ناصر ایمانی:
احمدینژاد بیش از آنکه معضل اصلاحطلبان باشد معضل اصولگرایان است
در جناح اصلاحطلب هم گزینه مطرح میشود. برخی میگویند حتما روحانی است. برخی هم معتقدند یک دورهای باشد کافی است. این سخنان مبنا ندارد. آقای احمدینژاد همواره آمادگی بازگشت دارد. چه برای سال ٩٦ و چه سال ١٤٠٠. اما اینکه آیا موفق میشود یا خیر؟ تایید صلاحیت هم میشود یا نه؟ اینها سوالات همیشگی است. آنچه روشن است این است که ایشان همیشه آماده کاندیداتوری است.
اعتمادآنلاین- انتخابات ریاستجمهوری دوازدهم ٩٦ از راه نرسیده زمزمههایی از کنشها و برنامهریزیهای جناح راست به گوش میرسد. از اعلام ادامه فعالیت شورای ائتلاف اصولگرایان توسط آیتالله موحدیکرمانی که راس ائتلاف اصولگرایان در انتخابات مجلس بود تا تحرکات زیرپوستی احمدینژاد یا طیف نزدیک به او. در این راستا ناصر ایمانی، فعال سیاسی اصولگرا معتقد است که احمدینژاد همواره آمادگی بازگشت به عرصه قدرت را دارد و او بیش از اینکه مصیبتی برای اصلاحطلبان باشد برای اصولگرایان مشکل زا خواهد بود. این فعال سیاسی اصولگرا البته نسبت به انتخابات ٩٦ خوشبین است و معتقد است که همکاری دو جناح در سال ٩٤ میتواند فضای انتخابات ٩٦ را از تنش دور کند.
جدیترین گزینههای اصولگرایان برای انتخابات سال ٩٦ چه کسانی هستند؟
هنوز هیچ چیزی معلوم نیست. اساسا معلوم نیست اصولگرایان بخواهند به طور جدی شرکت کنند یا خیر. همهچیز بستگی به شرایط دارد و نمیتوان پیشبینی کرد.
شخصیتهایی که ظرفیت طرح دارند چه کسانی هستند؟
آقای قالیباف، ضرغامی و گزینههای دیگری هستند.
اخیرا شاهد تحرکات احمدینژاد بودهایم. به نظر شما ایشان برای انتخابات وارد میشود؟
در جناح اصلاحطلب هم گزینه مطرح میشود. برخی میگویند حتما روحانی است. برخی هم معتقدند یک دورهای باشد کافی است. این سخنان مبنا ندارد. آقای احمدینژاد همواره آمادگی بازگشت دارد. چه برای سال ٩٦ و چه سال ١٤٠٠. اما اینکه آیا موفق میشود یا خیر؟ تایید صلاحیت هم میشود یا نه؟ اینها سوالات همیشگی است. آنچه روشن است این است که ایشان همیشه آماده کاندیداتوری است.
طی هفتههای گذشته حرف و حدیثهایی هم در مورد کاندیداتوری آقای قاسم سلیمانی مطرح شده ارزیابی شما چیست؟
نه این حرفها بیشتر یک شایعه است. تصور میکنم بیشتر برای تضعیف جایگاه رفیع ایشان است.
به نظر شما اصولگرایان باید با چهرههای جدید وارد شوند یا چهرههای امتحان پس داده؟
همه اینها به این بستگی دارد که شرایط انتخابات چگونه باشد. اگر به این نتیجه برسند که به لحاظ عقلانی امکان موفقیتشان قابل توجه است سراغ کاندیداهای رای آور میروند. اما اگر به این جمعبندی برسند که احتمال موفقیتشان کم است به این دلیل که انتخابات سال ٩٦ اصطلاحا میاندورهای است و تجربه به ما میگوید امکان رای آوری روحانی از هرکسی بیشتر است. چهار رییسجمهور قبلی همه دو دورهای بودهاند. بنابراین اگر ببینند شرایط مهیا نیست اصولگرایان با کاندیداهای غیراصلی وارد میشوند. ما در کار مطبوعاتی و رسانهای بهتر است کمک کنیم به دولت و نیروهای اجرایی و بحث انتخابات ریاستجمهوری آینده را از الان مطرح نکنیم. من این کار را به صلاح کشور نمیدانم. هر کس که موضوع را مطرح کند به نفع منافع ملی کشور نیست.
یک سال پیش از انتخابات چهرههایی مثل آیتالله موحدی کرمانی و حزب موتلفه درخصوص انتخابات ریاستجمهوری اظهار نظر کردهاند. طبیعی است رسانهها نیز به این موضوع بپردازند.
جریانهای سیاسی بخواهند پشت درهای بسته جلسات بگذارند و بررسی کنند حتی برای ٥ سال بعد هم باشد اشکالی ندارد اما اینکه در سطح عمومی و تبلیغاتی بخواهیم در این موارد صحبت کنیم باعث تضعیف موقعیت کشور میشود و به نفع کشور نیست.
فکر میکنید اصولگرایان تندرو برای انتخابات ریاستجمهوری چه نوع کنشی داشته باشند؟
این بستگی به رفتار اصلاحطلبان تندرو دارد. این دو از هم تاثیرپذیر هستند. اگر اصلاحطلبان تندرو که الان به دلیل ملاحظاتی کمتر در صحنه مطبوعات هستند و در جلسات خصوصی حضور مییابند نسخه برای کشور نپیچند اصولگرایان تندرو اصلا مجالی برای حضور نخواهند داشت. تندروی تندروی میآورد. اگر آنها نباشند اینها هم نخواهند بود و کشور دست کسانی میافتد که از تندروی جلوگیری میکنند. امروز از افرادی که در مجلس نهم مواضع تند داشتند هیچ خبری نیست. در انتخابات ٩٤ در قالب یک لیست بودند حرکت جداگانه نداشتند و الان هم در داخل یک فراکسیون کلی کار میکنند. اگر اصلاحطلبان هم مواضع تندی نداشته باشند اصولگرایان تندرو هم وجود نخواهند داشت.
شما کل حیات جریان تندروی اصولگرا را به سیاستورزی بخشی از اصلاحطلبان که به آنها تندرو میگویید، پیوند میزنید. به عنوان مثال اگر احمدینژاد در انتخابات حضور یابد باز هم تندروهای جریان شما منتظر اصلاحطلبان میمانند تا ببینند آنها چه میکنند؟
آقای احمدینژاد بیش از آنکه معضل اصلاحطلبان باشد مشکل جناح اصولگرا است. مواضع و مخالفتهایی که با تیم احمدینژاد و عملکرد دولت ایشان بود توسط اصولگرایان میشد از اصلاحطلبان بیشتر بود. اصولگراها بیشتر با احمدینژاد مخالفت داشتند تا اصلاحطلبان. آن موقع که اصولگراها مخالفت میکردند اصلاحطلبان در سکوت بودند.
البته اصلاحطلبان اصلا مجال سخن نمییافتند اما در همان فضای محدود سیاسی و رسانهای که داشتند، اتفاقا انتقاد میکردند. حتی پیش از سال ٨٨ و زمانی که دوستان اصولگرا همه در حمایت از احمدینژاد صف بسته بودند این اصلاحطلبان بودند که مشی و نوع مدیریت وی را به چالش میکشیدند. در مجلس هم نبودند.
لازم نیست حتما در مجلس میبودند. نیروهایشان بیرون بودند، میتوانستند بیانیه دهند و حرف بزنند.
البته نیروهایشان چندان بیرون هم نبودند.
به نسبت مقایسه کنید. بسیاری از شخصیتهای اصلاحطلب ساکت بودند. ولی اصولگراها مخالفت میکردند.
به هر حال نمیتوان این را انکار کرد که احمدینژاد زاییده جریان اصولگراست. امکان رجوع دوباره به او وجود دارد؟
این امکان وجود ندارد. اصولگرایان به سمت او بازنمیگردند.
دلیلش چیست؟
اصولگراها فکر میکنند احمدینژاد آسیب جدی به مدیریت کشور وارد کرد. تصور نمیکنم تحت هیچ شرایطی اصولگرایان حاضر به حمایت از او شوند. اینکه او خودش بیاید و کار کند به اصولگراها ربطی ندارد.
مخالفت مشترک اصولگراها و احمدینژاد با دولت روحانی باعث اتحاد آنها نمیشود؟
قرار نیست از چاله در چاه بیفتیم. پرونده احمدینژاد نزد اکثریت قاطع اصولگرایان بسته شده است.
دیدگاه تان را بنویسید