انفجار به وقت چهار بامداد
آتش ٢٠ متری روی سر مردم
اهالی محل که از ساعت ٤:٣٠ بامداد دیروز با اخطار آتشنشانان از خانههای خود بیرون آمدهاند،با  هیجان همهچیز را تماشا میکنند و بارها «ترس از آتشی که دیدهاند و انفجاری که شنیده اند» را به زبان میآورند. در میان آنها اما چند نفر بیش از بقیه سراسیمه اند.
اعتمادآنلاین- گودالی که از آن انفجار شدید برجای مانده، به حدی بزرگ است که ٥ لودر به راحتی در آن جا میشود. ساعاتی پیش از دل همین گودال، زبانه آتشی٢٠ متری، آسمان را شکافت، ساختمانهای اطرافش را سوزاند و شیشههایشان را خرد کرد؛ در حالی که ساکنان این ساختمانها در برابر این قدرتنمایی سه ساعته، از پیش شکست خورده بودند و توانی جز تماشا نداشتند: «خیلی وحشتناک بود، نور نارنجیاش، گرمای بسیار بالایش و صدای خیلی بلندش شبیه صدای موتور هواپیما، کل کوچه را گرفته بود. سنگ و خاک هم با آن انفجار به سمت ما پرتاب شد.»
حالا چند ساعتی از خاموش شدن زبانه بیوقفه آتشی ٢٠ متری در خیابان ایرانشهر شهران میگذرد و اکنون تنها گودالی به عمقی چند متری باقی مانده.بعضیها میگویند دو کارگر در گودال کشته شدهانداما هنوز این خبر از سوی همه تایید نشده.آفتاب مستقیم، به قصد سوزاندن صورتها میتابد و خاک و سنگ و شیشه سطح خیابان را پوشانده. هر از گاهی با وزش باد، گرد و خاکی وسیع به هوا بلند میشود. دهها کامیون خاکبرداری، تانکرهای آب، ماشینهای آتشنشانی و آمبولانس خیابان ایرانشهر را پر کردهاند و پلیس، دور تا دور محل حادثه را نوار زرد «خطر» کشیده و سربازهای خود را مامور کرده تا اجازه ورود به نزدیکی گودال را ندهند: «آقا کجا میروی؟ ممنوع است.» لودرها با صدایی گوشخراش، خود را به گودال میرسانند و خاکبرداری میکنند.
احمد یکی از آنهاست؛ صاحب یکی از پنج خانهای که طعمه آتش شده و انفجار لوله اصلی گاز هنگام حفاری، ماشینهایش را از بین برده : «خواب بودم که ناگهان با صدای بسیار بلندی از جا پریدم. فکر کردم بمب ترکیده، کمی که حالم جا آمد، دیدم نور نارنجی خیلی شدیدی روی پنجره اتاق افتاده. سرم را از آن بیرون بردم دیدم آتشی بسیار بلند، ١٠-٢٠ متر بالای سرم است. سنگ هم پرتاب میشد که یکی خورد توی سرم؛ داغ داغ بود. فقط سریع رفتم طبقه پایین زن و بچهام را نجات دادم. روی زمین هم کلی سنگ و خاک ریخته بود.»
احمد و خانوادهاش خود را به خیابان رساندند و از دور به سوختن خانه و انفجار اتومبیلهایشان خیره ماندند: «یک پژو، یک پراید و یک ماشین دیگر هم بود که داغان شده بود. یکی که کلا منفجر شد. کلی مامور آتشنشانی هم آمده بود، اما کاری نمیتوانستند بکنند، آتش خیلی زیاد بود، همین جور از ساختمانها میرفت بالا.»
در نزدیکی حادثه، یک ایستگاه آتشنشانی است که دقایقی کوتاه پس از صدای انفجار، مامورانش را با دهها ماشین آتشنشانی به محلاعزام کرد؛ احمد راست میگفت، در ابتدا کاری از دست آنها نیز ساخته نبود؛ آتش بیمهابا میتازید: «آتشنشانها با بلندگو از همه ما خواستند از خانه خارج شویم. بعضیها هم آمدند در خانه مان را زدند و گفتند ماشینهایتان را از پارکینگ بیرون بیاورید چون هر لحظه امکان انفجار وجود داشت.»
تعریف احمد از حادثه، اهالی محل را به سمت او کشانده بود؛ صدها نفری که از ساعتها پیش، هراسان از خانههای خود بیرون آمده و سه ساعت تمام به زبانه آتشی خیره مانده بودند که «رنگ خانههایشان را تغییر داده بود». سامان میگوید: «من از قرمز شدن رنگ خانه متوجه حادثه شدم. از بالکن بیرون را نگاه کردم، دیدم در چند متری، آتش از ساختمانی شش طبقه رفته بالا. بدون استثنا، همه مردم ریخته بودند بیرون. بعضیها هم دست بچههایشان را گرفتند و رفتند پارکی که در چند صد متری اینجاست. شدت انفجار خیلی بالا بود. یک ساختمان شش طبقه آنجاست، آتش چندین متر از آن هم بالاتر رفته بود. » اشاره سامان به یک ساختمان شش طبقه تجاری در نزدیکی محل وقوع انفجار است که سوخته اما کسی در آن نبوده است: «این ساختمان تجاری است، آرایشگاه و مغازه موبایل و اینجور چیزهاست. برای همین کسی طوریاش نشده، در طبقه اول آن هم یک بستنی فروشی بود که کلا آتش گرفته.»
اکرم، زن میانسال که عینکی دودی به چشم زده، خانهاش ٢٥٠ متر از محل حادثه فاصله دارد اما او هم کوه آتش را با چشم خوددیده: «من صدای انفجاری نشنیدم، چون خانهام دور است اما یک صدایی مثل صدای موتور هواپیما شنیدم، فکر کردم مثل همیشه، هواپیما در حال عبور از آسمان است اما وقتی دیدم صدایش قطع نمیشود، از خانه بیرون آمدم دیدم یک آتش بسیار بلند و وحشتناک همه جا را روشن کرده و مردم دارند در خیابانها میدوند. بوی گاز همه جا را گرفته و آمبولانس و ماشین آتشنشانی همه جا را پر کرده بود.»
آتشنشانان، سه ساعت پس از انفجار لوله اصلی گاز هنگام حفاری، بر قدرت حریق چیره شدند و آتش سر از سرکشی برداشت: «بعد از دو سه ساعت، آتش عین شعله گازی که آرام آرام خاموش میشود، فروکش کرد و رفت تو زمین. الان هم آب و گاز قطع شده. برق هم رفته بود که بعد آمد. تلفن هم البته آنتن نمیدهد. »در چند قدمی اکرم،یکی از آتشنشانان، خستگی از چهرهاش میبارید و پاچههای شلوارش گلی شده بود. او تازه از گودال بیرون آمده بود: «رفته بودم داخل گودال که یکهو آب نشت کرد و مجبور شدم سریع بیایم بیرون.»
مرد جوان روایت عینیتری از علت وقوع حادثه دارد: «ظاهرا کارگران داشتند حفاری میکردند که آوار نشست میکند و به شکل ناگهانی میریزد روی لوله اصلی گاز، فشار بالای آوار باعث میشود که لوله بشکند و با نشت گاز، انفجار رخ دهد. شنیدم بعضیها میگفتند، چنگک لودر هنگام حفر گودال خورد به لوله گاز که اینطور نیست.»
علی این را که گفت، بار دیگر روبان زرد «خطر» را بالا زد و به سمت گودال رفت؛ محلی که سربازها سعی داشتند مانع از ورود اهالی به آنجا شوند اما نه آن میزان مصمم که کسی نتواند خود را به چند متری گودال برساند. بزرگ و کوچک، هر یک با بهانهای «خانهام آنجاست»، «نگران دوستم هستم» و... توانسته بودند خود را به نزدیکی محل حادثه برسانند و آنجا، گودال وسیع، چند ماشین سوخته، ساختمان آتشگرفته و تلاش کارگران در گودال به بهترین سوژه برای دوربین موبایلها تبدیل شده بود: «آقا، برادر، برو آنور، برای خودت میگویم، گودال است، خطرناک است.»
عدهای از اهالی هم خود را به بالای ساختمانهای اطراف رسانده بودند؛ از آنجا گودال بیش از همه در چشم میزد و تانکرهای آب، کامیونهای غول پیکر، لودرها،آمبولانسها و ماشینهای پلیس بیشتر شبیه قطعات یک پازل بودند. در دو قدمی گودال اما، روی زمین شیشههای خرد شده، زیر پای مردم خردتر میشد و انعکاس نور از آنها به هوا برمیخاست. با هر بار خاکبرداری، گرد و خاک فراوانی به آسمان بلند میشد و در چشم مردم میزد. آنها سرشان را پایین میگرفتند و چشمهایشان را برای لحظهای میبستند. آفتاب در چهرهها، شدید میتابید و گودال، هنوز سوژه نخست موبایل به دستها بود. مردم با دست به هم نشانش میدادند و بار دیگر مقهور وسعتش میشدند. در بین آنها، چهار پسر دبستانی هم گوشهای نشسته بودند؛ از ساعتها پیش. همزمان میگفتند: «آتش خیلی بزرگ بود. صداشم خیلی بد بود. شیشههای ساختمانها را ریخته بود. آسفالت را هم ذوب کرده بود. » و یکی شان ناگهان چشمانش راگرد کرد و با خنده گفت: «من که تا صدایش را شنیدم فقط فرار کردم.»
*اعتماد
دیدگاه تان را بنویسید