عبور دوباره از ناامیدی به امید
آن هم سهمی که جایگاههای استراتژیک نواب رییس مجلس را به طور کامل در اختیار دارد. این وضعیت تکرار همان وضعیت انتخابات است. هر چند در آن انتخابات ردصلاحیت اصلاحطلبان قسمتی از جامعه را ناامید کرد اما تاکید آنها بر ادامه سیاستورزی چارچوبمند در هفتم اسفند و دهم اردیبهشت امید را به پایگاه اجتماعی آنها برگرداند. به همین طریق نیز هر چند انتخابات هیات رییسه موقت باعث ناراحتی هواداران اصلاحات شد اما کسی نمیتواند در شادی این گروههای اجتماعی و امید دوباره آنها بعد از انتخابات هیات رییسه دایم مجلس شکی داشته باشد.
اعتمادآنلاین- احمد خرم در یاداداشتی برای اعتماد می نویسد: ترکیب هیاترییسه مجلس به واضحترین شکل ممکن فضای سیاسی حاکم بر کشور در چارچوب فعالیتهای «ممکن» را ترسیم میکند. پر بیراه نیست اگر بگوییم انتخابات داخلی مجلس درس بزرگ دیگری از سیاستورزی برای اصلاحطلبان بود؛ طیفی که نباید از یاد ببریم برای رسیدن به بهارستان از چه دالانها و کوره راههای سختی گذشت. درس اصلی را باید در «ماندن» در مسیر و «کنار نکشیدن» دید. در قدمهای ابتدایی این راه، خارج کردن نامزدهای اصلی اصلاحطلبان نه تنها هیچگاه باعث توقف آنها نشد بلکه این جریان توانست نتیجهای تاریخی را با توجه به وضعیت و توازن حاکم بر میدان رقابت رقم بزند.
این پایداری حضور دوباره خود را به شکل دیگری در انتخابات هیات رییسه مجلس نشان داد؛ آنجا که نتیجه انتخابات روز یکشنبه نه تنها اصلاحطلبان را نا امید نکرد بلکه آنها را بر آن داشت تا خود را جدیتر برای انتخابات دیروز وارد صحنه کنند. اگر رای دکتر عارف ملاک آمار اصلاحطلبان مجلس باشد و در مقابل ترکیب چینش دو جریان اصلی اصولگرایان را هم مورد توجه قرار دهیم، باید گفت مجلس دهم از سه طیف تقریبا هم تعداد یعنی اصلاحطلبان، اصولگرایان معتدل و مستقلین و نهایتا اصولگرایان منتقد دولت تشکیل شده است. با این تقسیمبندی باید متوجه باشیم که اصلاحطلبان در انتخابات هیات رییسه توانستهاند در سهمگیری خود از دو گروه دیگر جلو بیفتند و سهمی بیش از یک سوم از هیات رییسه را اشغال کنند.
آن هم سهمی که جایگاههای استراتژیک نواب رییس مجلس را به طور کامل در اختیار دارد. این وضعیت تکرار همان وضعیت انتخابات است. هر چند در آن انتخابات ردصلاحیت اصلاحطلبان قسمتی از جامعه را ناامید کرد اما تاکید آنها بر ادامه سیاستورزی چارچوبمند در هفتم اسفند و دهم اردیبهشت امید را به پایگاه اجتماعی آنها برگرداند. به همین طریق نیز هر چند انتخابات هیات رییسه موقت باعث ناراحتی هواداران اصلاحات شد اما کسی نمیتواند در شادی این گروههای اجتماعی و امید دوباره آنها بعد از انتخابات هیات رییسه دایم مجلس شکی داشته باشد.
اصلاحطلبان و ائتلاف امید در طول چهار ماه گذشته دو بار در اوج نا امیدی، امید را به جامعه برگرداندهاند و این حاصل چیزی نیست جز عقلگرایی و واقعبینی در دنیای سیاست که با در پیش گرفتن روشهای نتیجهبخش حاصل شده است. از یاد نباید برد که همین اتفاق سه سال پیش و در جریان انتخابات ریاستجمهوری یازدهم با طی همین مراحل و عبور از ناامیدی به امید، رخ داده بود. نکته مهم دیگر این است که اصلاحطلبان بر سر کرسی ریاست مجلس دو اقدام مهم انجام دادند. اقدام اول حضور تمام قد برای یک وزنکشی شفاف با نامزدی دکتر عارف، منتخب اول تهران بود.
آنجا تعدادی از موتلفان انتخاباتی اصلاحطلبان با سودای ریاست دوباره علی لاریجانی به سوی اصولگرایان تندرو چرخیده بودند تا به این شکل یک اکثریت را تشکیل دهند؛ اکثریتی که اگر چه در گام اول خود یعنی تثبیت ریاست علی لاریجانی موفق بود اما خیلی زود در مسیر دیگری افتاد چرا که اینجا اصلاحطلبان منافع کلی را فدای این دلخوریهای مقطعی نکردند. آنها از یک سو این پیام را صادر کردند که پای حرف خود و مطالبه مردم هستند و از سوی دیگر نشان دادند که قابلیت انطباق منطقی با مقاطع مختلف سیاستورزی را دارند و به عبارتی میکوشند تا امر سیاسی را به یک فرآیند شخصی تبدیل نکنند.
امروز دیگر همکاری محتمل اصلاحطلبان با طیف علی لاریجانی در مجلس نه تنها امر سیاسی مذمومی نیست بلکه این همکاری محتمل از موضعی کاملا عزتمندانه انجام خواهد شد. به عبارتی اصلاحطلبان با حفظ هویت سیاسی - اجتماعی خود به پای پروژههای مشترک میروند. درباره روند طی شده ماههای اخیر میتوان سخنان بسیاری گفت اما به نظر مهمترین چیز این است که اصلاحطلبان و کنشگران سیاسی این مجموعه اتفاقات را از یاد نبرند و بارها آن را مرور کنند تا همواره به خاطر داشته باشند که مسیری برای عبور از نا امیدی به امید در هر شرایطی وجود دارد.
*احمدخرم/اعتماد
دیدگاه تان را بنویسید