روایتی از وضعیت امروز رسانههای لبنان؛خبر به وقت بیروت
لوگوی روزنامهام ؛تنها خط قرمزم
آزادی مطبوعات در لبنان با هیچ کشور عربی قابل مقایسه نیست. تنوع رسانهها و رونق حرفه روزنامهنگاری در لبنان باعث شده که آزادی بیان و وجود مطبوعات آزاد یکی از ویژگیهای ممتاز جامعه لبنان به حساب آید و در محافل خبری جهان از این کشور کوچک خاورمیانه به بزرگی یاد کنند. آنچه بیش از هر چیز جالب توجه است اینکه لبنان فضای باز مطبوعاتی و رسانهای را حتی در دوران جنگ و اشغال نیز حفظ کرد.
اعتمادآنلاین- لبنان سرزمین گونهگونیها و تفاوتها، در رسانهها هم سرزمینی آزاد و متنوع و زبانزد جهان است؛ بهشت روزنامهنگاری خاورمیانه. رسانههای لبنان یک پدیده استثنایی در جهان عرب هستند. بزرگترین رسانههای جهان عرب در بیروت چاپ و منتشر میشوند، نخستین شبکه تلویزیونی که در جهان عرب ایجاد شد، در لبنان بوده است و نخستین روزنامه در جهان عرب نیز در سال ١٨٤٨ و در لبنان منتشر شد.
آزادی مطبوعات در لبنان با هیچ کشور عربی قابل مقایسه نیست. تنوع رسانهها و رونق حرفه روزنامهنگاری در لبنان باعث شده که آزادی بیان و وجود مطبوعات آزاد یکی از ویژگیهای ممتاز جامعه لبنان به حساب آید و در محافل خبری جهان از این کشور کوچک خاورمیانه به بزرگی یاد کنند. آنچه بیش از هر چیز جالب توجه است اینکه لبنان فضای باز مطبوعاتی و رسانهای را حتی در دوران جنگ و اشغال نیز حفظ کرد.
در این کشور تحمل نقد و انتقاد صاحبان قلم توسط حکومتکنندگان بسیار بالاست. لبنان نخستین کشور عربی است که در آن روزنامه منتشر شده است. در سال ١٨٧٠ نخستین روزنامه به نام حدیقهالاخبار منتشر شد؛ روزنامهای که اکنون به نام الاهرام در مصر منتشر میشود. در لبنان اکنون ١٢ روزنامه محلی با تاثیر بینالمللی، ٢ روزنامه به زبان فرانسوی و انگلیسی، دو روزنامه منطقهای (الحیات- الشرق الاوسط)، ٤هفتهنامه سیاسی و ١٥ هفتهنامه تخصصی و چندین نشریه با محتوای سرگرمی، ورزشی و زنان و... منتشر میشود.
طبق قانون، در لبنان، پروانه جدید برای روزنامههای سیاسی داده نمیشود و اگر کسی بخواهد یک روزنامه سیاسی جدید منتشر کند باید پروانه موردنیاز را از بازار آزاد با قیمتی گزاف بخرد؛ زیرا در لبنان امتیاز روزنامه ملک شخصی صاحبامتیاز است و با عدم انتشار روزنامه، امتیاز از بین نمیرود. به همین دلیل روزنامههای سیاسی بسیاری هستند که منتشر نمیشوند و امتیاز آنها قابل خرید و فروش است. در لبنان نوشتن درباره سازمانهای نظامی و امنیتی ممنوع است. مطبوعات همچنین نباید مطالب و گزارشهایی بنویسند که باعث تفرقهافکنی بین اقوام و تحریک طوایف شود.
در بین روزنامههای لبنانی النهار و السفیر بیشترین شمارگان را دارند و پس از آنها الدیار و الاخبار و الجمهوریه قرار میگیرند. الحیات هم که در بیرون لبنان منتشر میشود مخاطبان زیادی دارد. در لبنان حقوق و دستمزد خبرنگاران و روزنامهنگاران بالا است و روزنامهنگاران سیاسی بیشتر نیز دریافت میکنند. البته بین حقوق ماهیانه یک روزنامهنگار مسیحی و مسلمان نیز ارقام فاصله زیادی دارند. نزدیک به ٢٠٠٠ نفر نیز در لبنان کار روزنامهنگاری میکنند.
در لبنان نیازمندیها، مثل ایران ضمیمه روزنامهها نیست و به شکل مستقل منتشر میشود. البته گاهی نشریات بهصورت ضمیمه کتاب هدیه میکنند مانند ضمیمه ماهانه السفیر که کتابی به قطع رقعی با کاغذ روزنامهای است. روزنامه النهار هم ضمیمههای فرهنگی، جوانان و سینمایی را در روزهای مختلف هفته دارد. ویژهنامههای مستقل و موضوعی «اطلاعات» روزنامه السفیر هم میتوانند، نوعی مجله ماهانه بهشمار آیند که بسیار مهم و مورد توجه هستند. در لبنان معمولا کیوسکهای مطبوعاتی به شکل موجود در ایران دیده نمیشود، این نشریات در فروشگاهها و سوپرمارکتها و کتابفروشیها عرضه میشود و از آنجا که معمولا تقسیمبندی طایفهای و سیاسی در مناطق وجود دارد، معمولا همه نشریات توزیع یکسان ندارد.
مثلا در مناطق شیعی مثل ضاحیه جنوبی بیروت، نوعی از نشریات توزیع نمیشود و در منطقه مسیحینشین شمال شرق بیروت نوعی دیگر. در لبنان شنیدیم که از دیگر دلایل پایین آمدن تیراژ در مطبوعات مهاجرت خبرنگاران فعال و توانمند این کشور به سایر کشورها است. آژانسها و مراکز خبری کشش قویتری برای جذب و بهکارگیری نیروهای حرفهای لبنان ایجاد کردهاند. ابراهیم بیرام میگوید: در لبنان بسیاری از مسوولان روزنامه منتشر میکنند و چون اخبار را به نفع خود سانسور میکنند و تغییر میدهند، همین امر سبب عدم گرایش مردم به پیگیری اخبار در روزنامهها شده است.
روزنامه السفیر، صدای کسانیکه صدایشان به جایی نمیرسد
روزنامه السفیر با سردبیری و مدیریت چهره مشهور خود، طلال سلمان نخستین روزنامهای بود که هیات مطبوعاتی ایران در تحریریهاش حضور یافت. روزنامه السفیر در ساختمانی قدیمی با اتاقها و راهروهای تودر تو، با میزهایی که انبوهی از کاغذ و روزنامه روی آن قرار گرفته بود و بر دیوارهای آن تصاویر جدید و قدیمی نمایان است.
اتاق «طلال سلمان»، سردبیر بسیار ساده است. یک میز مرتب با چندجلد کتاب کنار یکدیگر که یکی از آنها کتابی درباره جهان در قرن آینده است. روی دیوارهای اتاق طلال سلمان چندین تابلوی نقاشی و کاریکاتور نصب شده؛ یکی از زیباترین آنها، کاریکاتوری از طلال است که «ناجی العلی» کاریکاتوریست معروف فلسطینی آن را به تصویر کشیده است. نقاشی از یک دهکده عربی توسط حسن ژونی هم در میان تابلوها است.
طلال سلمان پس از یک جلسه پرحرارت با همکارانش به جمع ما آمد با چهرهای آراسته و پرحرارت وقتی نشست، پیدرپی سیگاری روشن میکرد و قهوهای مینوشید. با سیگارهای پی در پی و قهوه و کاغذی به دست بیش از دو ساعت از لبنان، ایران، حزبالله، تحولات منطقه و عربستان سخن گفت. سخن آغازینش این بود: به کشور دوم خودتان لبنان خوش آمدید.
پیرمرد «استخوان خرد کرده» عرب که در محافل عربی او را با «حسین هیکل» مقایسه میکنند به شوخی گفت: «السفیر میتواند صدای شما هم باشد. اشاره او به شعار روزنامهاش بود. «السفیر صدای کسانی است که صدایشان به جایی نمیرسد.» السفیر «روزنامه لبنان در جهان عرب و روزنامه جهان عرب در لبنان» به شمار میآید.
«السفیر» تنها روزنامه لبنانی است که در جریان حمله رژیم صهیونیستی به لبنان در سال ١٩٨٢ حتی یک روز تعطیل نشد و با وجود محاصره، توزیع آن به صورت محدود ادامه یافت و در خیابانهای پایتخت حضور خود را حفظ کرد.
روزنامه السفیر از ابتدای تاسیس، اندیشمندان و روزنامهنگاران بزرگی همچون« سلیم الحص» نخستوزیر اسبق لبنان، «فهمی هویدی» نویسنده مصری، «صلاح الدین حافظ »روزنامهنگار و دیپلمات مصری، «کلوفیس مقصود» روزنامهنگار فقید لبنانی، «جوزف سماحه » روزنامهنگار فقید لبنانی، «سعدالله ونوس» نویسنده و روایتگر سوری و نیز شهید «ناجی العلی» کاریکاتوریست معروف فلسطینی به مدتی طولانی با آن همکاری کردهاند.
یکی از افتخارات این روزنامه حضور بسیاری از روزنامهنگاران شناخته شده در لبنان و جهان عرب است که کارخود را از این روزنامه شروع کردهاند. در روزنامه السفیر، نویسندگان عرب و غیرعرب از مصر گرفته تا مراکش و ایران و عراق و فلسطین قلم میزنند و همین ویژگی است که این روزنامه را به خاطر قدرت خبررسانی، تحلیل وقایع و نگاه فرامنطقهای، فارغ از هرگونه گرایشهای دینی و قومی، در جایگاه ویژهای مینشاند.
به موجب احکام صادره از سوی دولت لبنان انتشار روزنامه السفیر سه بار متوقف شد که آخرین مورد آن مربوط به سال ١٩٩٣ است. در آن سال، دادگاه لبنان این روزنامه را به اتهام «انتشار مدرکی حاوی اطلاعات محرمانه، که میبایست برای حفظ امنیت کشور مخفی بماند»، به یک هفته تعطیلی محکوم کرد.
اطلاعات محرمانه یاد شده عبارت از ترجمه عربی پیشنهادی بود که رییس گروه صهیونیستی در مذاکرات سازش با هیات لبنانی در واشنگتن مطرح کرده بود.
حکم دادگاه علیه «السفیر» با اعتراضهای گسترده مواجه شد و جریانهای مختلف سیاسی و مردمی لبنان همبستگی وسیع خود را با این روزنامه ابراز کردند و در نتیجه این اعتراضها، تغییراتی در قانون مطبوعات لبنان روی داد که به موجب آن، تعطیلی روزنامه پیش از صدور حکم محکومیت و بازداشت روزنامهنگاران ممنوع شد.
«به همت خمینی، شاه در به در شد» عبارتی فارسی که در صفحه نخست السفیر در روز پیروزی انقلاب اسلامی ایران نقش بست، برای همیشه در تاریخ این رسانه ثبت شده و همراهی طلال سلمان با حضرت امام خمینی (ره) از پاریس تا تهران و مصاحبه او با بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران فراموش نشدنی است.
در نشست روزنامهنگاران ایرانی با طلال سلمان که روزنامهنگاران السفیر نیز حضور داشتند، مفصلا پیرامون چارچوب تشکیلاتی روزنامه، بخشهای مهم، خطمشیها، راهکارها و مشکلات سخن گفتند. فعالیت اصلی روزنامه از پنج بعدازظهر شروع میشود و تا ساعتی بعداز نیمه شب به اوج میرسد. جالب است که در اکثر تحریریههای لبنان ساعت کار روزنامهنگاران عصر آغاز میشود. سحرگاهان روزنامه به چاپخانه میرود و سپس نسخههای چاپی تحویل سیستم توزیع میشود تا با آغاز روز، روزنامه در سراسر لبنان در دسترس خوانندگان قرار گیرد.
از آنجا که در لبنان معمولا کیوسکهای مطبوعاتی به شکل موجود در ایران دیده نمیشود، این نشریات در فروشگاهها و سوپرمارکتها و کتابفروشیها عرضه میشود و از آنجا که معمولا تقسیمبندی طائفهای و سیاسی در مناطق وجود دارد، معمولا همه نشریات توزیع یکسان ندارد. مثلا در مناطق شیعی مثل ضاحیه جنوبی بیروت، نوعی از نشریات توزیع نمیشود و در منطقه مسیحی نشین شمال شرق بیروت نوعی دیگر.
روزنامه السفیر یکی از جمله روزنامههای لبنانی است که علاوه بر صفحات روزانه خود ضمیمههای زیادی نیز منتشر میکند از جمله: «سفیر ورزشی»، «شباب» [جوانان] و «السفیر فرهنگی». «محیط زیست»، «ایدهها واخبار»، همچنین این روزنامه دو ماهنامه فلسطین و السفیر العربی را نیز منتشر میکند. این روزنامه هر دوشنبه نیز صفحهای دارد با عنوان «نصوص من صحافه العدو» که متنهایی از مطبوعات اسراییل را ترجمه و منتشر میکند. همچنین در صفحه «آرا و اندیشهها» درباره مسائل خارج از لبنان و در صفحه «مقالات» نیز مسائل داخلی لبنان تحلیل میشود.
طلال سلمان، السفیر را با کمک هنادی سلمان و معتز میدانی اداره میکنند و سرمقالههای سلمان با نثر شیوا و ادبی خود در زمره بهترین سرمقالههای نویسندگان عرب بوده که تاکنون به صورت چند مجموعه و در چند جلد کتاب چاپ شده است.
طلال در دیدار روزنامهنگاران ایرانی میگفت: «وضع رسانهها در لبنان خوب نیست، ٢٠سال پیش تیراژ ما ١٠ برابر الان بود، الان کامپیوتر و صفحههای اینترنتی بر کار ما اثر گذاشته است، بحرانهای منطقهای هم وضع را بدتر کرده است.» مدیر باسابقه السفیر جملهای جالب را بارها و بارها تاکید کرد: « خوانندهای که حرف جدید نبیند، روزنامه نمیخرد و نمیخواند و اگر اطلاعات جدید به او ندهید، فرار میکند.»
سردبیر با سابقه لبنانی میگفت: خبر دیگر نیست. نیست! پس باید اطلاعات جدید داد. زمانی مردم خبر را مثل آدامس میگرفتند و میخوردند الان دیگر اینطور نیست. باید به جای خبر تحلیل کنیم، خبرها بازخوانی شوند و با تحقیقات خاص و خواندنی و مستند به مردم ارایه شوند. او بسیار ناامیدانه از مشکلات مالی روزنامه سخن میگفت. به شوخی به او گفتم: بعد از این همه سال فکر میکنید روزنامهنگاری سخت است؟ گفت پول داشته باشید روزنامهنگاری سخت نیست.»
بین روزنامههای لبنان «النهار» با ٢٠ هزار نسخه بیشترین تیراژ را دارد. پس از آن «الدیار» با ١٣ هزار و السفیر با ١٠ هزار نسخه چاپ میشود. سردبیر اجتماعی روزنامه النهار میگوید: حداقل سن خوانندگان روزنامه السفیر و النهار ٣٠ سال است و عمدهترین خوانندگان را گروههای سنی ٣٠ تا ٥٠ سال تشکیل میدهند. پایین بودن تیراژ مطبوعات با توجه به جمعیت لبنان سوالی است که «ابراهیم بیرام» روزنامهنگار لبنانی چنین پاسخ میدهد: نسبت تیراژ روزنامهها به جمعیت چهار میلیون نفری از نظر روزنامهنگاران هم پایین است. قبل از سال ١٩٧٥، تیراژ روزنامهها ٨٠ هزار بود.
او علت این امر را جنگ داخلی و ضعیف شدن احزاب و همچنین غلبه تلویزیون به عنوان رسانه تصویری- شنیداری بر مطبوعات میداند. در زندگی امروز لبنانیها که همهچیز تابع قاعده سود و زیان شده گفتههای این همکار مطبوعاتی واقعیتی غیرقابل انکار است. هماکنون هزینه استفاده از یک شبکه ماهوارهای در لبنان فقط ده دلار در ماه است و در مقابل هزینه اشتراک یک روزنامه نیز در ماه حدود ده دلار است بنابراین یک لبنانی توجیه ندارد که روزنامه را با قیمت گرانش بخرد.
بحران مالی، کاهش مخاطب، بالاگرفتن تب فضای مجازی که در لبنان واتس آپ محبوبترین خبررسان است و نیز توجه بیشتر به تلویزیون باعث شده است که مطبوعات با مشکلات عدیدهای مواجه شوند. در بیروت شنیدم که بحران شدید مالی روزنامه السفیر در برهه اخیر کار را به جایی رسانده که پس از چهل و دوسال فعالیت، طلال تصمیم گرفته که «شماره خداحافظی» منتشرکند.
وقتی به ایران بازگشتم این خبر رسمیت یافت اما با این حال پس از چند روز این روزنامه به انتشار خود ادامه داد. از طلال پرسیدم که خط قرمز شما چیست ؟پاسخ او کوتاه بود: فقط لوگو السفیر. جز آن هیچ چیز خط قرمز من نیست. با تمام مشکلات مالی و بحران همهگیر مخاطب اما ویژگی مطبوعات لبنان اثرگذاری آنها در جهان عرب و منطقه خاورمیانه است.
الجمهوریه ؛ روزنامه متمایل به طیف ٨ مارس
الجمهوریه روزنامه دیگرلبنانی، روزنامهای مدرن و متمایل به جناح ٨ مارس است؛ روزنامهای که در محافل مطبوعاتی بیروت به بنیه مالی قوی شهرت دارد. درباره پشت پرده و بده وبستانهای مالی و فکری این روزنامه اما مباحثی مطرح است که برای ما خیلی قابل رویت و رد و تایید آن را نداریم؛ هر چند براساس نوع مطالب و تیترها قابل گمانهزنی است. روزنامه الجمهوریه در سال ١٩٤٢ تاسیس شده است. این روزنامه رویکرد همخوان با ایران و حزبالله ندارد و بیشتر به عربستان متمایل است. روزنامه در منطقه مسیحی نشین بیروت مستقر است. در دوران جنگ داخلی لبنان به مدت شش سال انتشار آن متوقف شده بود. سردبیر روزنامه جورج سولاج
GEORGES SOULAGE در جمع سردبیران ایرانی درخصوص گرایش روزنامهاش گفت که «ما گرایش واضح نداریم و مستقل هستیم.» روزنامه به لحاظ گرافیک مدرن است و به گفته سردبیر آن باز و آزاد فکر میکند. از جمله ابتکارات این روزنامه انتشار کتاب پیشنهادات برای مخاطبان است. این روزنامه هر شش ماه یکبار توسط شرکتهای معتبر یک نظر سنجی انجام میدهد درباره محتوا و نویسندگان، تیترها و حتی شکل روزنامه. نظر سنجی بهصورت مصاحبه است و در دو بخش انجام میشود؛ آنها که روزنامه میخوانند وآنها که نمیخوانند؛ با این پرسش که چرا میخوانید، چرا نمیخوانید. سپس براساس نتایج آن نظرسنجی نقشه راه روزنامه را تدوین میکنند. سردبیر الجمهوریه میگفت: «چشمانداز ما این است که روزنامه جهانی شویم، براین اساس با فیگارو و دویچه وله قرارداد همکاری داریم و برخی مطالب نویسندگان معتبر را بهصورت همزمان باهم چاپ میکنیم.»
در اتاق سردبیر روزنامه الجمهوریه تابلویی از روزنامه لوموند فرانسه نصب است وقتی از او پرسیدیم که چرا این صفحه روزنامه لوموند را نصب کردهاید و عکس روزنامه تان در آنجا نیست، گفت که این ویژه پنجاهمین سالگرد لوموند است و برای ما یک نماد است. در اتاق او همچنین یک تابلو از ساختار روزنامه و یک دستگاه رایانه مدرن و تعداد زیادی کتاب و البته وسایل تزیینی مثل ماکت ماشین و خودرو و... قرار دارد.
تحریریه روزنامه الجمهوریه هم مثل بقیه روزنامههای بیروت بعد از ظهر آغاز کار به میکند. یکی از نکات جالب این روزنامه این است که یکی از پرخوانندهترین ستونهای این روزنامه را... چهرهای که به جناح ١٤ مارس (حزبالله) نزدیک است مینویسد. به یکی از اعضای هیات مطبوعاتی ایرانی که سابقه اصولگرایی دارد، گفتم: «چنین چیزی در ایران امکان ندارد مثلا در روزنامه شما یا مثلا کیهان یک ستون ثابت از نویسندهای با تفکرات اصلاحطلبان بنویسد یا برعکس.» در خصوص فضای روزنامهنگاری او هم همانند دیگر روزنامهنگاران و سردبیران لبنانی میگفت: «امروز در معرض رقابت هستیم، سریع رساندن خبر امروز مساله اصلی است رقابت با تکنولوژی دل نگرانی و دغدغه او و همکارانش است که معتقدند: وضع بحرانی برای آنها ایجاد کرده است.»
او میگفت: «مخاطب امروز، خبر خام را نمیخواهد. پشت صحنه رویداد را طلب دارد. کیفیت و تحلیل برای او از هر چیز مهمتر است. برای مخاطب اعتماد و صداقت مهم است، مثلی هست که میگویند دروغ بگو، بگو تا باور کنند اما با دروغ روزنامه مخاطب جمع نمیکند. ما در جمهوریه دنبال دروغ نیستیم. این روزنامه حدود ٣٠٠ نفر خبرنگار و نویسنده و کارمند توزیع و اداری و... دارد که تعدادی هم در مناطق مختلف جهان به عنوان خبرنگار برای آنها فعال هستند.»
جورج سولاج میگفت: «با همه مشکلات اگر کار در رسانهها را دوست نداشته باشید موفق نمیشوید.«یک تبلیغات نوشابه در لبنان است که میگوید: «اگر دوستش داری، دوستت دارد»، روزنامهنگاری هم همین است خبرنگار باید دو چشم داشته باشد؛ چشم اول عکسبرداری کند و چشم دوم تحلیل.»
این روزنامه که به گفته سردبیر آن به تبلیغ و آگهی وابسته است به دو صورت توزیع میشود؛ یکی بهصورت اشتراکی و دیگر کتابخانهای و همان توزیع در کتابفروشیها و فروشگاهها که روش فروش نشریات لبنانی است. سردبیر الجمهوریه البته همانند لبنانیها که گرایشهای مذهبی و سیاسی متفاوتی دارند در خصوص مسائل سیاسی منطقه و لبنان خیلی علاقهمند به موضعگیری سیاسی نیست، با این حال تاکید دارد که بگوید: «خودکار داریم و سلاح نداریم. من به عنوان یک مسیحی میخواهم زندگی کنم و اسراییل باید برود. این خواسته ما لبنانیها است.»
الخبار روزنامهای مخالف تسلط امریکا
یکی دیگر از روزنامههای پرتیراژ لبنان، الاخبار است. در سال ٢٠٠٦ پس از گذشت ٣٣ روز از تجاوز اسراییل برای نخستین بار منتشر شد. به جناح چپ متعلق است و با سیطره امریکا بر جهان مخالف است. موسس و بنیانگذار آن، جوزف سماحه و سردبیرآن ابراهیم الامین است. او سال گذشته به ایران آمده است. او در دیدار با روزنامهنگاران ایرانی سخنانش را با اشاره به حضورش در تهران و البته با گلایههایی شروع کمی کند. این روزنامه برای توافق هستهای ایران و١+٥، به زبان فارسی تیتر «میتوانیم» را با عکس دو دختر جوان منتشر میکند. در جشنواره مطبوعات سال قبل در بخش ویژه جشنواره اما تصویر صفحه اول این نشریه در کنار صفحه اول روزنامههای معتبر جهان که توافق هستهای را منتشر کردهاند، قرار نمیگیرد. همین موضوع گلایه الامین را برانگیخته بود. «الاخبار» در تاریخ ١٤ آگوست ٢٠٠٦، با صفحات اندک و قطع کوچک و با ستونهای ثابت و عناوین جنجالی و تصاویر رنگی منتشر شد که در کنار «النهار» و «السفیر» جزو روزنامههای پرفروش به شمار میرود. خریداران آن بیشتر از قشر جوان هستند؛ بهطوری که روزنامه مدعی است نشر آنلاین آن به اندازه روزنامه سراسری «الحیاه» خواننده دارد.
هزینه «الاخبار» بنا به اظهار سردبیرش خالد صاغیه به کمک «تجار» تامین میشود. این نشریه خود را روزنامۀ چپ توصیف میکند که با سیاست امریکا در منطقه مخالف است و صریحا از حزبالله جانبداری میکند. ابراهیم الامین میگفت: روزنامه متعلق به اردوگاه کسانی است که معتقد به تسلط امریکا در جهان نیستند.
وی تاکید دارد: روزنامه را گروهی از جوانان اداره میکنند که کاملا حرفهای هستند. تلاش داریم که همواره یک روزنامه مدرن را منتشر کنیم و رویکردهای سنتی را بشکنیم. او در همین هنگام خبرنگار حوزه ایران را به جلسه فراخواند. خانمی جوان و مسیحی. الامین میگفت که او بر مسائل ایران بسیار مسلط و رابط و خبرنگار ما در حوزه ایران است.
سردبیر الاخبار ادامه داد که علاوه بر اولویت دادن ویژه به مسائلی که زندگی روزمره مردم است به امور مربوط به جامعه که لزوما به چارچوب سیاسی محدود نمیشود توجه داریم، تکیه «اخبار» به شبکه خبرنگاران خود در بسیاری از پایتختهای جهان است که به انتقال تصویر واقع بینانه و پویا از رویدادهای کشورها تعهد دارند.
مشخصه روزنامه «اخبار» طراحی و شکل آن است که همگام با استانداردهای مدرن در صنعت رسانههای چاپی است و توجه ویژهای به تصویر و کارتون دارد. محمد امین درباره وضعیت روزنامهنگاری در لبنان با اعتقاد براینکه مطبوعات لبنان، مطبوعات سابق نیستند و مثل گذشته تاثیر ندارند، میگفت: پیشرفت رسانهای در لبنان مثل قبل نیست. رسانههای لبنانی با پیشرفت جهان برخورد مناسب نکردند و اکنون با مشکلاتی مواجه شدهاند. روزنامه میتواند مشکلی را مطرح کند اما راهحل ندارد.
او که آرام و جدی پشت میزی شلوغ در دفتر کارش میزبان ما بود، میگفت: سعی برخی رسانههای لبنان درباره استفاده از سرمایهدار کشورهای خارجی علیه آزادی موثر بوده است، برای همین فساد و سرمایه کشورهای خارجی بر مطبوعات لبنانی موثر بوده و آنها را ناکار آمد کرده است؛ بهطوریکه اکنون در ضعیفترین ایام خود قرار دارند. مطبوعات لبنان، همه باهم ٣٠هزار تیراژ هم ندارند.
او مشکل دیگر مطبوعات لبنان را مثل همه جای دنیا فضای مجازی و رقابت با رسانههای الکترونیکی میدانست و میگفت: کار به جایی رسیده که لازم است تصمیم گرفت همچنان باید ادامه داد یا متوقف شد. او با ادعای اینکه ایران و عربستان در رسانههای لبنان حضور دارند، میگفت: قبلا عراق و... لبنان و رسانهها را پشتیبانی کردند امروز ایران این کار را میکند. با این حال روش حمایت ایران از رسانهها در منطقه تاثیرگذار نیست. درلبنان آزادی زیاد است و دموکراسی کم است و این دموکراسی بر دولت نظارت ندارد و البته تعداد زیاد رسانهها به معنای آزادی و دموکراسی نیست.از او درباره هزینه انتشار روزنامه پرسیدیم. بدون آنکه رقم دقیقی ارایه کند، گفت که هزینهها بسیار بالاست، آگهی و تبلیغات کم است. ما مشکلات زیادی داریم و برای همین فروش ما کم است؛ با این حال بازدید از سایت ما بیش از ٧٠ هزار تا است. این روزنامه به تازگی یک قرارداد با «لوموند دیپلماتیک فرانسه» برای انتشار این نشریه به زبان عربی و توزیع رایگان، در آغاز هر ماه کرده است.
دیدگاه تان را بنویسید