شماست و اشتباه هم نگفتم. یعنی نمایندگان میتوانند به هیئت رئیسه رأی ندهند و حتی هیئت رئیسه را استیضاح کنند. اما در دولت چنین چیزی نیست. مگر وزرا میتوانند رئیس دولت را استیضاح کنند و یا معاون قوه قضائیه میتواند، از رئیس قوه نافرمانی کند؟ اما هیئت رئیسه مجلس، میتوانند. بنابراین حرف من اصلاً شعاری نیست. رئیس مجلس اگر بد مدیریت کند، رأیش برای دور بعد میریزد.
*اگر روحانی قرار باشد که تا سال آخر 95 چند کار دندان گیر، انجام ندهد، در رأی مشکل پیدا خواهد کرد. یعنی روحانی اگر به ذائقه مردم نرسد، جدای از نگاه سیاسی، باید نگران باشد. دولت باید برجام را جدی بگیرد و باید آثار پسا برجام در کشور دیده شود. اقتصاد یخ زده است. مردم توقع ندارندکه همه مشکلات حل شود اما باید بویی استشمام شود که داریم از گردنه عبور میکنیم. این باید به ذائقه مردم بنشیند. بعضی از عوامل دست ما و دولت نیست و دست حاکمیت است. یکسری از عوامل هم که دست ما است باید مقایسهای عمل کنیم.
*اینکه ما از روحانی حمایت میکنیم یا نه. در این رابطه است که در جمیع جهات آیا از روحانی بهتر پیدا میکنیم یا نه. ممکن است پیدا کنیم و ممکن است، نکنیم. همه این صداها درون اصولگرایان است اما نه میتوانیم تأیید و نه میتوانیم تکذیب کنیم. در این سی نفر که چه کسانی هستند هم نمیتوانم بگویم.
*احمدی نژاد را هم داریم رصد میکنیم. اگرچه خودش هم میگوید که من کار انتخاباتی نمیکنم اما دارد کار انتخاباتی میکند و کسی باورش نمیشود. از این جهت ما درباره او هم در شرایط مقایسهای تصمیم میگیریم و هیج چیز الان مطلق نیست.
*فکر میکنید که آقای روحانی یا احمدی نژاد چهره کاریزماتیکی دارند؟ من با آقای روحانی 16 سال در مجلس همکار بودم اما ایشان را چهره کاریزماتیکی نمیدانم. برایش هم دلیل دارم. اینکه من 4 تا اگر می گویم، هر کدام که اتفاق میافتاد او رئیس جمهور نمیشد. اگر آقای هاشمی ثبت نام نکرده بود. اگر آقای هاشمی رد صلاحیت نشده بود. اگر آقای عارف مجبور به کناره گیری نمیشد و او را وادار به کناره گیری نمیکردند. اگر 4 نفر از اصولگرایان با هم رقابت نمیکردند. هر کدام از اینها اتفاق میافتاد، آقای روحانی رئیس جمهور نمیشد. بنابراین روحانی جزو چهرههای کاریزماتیک نیست. ما تا دوره پنجم مجلس شورای اسلامی، در انتخابات ریاست جمهوری چهرههای کاریزماتیک داشتیم. دوره اول، بنی صدر، بعد مرحوم شهید رجایی، بعد حضرت آیت الله خامنهای و بعد هم آیت الله هاشمی رفسنجانی بودند. اما از زمانی که رقابت سال 76 بین آقای خاتمی و آقای ناطق نوری رخ داد و تخت گاز رفتند، دیگر دوران چهرههای کاریزماتیک تمام شد و دیگر حتی رأی هم نخواهند آورد.
*صریح می گویم که بخشی از خانواده انقلاب، ضد انقلاب هستند. خب چه کار باید کرد؟ تعارف نداریم. هیچ کشوری هست که اجاره دهد، مخالف نظام قانونی کشور کار کند؟
دیدگاه تان را بنویسید