سیاستی شبیه فوتبال ایرانی
برای توصیف سیاست واقعی و عملی میتوان گذارههای متفاوتی را بستهبه شرایط در نظر گرفت اما اگر امروز بخواهیم سیاست عملی در ایران را توصیف کنیم چارهای نداریم جز اینکه حداقل بخشی از سیاستمان را با فوتبالمان مشابه بدانیم.ابتدا ببینیم دیگران چگونه فوتبال بازی میکنند و ما چگونه؟ بهترین جامعه فوتبالی در اروپاست. بیشترین هزینهها و درآمدهای فوتبال نیز آنجا صرف شده یا به دست میآید. حساسیت بازیکنان و مربیان نسبت به نتایج تیمهای خودشان بسیار بالاست، و این حساسیت در درآمدهای آنان تاثیرگذاری شدیدی دارد و هرگونه باختی برای آنان پرهزینه است.
اعتمادآنلاین- با وجود این وقتی که بازی را واگذار میکنند، به ندرت پیش میآید که توجیهات عجیب و غریبی از جمله داوری را به عنوان باخت ذکر کنند، هرچند همه افراد دیدهاند که داوریها نیز با اشتباه همراه بوده و از آنجا که نتایج بازیهای مهم به طور معمول نیز با یک گل اختلاف تعیین میشود، اشتباهات داوری بسیار تعیین کننده میشود؛ نمونهاش بازیهای اخیر نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا که فقط با اختلاف یک گل یا گل زده در خانه حریف پیروز شدند.
ضمن اینکه قضاوتها در هر چهار بازی به نسبت مشکلآفرین بود، ولی هیچکدام از مربیان این مساله را عمده نکردند، و بعضی که اصلا به آن نپرداختند، و از همه مهمتر اینکه هیچکدام اشتباهات را نتیجه سوگیری نهاد داوری ندانستند؛ و در پایان هم به تیم مقابل خود تبریک گفتند. جالبتر اینکه در مواردی که گلهای آنان پذیرفته نشد یا پنالتیهایی گرفته شد که محل تامل بود، نه مربیان آنان فحش و فحشکاری کردند و نه بازیکنان و بازی به مدت یک دقیقه نیز متوقف نشد؛ و در نهایت هم مربیان مسوولیتپذیری نشان دادند و مسوولیت شکست را برعهده گرفتند.
ولی وقتی به فوتبال خودمان نگاه میکنیم، ظاهرا هیچ عاملی جز داوری نقش مهمی در نتیجه بازی ندارد. البته نمیخواهیم بگوییم که داوریها بدون اشکال یا بدون سوگیری هستند، ولی در هر شرایطی این مساله مطرح میشود و همیشه هم به وفور و در اولویت اول دلایل شکست عنوان میشود. نکته مهم اینکه برخی مربیان هم که به عنوان افراد با دانش و اخلاق شناخته میشوند، وقتی مدتی در مقام مربیگری یک تیم میمانند، مثل دیگران میشوند و حتی چند گام از آنان بیشتر برمیدارند. جالب اینکه وقتی داوری را هم کنار بگذارند، حتی رنگ پیراهن تیم یا خاموش شدن برق و. . . را عامل باخت خود میدانند.
در این فوتبال اگر کسی فوت کند، همهچیز مکتوم میماند، کسی حاضر نمیشود اصل شفافیت را در مورد ورزشکاران رعایت کند. دلیلش روشن است، چون همه از شفافیت در عذاب و نگران هستند. مدیران بیش از دیگران از این شفافیت میترسند و فساد و ناکارآمدی خود را پشت حریم خصوصی بازیکن پنهان میکنند. ورزشکاران و فوتبالیستهای ما از نوعی رانت اجتماعی و قانونی بهرهمند هستند. اگر در بیمارستان نگهبان را بزنند، سروته قضیه را به هم میآورند و اجازه نمیدهند که او دچار مشکل شود. اگر در هواپیما، به احمقانهترین شکل مردم را بترسانند که هواپیما در حال سقوط است با یک خنده موضوع را کنار میگذارند، معمولا جریمه رانندگی نمیشوند، و اگر هم بشوند کسی مطلع نمیشود. اگر کارهای خلاف کنند، به جای آنکه به خودشان تذکر دهند یا برخورد قانونی کنند، به وزیر ورزش تذکر میدهند. برخیها راننده و هر کی دم دستشان باشد را چپ و راست میکنند و دریغ از یک برخورد و به عوض آن انواع رانتها را میگیرند گویی ارث آبا و اجدادی خود را از مردم میخواهند. ولی در اروپا چنین نیست. کوچکترین تعرض و تخلف آنان با شدیدترین مجازات مواجه میشود. فوری از تیم اخراج میشوند.
کارهایشان زیر ذرهبین است. در زمین فوتبال در برخورد با داور احتیاط میکنند. اگر متهم به خلاف شوند، حتی اگر بهترین بازیکن باشند، از تیم ملی خط میخورند. ولی اینجا متقلبان در جعل پایان خدمت سربازی را شفاعت میکنیم تا در تیم ملی بازی کنند.
وقتی به سیاست در ایران نگاه میکنیم، اوضاع کمابیش مثل فوتبالمان است. با ٧٠ درصد تفاوت رای در تهران شکست میخوریم آن را ناچیز میدانیم! شکست را تقصیر دخالت دولت میاندازیم، بدون اینکه حتی یک نمونه و مصداق و مدارک ارایه کنیم. همه میگویند باختهایم، حتی دوستانمان همچنین برداشتی دارند، باز هم به آمار و ارقام استناد میکنیم که هنوز برندهایم!! برخی هر کاری بخواهند میکنند و کسی کاری به کارشان ندارد، ولی خدا نکند دیگران مرتکب کوچکترین خلافی شوند، یک بام و دو هوا قاعده رفتاری و تحلیلی در اینجاست.
شورای نویسندگان
دیدگاه تان را بنویسید