لختی مدیریت در کشور
در کشور و نظام اداری آن هم مشکلات ساختاری داریم؛ هم مفهومی و هم مدیریتی. ولی به نظر من این سومی از دو مورد دیگر مهمتر است و در مرحله بعدی و شاید در کنار اشکالات مدیریتی باید مشکلات ساختاری را مورد توجه قرار دهیم و به همین منظور در این یادداشت به مقوله سوم میپردازم. زیرا معتقدم مساله مدیریت به معنای اعم آن میتواند از طریق نحوه اداره جامعه و همچنین تنظیم روابط انسانی از یکطرف و تعامل سیاست و حکومت با شهروندان از طرف دیگر مشکلات ساختاری و کارکرد سیستم و بازسازی مفهومی آنها و نظریهپردازی برای تبیین تغییرات سیاسی - اجتماعی را نیز برطرف کند.
اعتمادآنلاین- نظام مدیریتی کشور دچار اینرسی یا لختی شده است و تا دیر نشده باید چارهای اندیشید و مجلس آینده باید و میتواند و شاید یکی از آخرین شانسهایی است که در اختیار است تا نظامهای اداری و مدیریتی کشور سروسامان یابد. اینکه چرا مدیریت کشور به این عارضه دچار شده به عوامل متعددی و از جمله روند از دستدادن و تخلیه انرژی و پتانسیل سیاست و حکومت در ایران بستگی دارد اما بررسی این علل موضوع یادداشت کنونی نیست ولی امیدوارم اساتید دانشگاه و تحلیلگران مسائل داخلی به ابعاد و مولفههای آن توجه کنند. هر آدم منصف و بیطرفی که با نگاه نقادانه به روند جاری کشور مینگرد، نفی نمیکند در کنار پیشرفتهایی که در کشور داشتهایم اما با اشکالات، کمبودها و مشکلات فراوانی نیز روبهرو هستیم و متاسفانه هیچ تلاشی برای رفع زیرساختی و اساسی این عیوب نیز نشده و نمیشود و صد البته این مسائل حل نشده در بلندمدت میتوانند بر اقتدار و کارایی دولت و حکومت نیز تاثیر منفی بگذارند. بعید است و در جهان نیز کمتر دیده شده است بهدلیل قدرت زیاد بروکراسی دولت خود بتواند این نقیصه را برطرف کند. انقلابیترین انسانها در میان گردش چرخدندههای نظام
بروکراتیک کشورها له شده و خواهند شد. لذا باید حاکمیت از سایر پتانسیلهای خود و از جمله نمایندگان مجلس برای تغییر این وضعیت کمک بگیرد. البته به شرط آنکه منتخبین قبل از ورود و جا خشککردن بر صندلیهای سبز مجلس خود به این عارضه مبتلا نشوند که زمزمههایی به گوش میرسد!
در کشور و نظام اداری آن هم مشکلات ساختاری داریم؛ هم مفهومی و هم مدیریتی. ولی به نظر من این سومی از دو مورد دیگر مهمتر است و در مرحله بعدی و شاید در کنار اشکالات مدیریتی باید مشکلات ساختاری را مورد توجه قرار دهیم و به همین منظور در این یادداشت به مقوله سوم میپردازم. زیرا معتقدم مساله مدیریت به معنای اعم آن میتواند از طریق نحوه اداره جامعه و همچنین تنظیم روابط انسانی از یکطرف و تعامل سیاست و حکومت با شهروندان از طرف دیگر مشکلات ساختاری و کارکرد سیستم و بازسازی مفهومی آنها و نظریهپردازی برای تبیین تغییرات سیاسی - اجتماعی را نیز برطرف کند. متاسفانه نظام مدیریت در کشور از جهت حمایت صنفی که مدیر احساس تنهایی و بیپشتیبانی نکند، توجه به آثار سیاسی و اجتماعی ضعف سیستم مدیریت، نیاز مدیران به آموزش دایمی و نظریهپردازی در این زمینه نیز مورد غفلت قرار گرفته است.
به همین دلیل یکی از مهمترین جنبههای ناکارآمدی نظام مدیریت کشور کمبود باور به خود، مفید و ضروری ندانستن پذیرش تغییر در تمامی شوون کشور، عدم وجود جرات خطرپذیری و در نهایت ترس از مواجه شدن با عواقب قدم گذاشتن در راه خلاقیت و نوآوری در کلیه امور زندگی شهروندان توسط مدیران مملکت است.
به دور از مجامله و تایید و تکذیبهای رایج یکی از موفقیتهای حکومت در سال ٩٤ تلاش برای توفیق تعامل ایران با قدرتهای جهانی بود که منجر به امضای برجام شد و این موفقیتی بود برای دولت یازدهم. از مهمترین دستاورهای برجام نیز زدودن تدریجی آثار ایرانهراسی و خلق فضای تنفسی برای سیاست خارجی کشور است. متاسفانه تحریمها نهتنها بنیه اقتصادی کشور را تضعیف کرد بلکه هم مدیریت اقتصادی کشور در بخش خصوصی راه رفتن را فراموش کرده است و هم بهدلیل راه نرفتن پایش لاغر شده است و نمیتواند این بدن فربه اداری را تحمل کند. الان هم مدیریتی نحیف و همراه با لختی داریم و هم یک نظام اداری ازدستدررفته که با ماشاءالله انشاءالله درست نخواهد شد. این بدنه بیش از حد گسترده که روز به روز تمامی منابع کشور را نیز میبلعد اجازه توسعه کشور را که نمیدهد هیچ بلکه از رشد معقول و همگن اقتصاد کشور هم جلوگیری میکند.
منتخبین مجلس لطفا توجه فرمایند. اگر اندیشه محافظهکاری از هر نوع اعتدالگرا، مهرورز و اقتدارگرای آن میتوانست این مشکلات را حل کند هشت سال را در اختیار داشت و همراه با قوای دیگر حاکمیت یک دست را تشکیل دادند که این مشکلات و بدبختیها را برای کشور به ارمغان آورد. بسیاری از مشکلات کشور از مجلس هشتم و نهم و نحوه مدیریت و زد و بند و بدهبستانهای آن ناشی شده است. مردم به شما امید بستهاند و نه دخیل! آنها را ناامید نکنید. مجلس نباید اسیر بروکراسی کشور شود بلکه باید خانهتکانی در مملکت را از خود شروع کند تا امید به تغییر در مردم افزایش و شهروندان نیز آماده تغییر نگاه خود به دولت و حاکمیت و مآلا افزایش وحدت ملی برای نیل به اهداف برنامهها و اسناد
فرادستی شود. انشاءالله!
نصرتالله تاجیک فعال سیاسی
دیدگاه تان را بنویسید