کد خبر: 129593
|
۱۳۹۵/۰۵/۱۲ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

روحانی؛ شبیه هیچکس نیست

ریاست جمهوری؛ عالی‌ترین مقام رسمی کشور بعد از رهبری است و با رای مستقیم مردم انتخاب می شود. رئیس جمهوری مسئولیت اجرای قانون اساسی و ریاست قوه مجریه را برعهده دارد. به این عناوین؛ مسئولیت های راهبردی و مهمی چون رییس شورای عالی امنیت ملی، شورای عالی انقلاب فرهنگی و ... را هم بیفزائید. او دولت تعیین می کند و امور داخلی کشور را زیر نظر دارد، مناسبات دیپلماتیک و بین المللی را مدیریت و برای برقراری امنیت ملی استراتژی تدوین می کند.

روحانی؛ شبیه هیچکس نیست
کد خبر: 129593
|
۱۳۹۵/۰۵/۱۲ ۰۰:۰۰:۰۰
اعتمادآنلاین- رعنا زوره : مردم ایران در سی و هفت سال گذشته با رای خود به هفت رجل سیاسی اجازه حضور در کسوت ریاست جمهوری را داده اند. سید ابوالحسن بنی صدر، محمدعلی رجایی، آیت الله سید علی خامنه ای، اکبرهاشمی رفسنجانی، سیدمحمد خاتمی، محمود احمدی نژاد و حسن روحانی؛ افرادی هستند که بر مسند قدرت دولت ایران نشستند و هر رئیس جمهوری با روش و منش خود ریاست کرد.
روزگاری کسی بر این مسند تکیه کرد که شاید در بسیاری از مقاطع متفاوت از اسلاف خود رفتار کرد. اصلا اقدامات و تفاوت های خارج از عرف او زبانزد خاص و عام بود. برند او "غیر منتظره" بود. از ادبیات عامیانه، حتی گاه قهوه خانه ای و غیر رسمی مختص به خودش استفاده می کرد و تصمیمات یکشبه، به لحظه و هیجانی تنها در دولت او اتفاق افتاد.
محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری بود که همواره بدنبال برجسته کردن خود از طریق پیگیری راه و روشی متفاوت از دیگران بود. تحقیر و حمله به دیگران برای کسب محبوبیت، در جمهوری اسلامی توسط او به یک رویه تبدیل شد. قبل از محکومیت و یا حتی بررسی اتهام افراد در قوه قضاییه، انواع جرم ها را به آنها منتسب می کرد. پروایی نداشت تا در حالیکه مسوول اجرای قانون در کشور بود؛ صراحتا بگوید قانونی را که نمی پسندد اجرا نمی کند. او با پرچم عدالت محوری به عرصه آمد و سعی کرد با رفتارهای پوپولیستی، سفرهای پرتعداد استانی، برکشیدن پول از منابع استراتژیک ملی و توزیع پول خرد میان مردم (با عناوینی چون پول امام زمان عج و ...) و ارتباط چهره به چهره به مردم نزدیک شود.
رفتارهای خارج از اصول تشریفاتی و عرف دیپلماتیک هم از جمله اتفاقاتی بود که در دولت های نهم و دهم به چشم می خورد. محمود احمدی نژاد با اصرار بر پوشیدن کاپشن در نظر داشت تا خود را به طبقه مستضعف جامعه نزدیک نشان دهد، با همین نگاه هم در روند سیاست های دیپلماتیک، که در دنیای امروز پروتکل های یکسان جهانی دارد، با دنیا برخورد می کرد.‌ آنجا که در سفرهای 9 گانه اش به نیویورک، به جای آرمانها و منافع ملی ایران، مسایلی را از جمله در خصوص هولوکاست مطرح و به جای استفاده از آن تریبون برای رابطه با جهان، صرفا به حمله به سیاست های آمریکا بسنده کرد. او همواره با روحیه ای تهاجمی در سخنرانی ها بدنبال ساختار شکنی و ارائه مدلی جدید برای نظام بین الملل بود. گویی بجای اداره ایران؛ بیشتر دوست داشت ناجی جهان باشد و ساختار جامعه بین المللی را بدلخواه خود تغییر دهد.
احمدی نژاد در دیدارهای رسمی که همواره از سوی روسای جمهور با شرایطی ویژه و تشریفاتی برگزار می شود هم خارج از اصول حرکت کرد. تنها رییس جمهوری ایران، بلکه کل عالم است که بر استوارنامه یک سفیر خارجی بوسه زد. یا آنجایی که با چرخش سیاست خارجی به سمت آمریکای لاتین، تمام تخم مرغ ها را در سبد ونزوئلا گذاشت.
کارهای عجیب و غریب از جایگاه رئیس جمهوری مختص محمود احمدی نژاد بود؛ اولین بار بود که یک مقام رسمی از نظام جمهوری اسلامی ایران برای عرض تسلیت در گذشت همتای خارجی خود، مادر او را انتخاب می کند و در نهایت حتی مادر هوگوچاوز ونزوئلایی را در آغوش می گیرد تا از صمیمیت و نزدیکی دو کشور روایت کند. البته این نوع رفتارهای خارج از عرف بسیار در احوالات احمدی نژاد در دوران ریاست جمهوری نوشته شده است.
ایده استقبال از بشار اسد رئیس جمهور سوریه آنهم به جای کاخ سعدآباد در خیابان منتهی به پاستور و داستان کلاغ ها و ... یکی از همین احوالات است. استقبالی که با اعتراض سوری ها مواجه شد و آنها پس از پایان سفر، طی نامه ای 7 صفحه ای مراتب اعتراض خود را به وزارت خارجه ایران در زمینه این نوع استقبال اعلام کردند. یا قطار نامه های احمدی نژاد به روسای جمهور کشورهای مختلف بدون هیچ توجیه دیپلماتیکی و البته بدون پاسخی موجه و مشخص. او نامه ای چند صفحه ای به بالاترین مقام جهان کاتولیک، یعنی پاپ نوشت؛ اما باز هم پاسخی نیامد.
او قطعنامه های زیادی علیه ملت ایران آفرید. اما جالب این بود که از یکطرف می گفت این قطعنامه ها کاغذ پاره است (و آنقدر قطعنامه بدهید تا قطعنامه دانتان پاره شود) و از طرف دیگر خواستار این می شد که برای دفاع از حق ایران در نشست شورای امنیت سازمان ملل شرکت کند!
اردیبهشت سال 89 بود که نشست سه جانبه، ایران- ترکیه و برزیل در تهران با محوریت تبادل سوخت هسته ای برگزار شد. روسای جمهور سه کشور یاد شده در اتاقی با دیوارهای رنگ نخورده و گچ خورده مذاکره کردند. به جای صبحانه رسمی و در شأن روسای جمهور، نان و پنیر و گردو سرو شد. البته در آنسوی مرزها به نسبت همین رفتارها با احمدی نژاد مقابله به مثل می شد، در سفر به برزیل بود که نه تنها هیچ مقام رسمی به استقبال او نیامد بلکه رئیس جمهوری این کشور نیز از دیدار با احمدی نژاد امتناع کرد. همانجا بود که رئیس جمهوری اسلامی ایران ترجیح داد که لااقل با گارد فرودگاهی برزیل عکس یادگاری بگیرد.
البته همه این گاف ها و حرکت های خارج از اصول با یک ترفند رسانه ای پوشیده و توجیه می شد، احمدی‌نژاد با اینکه اهل رسانه نبود و هیچ سابقه مطبوعاتی در کارنامه خود نداشت اما بهتر از هرکسی نقش رسانه را در پیشبرد اهداف خود شناخته بود و می‌دانست اگر می‌خواهد حرف‌هایش شنیده شود باید به گونه‌ای سخن بگوید که خبرنگاران و اهالی رسانه سریعا اخبار سخنان او را تبدیل به تیتر اصلی رسانه خود کنند. برای او تیتر اول بودن مهم بود؛ نه محتوای تیتر اول. در این میان رسانه ایرانی و خارجی هم چندان متفاوت نبود، احمدی نژاد ادبیات خاص خودش را داشت، ادبیاتی که شبیه هیچ رئیس جمهوری نبود.
یکشنبه سیاه مجلس، خانه نشینی 11 روزه، مقابله با حکم رهبری، هاله نور، ادعای مدیریت جهانی و... همه و همه ماجراهای متفاوت و داستان هایی شنیدنی و جذاب از یک مقام رسمی است، از رئیس جمهوری اسلامی ایران که هشت سال بر این مسند نشست و روایت ها برای تاریخ ساخت.
در آخرین روزهای ریاست جمهوری احمدی نژاد، حرکت عقربه های ساعت حتی برای بسیاری از همراهانش در جریان اصولگرایی هم کند بود. آنها هم منتظر پایان دولت بودند تا کشور از فضای تحرکات پوپولیستی و گروکشی های پی در پی رهایی یابد.
بالاخره خرداد 92 از راه رسید و موسم انتخابات ریاست جمهوری شد. مردم با شعار تدبیر و امید و پای صندوق ها آمدند و البته با انسجام و وحدت در جریان اصلاحات و کنار رفتن یکی به نفع دیگری، حسن روحانی معروف به «شیخ دیپلمات» بر مسند قدرت نشست، او با سخن از اقتدار و عزت ملی رئیس جمهوری ایران شد.
روحانی آمد تا انقلاب را با چهره انسانی اش، اسلام را با چهره رحمانی اش، ایران را با چهره عقلانی اش و نظام را با چهره عاطفی اش به دنیا بشناسد. آمد تا فضا و فرصت خدمت برای همه ایرانیان باز شود و اجازه دهد تا شایستگان به ملت خدمت کنند. روحانی در آن فضای غبارآلود و غم گرفته آمد تا آشتی را جای قهر و دوستی را جای دشمنی بنشاند.
او باید تصمیم های مهم داخلی و خارجی می گرفت. کار سخت بود، چون از دوران پیشین پرونده های متعدد خارجی باز بود و بسیاری از تصمیمات شتابزده داخلی بلاتکلیف . بعد از پیروزی حسن روحانی، نگاه دنیا به ایران متفاوت از گذشته شد؛ مراسم تحلیفی در خور جایگاه ریاست جمهوری ایران برگزار و تمام اصول و نکات تشریفاتی اجرا شد، چیزی حدود 55 هیات رسمی خارجی در این مراسم حاضر شدند که 11 هیات متشکل از سران و بقیه هم از وزرا و روسای مجالس بودند، اتفاقی که پیش از آن کمتر دیده شده بود.
بعد از مراسم باشکوه تحلیف، رییس جمهوری بلافاصله و در کمترین فوت وقتی، لیست اعضای کابینه را تقدیم مجلس شورای اسلامی کرد تا برای رای اعتماد اقدام کنند. در نهایت با همراهی مجلس تنها سه وزیر کابینه موفق به کسب رای اعتماد نشدند که این امر هم در طول دوران تعامل دولت و مجلس کم سابقه بود.
روحانی و مردانش به پاستور آمدند تا با تصمیماتی مهم و البته کارشناسی ، امید را به مردم ایران باز گردانند. روحانی باید با تدبیر و منطق پیش می رفت که البته چنین هم شد، مهمترین چالش روحانی در همان ابتدای کار پرونده هسته ای و شورای امنیت سازمان ملل بود. حسن روحانی شیخ دیپلماتی که سالها سابقه حضور در ارکان قانونگذاری، نظامی، امنیتی و بین المللی را در کارنامه خود داشت؛ شطرنج سیاست را خوب بلد است. همواره سعی کرد که بر اساس اصول حرکت کند و حرکات خارج از چارچوب نداشته باشد.
رئیس دولت تدبیر و امید انسانی منطقی، و در عین حال تیزهوش هست. روحانی به دقت گوش می کند، پیشنهادات را می شنود و بعضا می پذیرد. او خودش صاحب سبک است و با ورود به جزئیات و ارائه نظرات خود پیرامون مباحث مختلف از تشریفاتی گرفته تا داخلی و خارجی سعی می کند همه چیز به بهترین نحو و کاملترین شکل اجرا شود. آنقدر نکته بین است که حتی روی چینش میزهای تشریفاتی برای استقبال از یک همتای خارجی یا یک هیات دیپلماتیک نظر می دهد، در عین حال اگر نسبت به نوع پوشش او انتقادی شود جبهه نمی گیرد و رعایت می کند.
روحانی همه اصول را می داند، زمان را به گعده های دوستانه نمی گذراند و دقایق هم برایش مهم است. حسن روحانی دیپلمات است پس برای وقت ارزش قائل است. او برای هر ملاقاتی وقتی معین در نظر می گیرد تا در دیدار رسمی بعدی مجبور به عذرخواهی از طرف خارجی دیگر نشود.
رئیس جمهور روحانی فوق انسان نیست، ادعای آن را هم ندارد، فقط انسان دقیق و منظمی است. از شلختگی ها بیزار است و اینها همه در تصمیمات کارشناسی دولت هم نمود دارد، روحانی شاید از موضوعات، مباحث و اتفاقات داخلی و خارجی عصبانی شود اما خوددار است و سعی می کند این مهم را در خود نگه دارد و به بیرون تسری ندهد. اطرافیان روحانی عصبانیت او را نمی شنوند، بلکه احساس می کنند.
او به هیچ وجه رئیس جمهور کارهای شتابزده و هیجانی نیست، تصمیمات یکباره و نسنجیده نمی گیرد و برای هر موضوعی برنامه ریزی می کند. در دومین سفر او به نیویورک؛ یکی از جمع نخبگان ایرانی سوالی را از اعضای هیات می کند. اینکه «روحانی یکسال رییس جمهور است. مساله هسته ای هنوز حل نشده. تحریمها هم هست. پس چطور اقتصاد ایران آرامش یافته و تورم کنترل شده است؟»
یک عضو هیات ایران پاسخ می دهد، حداقل دو دلیل. یک اینکه بر خلاف رییس جمهور قبلی تصمیمات یکشبه و خلق الساعه نمی گیرد؛ و دیگر آنکه کار را به اهل فن می گذارد. مثل ظریف و زنگنه و هاشمی و ...
روحانی دولت تدبیر و امید خوش اخلاق هست اما نه آنقدر که از اخلاقش سوء استفاده شود. برای اطرافیان احترام قائل است. هیچکس در دفتر روحانی صدای داد و فریاد او را نشنیده است، اصولا اهل دعوا و تنش نیست، دفتر آرامی دارد که از حضور دکتر نهاوندیان رئیس دفترش هم پیداست.
رئیس جمهوری اسلامی ایران در سفرهای خارجی، همه قواعد دیپلماتیک و تشریفاتی را رعایت می کند، از پیاده شدن از ماشین گرفته تا سوار هواپیما شدن. می خواهد در تراز تمدن و فرهنگ ملت ایران باشد. خیلی از مخالفان آراستگی او را برای مردم به اشرافیت معنی می کنند. روحانی بر اساس همان نظم و انضباطی که دارد برای اتخاذ بهترین تصمیمات، حتما استراحت دارد و قطعا ورزش می کند. روحانی کوهنورد است و شنا هم می کند.
همین تدبیر روحانی بود که بزرگترین مناقشه ایران و غرب را حل کرد، او تیمی از برجسته ترین دیپلمات ها را برای حل این پرونده انتخاب کرد. هیاهو و مانور رسانه ای راه نیانداخت و همه ماجرا را با آرامش، اعتماد به نفس و اطمینان جلو برد و با احترام به دولتمردانش و اعتماد به آنها برای این مهم مشورت کرد و نتیجه هم گرفت.
رئیس جمهوری هیجانات درونی را همچون دیگران بروز نمی دهد و کاملا در مقاطع حساس بر خود مسلط است، او یک دیپلمات است و این قواعد را یاد گرفته، شاید در تنهایی و خلوت این هیجانات را تخلیه کند اما کسی ندیده و نمی داند.
روحانی شبیه هیچکس نیست... او شبیه خودش است، نمی توان شخصیت و خلقیات او را با کسی مقایسه کرد، در عین اینکه یک سیاستمدار بالقوه هست در باطن دیپلماتی آشنا به اصول نیز هست. لباس روحانیت بر تن دارد و در همه مقاطع حرمت این لباس را نگه می دارد، در دیدارهای داخلی و خارجی در مصافحه با مقامات و همتایان «جانب روحانی بودن» را رعایت و با آرامش احوالپرسی صمیمانه می کند.
روحانی می داند که از جایگاه یک مقام رسمی و بعنوان برند یک ایرانی در دنیا گام بر می دارد پس در همه سخنرانی ها با تفکر و تدبر پیش می رود. بر همین اساس در سفر به نیویورک بدنبال ساختارشکنی نبود و بجای حمله به دیگران، محور مبارزه با خشونت و افراطی گری و تروریسم را مطرح کرد. او رییس جمهور ایجابی است و نه سلبی. زبان بدن را یاد گرفته و در دنیای مدرن امروز برای بیان مسائل از این تکنیک استفاده می کند. روحانی به شیک پوشی و مرتب بودن در همه جا اهمیت می دهد، برای او مهم است که رئیس جمهوری ایران اسلامی کجا اقامت کند ، و در کجا با همتایان دیدار داشته باشد. بلد نیست در کف باند فرودگاه عکس یادگاری بگیرد!
او دیدارهای رسمی را به بهترین شکل در مجموعه سعدآباد برگزار می کند؛ برای روحانی مهم است که ماشین تشریفات کجا می ایستد و از کجا باید سان دیده شود. و اینها همه به دقت یک رئیس جمهور و ارج نهادن به مقام یک ایرانی بر می گردد. او نسبت به حرکاتش فکر می کند. آنجا که نیاز هست شوخی می کند و آنجا که باید فضا شکسته شود خودش با تسلط به زبان انگلیسی مراوده های رسمی یا غیر رسمی را انجام می دهد.
روحانی رئیس جمهوری است که شبیه هیچ کس نیست، او فضای بین الملل را به خوبی می شناسد، فعالیت اطلاعاتی و امنیتی داشته و یک فرمانده نظامی بوده پس همه اصول و قواعد را برای حفظ چارچوب های یک مقام ایرانی به نحو احسن به اجرا می گذارد... روحانی همه جا ویترین یک ایرانی را حفظ می کند.

این مطلب در سالنامه نوروزی اعتماد منتشر شده بود.


برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها