محسن میردامادی: هیچ اصلاحطلبی بیشتر از روحانی موفق نمیشد
مجبوریم که آهستهتر حرکت کنیم در کار سیاسی در کشور نمیتوان فعالیت سیاسی را گروگان یک اتفاق ناگوار گذشته کرد/وقتی ائتلافی بین اصلاحطلبان و اصولگرایان معتدل و میانه رو که افراد منتسب به آقای لاریجانی هستند صورت میگیرد نباید انتظار داشته باشیم آنها در انتخابات ریاست مجلس به لاریجانی رای ندهند/در مورد روحانی نباید بگوییم که توقع نداریم رفع حصر را پیگیری کند/برداشتم این است که اگر سیر قضایا به همین منوال پیش رود اصلاحطلبان هیچ راهی به جز حمایت از روحانی ندارند و باید هم این کار را بکنند/بعد از انتخاب آقای روحانی شرایط در زندان برای ما سختتر شد
اعتمادآنلاین- روزگاری خود رییس کمیسیون امنیت ملی بود اما تنها ١٠ سال زمان از آن روزها لازم بود که رییس کمیسیون امنیت ملی مجلس ششم به اتهام اقدام علیه امنیت ملی کشور ٦ سال را در زندان بگذراند. اگرچه حوادث سال ٨٨ هزینههای سنگینی را بر اصلاحطلبان تحمیل کرد؛ از منحل شدن مهمترین احزابشان تا زندان رفتن برجستهترین چهرههایشان اما واقعیت این است که اصلاحطلبان متوقف نشدند و در میدان پر فراز و نشیب سیاست ایران باقی ماندند و به فعالیتهایشان هرچند حداقلی ادامه دادند.
خرداد ماه سال ٩٢ اصلاحطلبان از هر نقطهای دست به دست هم دادند، از میدان یاسر تا کاخ مرمر و زندان اوین تا حسن روحانی را راهی پاستور کنند. محسن میردامادی جزو چهرههایی بود که در حالی از حسن روحانی حمایت کرد که خود در زندان دوران محکومیتش را میگذراند. حالا با گذشت سه سال از آن روز میگوید تصمیم سال ٩٢ مهمترین تصمیم سیاسی اصلاحطلبان در سالهای گذشته بوده است.
او همچنان از تصمیم اصلاحطلبان در خرداد ٩٢ حمایت میکند و در پاسخ به انتقادهایی که به دولت روحانی میشود، میگوید: حتی اگر اصلاحطلبترین فرد هم به جای روحانی بود نمیتوانست موفقیتی بیشتر از روحانی به دست بیاورد. وقتی از او میپرسم رای به روحانی عقب نشستن از هزینههای سال ٨٨ بود بدون مکث و با صدای بلند واژه « نه » را بر زبان آورد و گفت: نمیتوان آینده و سرنوشت کشور را به یک حادثه تلخ گره زد. به نظر میرسد به باور محسن میردامادی اصلاحطلبی این سالها با سرعت کمتری حرکت میکند اما مهم این است که از حرکت باز نایستاده است.
دبیرکل جبهه مشارکت دوران محکومیتش را با مطالعاتی که داشته تبدیل به دوران پرباری کرده است که حاصل آن ترجمه دو کتاب، «چرا ملتها شکست میخورند؟» و «در سایه خشونت» بود. محسن میردامادی دوران زندان را به طور ویژه به مطالعاتی در زمینه احزاب قرار داد و به زودی سومین ترجمه او نیز با عنوان کتاب جامع احزاب سیاسی در این مورد منتشر خواهد شد. پس از انتخابات هفتم اسفند بود که سعید حجاریان پیشنهاد برگزاری انتخابات تناسبی در ایران را مطرح کرد؛ پیشنهادی که با استقبال محمدرضا باهنر روبهرو شد. محسن میردامادی اما در این میان پیشنهاد سومی را مطرح میکند و معتقد است بهترین سیستم انتخاباتی برای کشور تلفیقی از نظام اکثریت که در حال حاضر در کشور حاکم است و نظام تناسبی که مورد نظر حجاریان است، میتواند باشد، نظام انتخاباتی که در کشور آلمان پیاده شده است.
از نظر او در شرایط فعلی کشور و با توجه به اینکه احزاب شرایط پایگیری ندارند، میتوان به کار جبههای روی آورد و در جناحهای سیاسی جبهههای فراگیر تشکیل دهند، نظیر آنچه در انتخابات هفتم اسفند رخ داد. از او در مورد اتفاقات اخیر مجلس و عملکرد اصلاحطلبان سوال کردم و اینکه به باور برخی نتیجه کار جبههای به اینجا ختم شد که عملا ریاست مجلس و ریاست همه کمیسیونها از دست اصلاحطلبان خارج شود.
میردامادی اما نگاه متفاوتتری به نتیجه انتخابات مجلس دارد و میگوید که باید واقعبینانه به انتخابات هفتم اسفند نگاه کرد. به نظر میرسد ریاست علی لاریجانی بر مجلس و ترکیب کمیسیونها برخلاف آنکه برای برخی اصلاحطلبان عجیب بود برای او کاملا قابل پیشبینی بود چرا که میگوید نتیجه انتخابات در تهران با آنچه در شهرهای دیگر رقم خورد، متفاوت بود و نمیتوان نتیجه تهران را به کل شهرهای کشور تعمیم داد. با همه اینها کسی که خود تجربه نمایندگی در مجلس را داشته، معتقد است باید نمایندگان اصلاحطلب و اعضای فراکسیون امید را مقید به کار جمعی کرد. به نظر میرسد محسن میردامادی که چندین سال تجربه کار حزبی داشته امروز خیلی بیشتر از گذشته بر کار جمعی و تشکیلاتی اصرار دارد.
در ادامه گزیده این گفت و گو را می خوانید:
- حاکمیت اگر موافق تحزب باشد میتواند نقش موثری در فرهنگسازی و در تشویق و تقویت فعالیت حزبی ایفا کند. آن وقت ضعفهای دیگر هم به تدریج کمتر میشود. ولی وقتی حاکمیت روی خوش نشان ندهد و تمایلی برای حمایت از فعالیت احزاب نداشته باشد یا در عمل مانع باشد، در این صورت تشدیدکننده آن ضعفها هم خواهد شد.
- اگر نظام جمهوری اسلامی خود را یک نظام دموکراتیک تعریف میکند و در این نظام دموکراتیک برای پارلمان نقش جدی قایل شویم، اساسا نظام جمهوری اسلامی نیاز به تشکیل حزب دارد .
- معایبی که تاکنون در مجالس ٩گانه ایران داشتهایم، عمدتا ناشی از فقدان نظام حزبی است. در نظامی که پارلمان در آن نقش تعیینکننده دارد، مردم باید بدانند که به چه مجموعه و گروهی رای میدهند و بتوانند در پایان دوره پارلمان از آنها بازخواست کنند و اگر کارشان مورد قبول نبوده است آنها را کنار بگذارند. این پرسشگری و بازخواست را از فرد نمیشود کرد چون افراد اتمیزه و منفرد نمیتوانند منشأ اثر باشند و پارلمان جایی نیست که افراد به صورت فرد فرد تعیینکننده باشند.
- اینکه در انتخابات چندصد نفر برای کاندیداتوری ثبت نام میکنند یک پدیده غیرمتعارف در دنیا است. در هیچ کجای دنیا چنین اتفاقی نمیافتد. اما در کشور ما به دلیل اینکه ما نظام حزبی نداریم، با چنین پدیدهای روبهرو میشویم.
- در کشوری که نظام حزبی را نپذیرفته است، معمولا عوامفریبی هم پیش میآید.
- وقتی ائتلافی بین اصلاحطلبان و اصولگرایان معتدل و میانه رو که افراد منتسب به آقای لاریجانی هستند صورت میگیرد نباید انتظار داشته باشیم آنها در انتخابات ریاست مجلس به لاریجانی رای ندهند و به نامزد اصلاحطلبان رای دهند. این یک ائتلافی است که این دو گروه بر اساس مشترکات خود در قبال مسائل کلان کشور مثل برجام و امثال آن بین خود شکل دادهاند. چنین ائتلافی به این معنا نیست که یک طرف به صورت صد در صد دیدگاهها و نقطه نظرات طرف دیگر را پذیرفته است. در واقع در اینجا تنها منافع مشترک باعث شده این دو طیف با هم ائتلاف کنند تا بتوانند رای مردم را قویتر به دست آورند.
- به نظر من تصمیمی که در انتخابات ٩٢ گرفته شد هم از جهت تصمیم به حمایت از آقای روحانی و هم از جهت ترغیب مردم و نسل جوانی که با رغبت آمدند و موتور کار شدند و در انتخابات فعال شدند و خیلیها را هم به صحنه انتخابات کشاندند از عقلانیترین تصمیمات سیاسی اصلاحطلبان بود.
- ما باید به یک نکته توجه داشته باشیم و آن اینکه در کار سیاسی در کشور نمیتوان فعالیت سیاسی را گروگان یک اتفاق ناگوار گذشته کرد. ممکن است یک اتفاقی افتاده باشد که در مورد آن خیلی معترض بوده و آن را غیرعادلانه بدانیم، ولی ما باید نگاه به آینده داشته باشیم، ببینیم در آینده چه کاری میتوانیم انجام دهیم تا نتیجه بگیریم.
- برداشتم این است که اگر سیر قضایا به همین منوال پیش رود اصلاحطلبان هیچ راهی به جز حمایت از روحانی ندارند و باید هم این کار را بکنند.
- زمانی که روحانی پیروز انتخابات شد، انتظار نداشتیم که درهای زندان به روی امثال ما باز شود. ما اتفاقا در زندان با دوستان بحث میکردیم و در همان زمانی که از آقای روحانی حمایت میکردیم برداشت اکثر ما این بود که اگر روحانی رای بیاورد در زندان شرایط برای ما سختتر خواهد شد و اگر یک نفر از اصولگرایان رای بیاورد احتمالا شرایط برای ما آسانتر خواهد شد و چه بسا افرادی قبل از به پایان رسیدن زمان حبس شان آزاد شوند چون خاطرجمع میشوند که دیگر همه قوا در اختیار یک گروه قرار دارد، از موضع قدرت بیایند و زندانیان سیاسی را آزاد کنند. اتفاقا همینطور هم شد و بعد از انتخاب آقای روحانی شرایط در زندان برای ما سختتر شد.
- در مورد روحانی نباید بگوییم که توقع نداریم رفع حصر را پیگیری کند. حتما باید توقع داشته باشیم و او هم باید پیگیری کند. وظیفه او پیگیری است. مردم از او خواستند و او هم قول داده اما اینکه انتظار داشته باشیم که پیگیری او حتما به نتیجه برسد انتظار واقعبینانهای نیست. برداشت من این است که روحانی میخواهد و تلاش میکند که حصر برداشته شود ولی تاکنون موفقیتی به دست نیاورده است.
دیدگاه تان را بنویسید