عباس عبدی:
رقیب اصلی روحانی خودش است نه احمدینژاد/ احمدی نژاد فعال شده تا زنده بماند
عباس عبدی گفت: روحانی مجبور است یا میخواهد که ملتزم به برخی قواعد حکومتداری عقلایی شود و اطرافیانش نیز متناسب با این ویژگی هستند؛ در حالی که اطرافیان احمدینژاد مثل خودش هستند، از همه مهمتر پسزمینه تاریخی آنان است.
اعتمادآنلاین- عباس عبدی در گفتگو با روزنامه اعتماد به تحلیل شرایط روز بازگشت احمدی نژاد پرداخت.
بخش های مهم این گفت و گو را در ادامه می خوانید:
- مشکل اصلی در ساختار سیاسی ایران فقدان نظام حزبی است. در چنین ساختاری افراد به نحو غیرقابل پیشبینی محوریت پیدا میکنند و به همین دلیل هم تا حدود زیادی دچار توهم لایزالی قدرت خود نیز میشوند.
- احمدینژاد هم نمیتواند نقش اپوزیسیون را برای الیگارشی سیاسی بازی کند، ضمن آنکه نقد نسبت به حکومت و حضور منتقدانه اصلاحطلبان هم اتهام الیگارشیک بودن نامزدشان را از میان میبرد. ولی در نهایت نقش تعیینکننده و مهم را برجام به عهده دارد. بازگشت از برجام به معنی خودکشی برای ایران است و حضور احمدینژاد به معنای این بازگشت است.
- نیروهای سیاسی موجود به جز جریان نزدیک و تابع احمدینژاد خواهان جذب نیروهای حاشیهای به متن هستند، لذا موفقیت حاشیه را اصیل نمیدانند و آن را به رسمیت نمیشناسند، در حالی که احمدینژادیها اصولا این نیروها را با همین وضع اصیل میدانند و خواهان ارتقای قدرت آنان و تغییر جایگاه متن و حاشیه با یکدیگر هستند و نه امتزاج آنها و نه تغییر در سایر موقعیتهای اجتماعی آنان.
- بهطور کلی نظام و ساختار رسانهای این دولت فشل است. به جای آنکه از توان نیروهایش استفاده کنند، این نیروها هستند که دولت را هُل میدهند. دولتی تماما بروکراتیک و فاقد ظرفیت و اقدامات سیاسی و تبلیغی است، و همین پاشنه آشیل آن است.
- فکر نمیکنم این صداوسیما بتواند کار مثبتی برای دولت انجام دهد، زیرا منطق و فرهنگ غالب آن بیشتر به همان نیروهای حاشیهای نزدیک است تا نیروهای در متن جامعه. ولی صداوسیما میتواند مشکلات دولت را تشدید کند. هرچند خوشبختانه با حضور شبکههای مجازی و سایر رسانهها از قدرت تخریبی آن نیز کاسته شده و چه بسا اقدامات تخریبی آن نتیجه معکوس داشته باشد.
- یکی از مشکلات اصولگرایان است که چگونه میتوانند از احمدینژاد حمایت کنند، در حالی که او خود را دشمن الیگارشی آنان میداند، حتی این دشمنی احمدینژاد با آنان بیشتر از ضدیت او با اصلاحطلبان است. بنابراین مقایسه میان این دو مورد دقیق نیست. رای دادن به لیست امید تا حدی مصداق ضدیت با الیگارشی اصولگرایان نیز بود.
- رقیب اصلی روحانی عملکرد خودش است و اینکه مجموعه اطرافیانش تا چه حد کارآمد و با سلامت عمل کنند. نه احمدینژاد و نه کس دیگری رقیب اصلی و اولیه او نیست.
- اگر او (احمدی نژاد)اکنون فعال نشود، احتمال کمی وجود دارد که در آینده شرایطی برای حضور سیاسی به دست آورد.بنابراین فعال شده تا زنده بماند، ولی هدف اصلی او آمدن نیست، هرچند اگر بتواند بیاید از آن استقبال میکند، شاید گمان دارد که فضای سیاسی برای زدن روحانی به او نیاز دارد و ویزای ورود را کسب خواهد کرد.
- روحانی مجبور است یا میخواهد که ملتزم به برخی قواعد حکومتداری عقلایی شود و اطرافیانش نیز متناسب با این ویژگی هستند؛ در حالی که اطرافیان احمدینژاد مثل خودش هستند، از همه مهمتر پسزمینه تاریخی آنان است. در دو سال ٩٠ تا ٩٢ بروز هیچ یک از ویژگیهای سالهای اولیه را در احمدینژاد نمیبینید چون زمینههایش از میان رفته بود و خریدار نداشت. در این سالهای آخر شما چند بار درباره هلوکاست و مدیریت جهانی شنیدید؟ چون بیمایه فطیر است. پول نفت ته کشید و مدیریت جهانی و هلوکاست هم فراموش شد.
- روحانی همانطور با مردم سخن میگوید که با نخبگان حرف میزند. سخنرانی وی در کنفرانس اقتصاد ایران در دو سال پیش را مقایسه کنید با سخنرانی او در تلویزیون برای مردم، ظاهرا هر دو از یک ادبیات و لحن است. او باید ادبیات و نحوه سخن گفتن خستهکننده خود را کنار بگذارد و با مردم خودمانیتر و نزدیکتر حرف بزند بهطوری که مردم فاصلهای میان او و خودشان حس نکنند. البته منظورم مردم است و نه یک قشر محدود حاشیهای که حتما باید در استفاده از ادبیات آنان پرهیز کرد.
متن کامل :
http://etemadnewspaper.ir/?News_Id=50171
دیدگاه تان را بنویسید