*من فکر میکنم لاوروف در بیان چنین موردی زیاد صادق نیست و بهتر است ایران برای بهبود روابط با عربستان از کانال دیگری وارد این موضوع شود. بهترین کانال در این راستا هم میتواند گفتوگوی مستقیم و دوجانبه باشد. در موضوع اعزام حجاج ایرانی به عربستان هم مشاهده کردیم که این کانال با وجود سختیهای خود جواب داد.
*روسها علاقهمند هستند تا از طریق بهبود روابط ایران و عربستان اعتبارشان در میان کشورهای منطقه افزایش پیدا کند و نفوذ و جایگاه سنتیشان در جنگ سرد احیا شود. این مهمترین دلیلی است که آنها در این باره پیشقدم شدهاند و میخواهند از مزایای اقتصادی این مساله نیز بهرهمند شوند.
*در ایران نیز نوعی بدبینی نسبت به روسها وجود دارد. در اعراب نیز این بدبینی وجود دارد. همین مسائل موجب میشود تا روسیه به تمام خواست حداکثری خود در منطقه دست نیابد. من فکر میکنم دستیابی به این خواست بیشتر به ایران بستگی دارد چراکه ایران به عنوان یک قدرت برتر منطقهای است و روسها میتوانند با داشتن همکاری با ایران نفوذشان را هم گسترش دهند.
*ادامه تنش با ایران نه تنها به نفع این کشور بلکه به نفع هیچ کشور دیگری هم نیست. از چنین سخنانی میتوان این برداشت را داشت که ریاض در حال امتحان کردن آخرین تلاشهایش است ولی کاش آنها به جای آنکه چنین مسائلی را در مسکو مطرح کنند و از روسیه کمک بخواهند، از کشورهای اسلامی و کشورهای منطقه کمک میخواستند. قطر، عمان و کویت از جمله کشورهای شورای همکاری خلیج فارس هستند که از روابط خوبی هم با ایران برخوردار هستند. ایران و عربستان دو کشور مهم اسلامی هستند که از منافع بسیاری در همکاری با یکدیگر برخوردار هستند و در صورتی که تهران و ریاض بتوانند با یک گفتوگو و مشکلاتشان را حل و فصل کنند، بیتردید نه تنها مشکلات دوجانبهشان بلکه بسیاری از مشکلات منطقه هم حل و فصل خواهد شد. در این راستا تنها راهکار حل و فصل مسائل خاورمیانه هم همکاریهای منطقهای است و نه آنکه از روسیه یا امریکا کمک بخواهیم.
*سخن سرگئی لاروف یک اصل ساده پذیرفته شده در عرف بینالمللی است. همه کشورها این کار را میکنند. سخنان وزیر امور خارجه عربستان در طرح اتهام به ایران سخن بسیار خارج از عرفی است. طبیعی است که ایران به عنوان یک کشور مسلمان و شیعه نسبت به مسائل همسایگان و کشورهای شیعه حساس باشد. در قانون اساسی هم آمده است که دولت باید از مستضعفان جهان حمایت کند. از سوی دیگر هم حضور ایران در برخی کشورها به درخواست رسمی دولتهای آنها بوده است و نمیتوان آن را غیرقانونی دانست. از سوی دیگر، همین اتهامات به عربستان هم قابل ایراد هستند. آنها به حوزههای نفود ایران وارد شدهاند و در حال گسترش مناسبات خود هستند. در این راستا، آنها در افغانستان، تاجیکستان و ترکمنستان روابطشان را گسترش دادهاند.
*هرچند که تحریمها ضرباتی را به اقتصاد ما وارد کرد ولی موجب تسلیم ایران نشدند. این مساله موجب نگرانی اعراب و به ویژه عربستان شده و آنها فکر میکنند با رفع تحریمها موازنه به نفع تهران عوض خواهد شد. از سوی دیگر، اعراب از امریکا در پرونده هستهای انتظار داشتند فشارهای بیشتری به ایران وارد کند و امتیازات کمتری را به تهران بدهد. آنها میخواستند که امریکا با ایران به توافقی نرسد ولی امریکا این کار را نکرد و متوجه شده است که بدون ایران نمیتوانند کاری بکنند. این مساله موجب دلخوریشان شده است.
*روسیه در سوریه منافعی دارد که این منافع در شرایط کنونی با بقای بشار اسد ممکن است و به همین خاطر حاضر به کنار رفتن ناگهانی او نیست، در حالی که عربستان تلاشهای بسیاری برای رفتن بشار اسد میکند. به نظر میرسد که شورای همکاری فکر میکرد با بهبود و گسترش روابط خود با مسکو میتواند آنها را همسوی خود بکند و آنها راضی شوند که اسد کنارهگیری کند. البته این سخنان ناظر به شرایط کنونی است و ممکن است در آینده هر اتفاقی رخ دهد. به طور مثال، اگر روسها این تضمین را پیدا کنند که با کنارهگیری بشار اسد و روی کار آمدن دولت جدید منافعشان در سوریه حفظ خواهد شد، با رفتن بشار اسد مخالفتی نمیکنند.
دیدگاه تان را بنویسید