فرهنگ بیگانه و غیررسمی را تقویت نکنیم
لغو کنسرت یکی از هنرمندان ایرانی در نیشابور، دوباره این بحثهای کهنه را به میان کشیده که مستند این اقدامات چیست؟ تبعات آن کدام است؟ و اصولا چرا چنین اتفاقاتی رخ میدهد؟ نخستین نکته این است که مجوز این برنامهها در چارچوب قوانین جاری کشور و براساس عرف و ضوابط رایج صادر میشود.بنابراین لغو آنها عملی غیرقانونی است، مگر آنکه دلایل قانونی غیرقابل خدشهای ارایه شود.
اعتمادآنلاین- متاسفانه مقامات تصمیمگیرنده در این زمینه که خود ضامن قانون هستند باید مستدل و قانونی نظر دهند، ولی دریغ از دو جمله قانونی در دفاع از چنین اقدامی. اینکه خانواده شهدا از وجود این برنامه ناراحت و نسبت به آن معترض هستند، بر فرض صحت چنین ادعایی و وجود چنین شکایتی، به هیچوجه دلیل محکمهپسندی برای لغو این برنامهها نیست، زیرا اگر برنامه مخالف قانون برگزار شود، هر شهروندی میتواند درخواست جلوگیری از اجرای آن را داشته باشد و اگر آن برنامه خلاف قانون نباشد، در این صورت هیچ شهروندی نمیتواند درخواست جلوگیری از آن را کند. اصولا در منطق حقوقی ترجیح خاصی برای خواست هیچ گروه اجتماعی بر غیر آنان از حیث رعایت حقوق عمومی وجود ندارد.
فرض کنیم چنین برنامهای نامناسب باشد. البته این فقط یک فرض است، چرا که این برنامهها در واقعیت امر اقدامی مباح است که مردم برای لذت بردن از یک فعل حلال آنجا جمع میشوند و باید مورد تقدیر قرار گیرد، ولی فرض کنیم، اینگونه برنامهها نامناسب باشد در این صورت نمیتوان از طریق نقض قانون و بیتوجهی به حاکمیت قانون جلوی آن را گرفت زیرا بزرگترین منکر در جامعه ما نقض قانون و نادیده گرفتن حاکمیت قانون است. اینکه نقض قانون در چه زمینهای باشد فرقی نمیکند . نقض قانون در حقیقت زیر سوال بردن اعتبار و مشروعیت یک ساختار است. این معنای بسیار بدی دارد که یک دستگاه دولتی مجوز انجام کاری را بدهد، و یک دستگاه دیگر مانع از انجام آن شود. این کار جز بیاعتبار کردن این نهادها معنای دیگری ندارد.
از سوی دیگر پنهان شدن پشت گزارههایی همچون ناراحتی خانوادههای شهدا، نه تنها به لحاظ حقوقی موجه نیست، بلکه بدتر از آن، استفاده ابزاری از این افراد است؛ افرادی که اولا؛ یکدست نیستند و یک نگاه مشترک ندارند. ثانیا؛ آنان بیش از همه باید ملتزم به قانون باشند. به همین دلیل هم در اعتراض به اینگونه بهانهها به نام خودشان اعتراض کردهاند. به علاوه برخی از برگزارکنندگان این برنامهها و استفادهکنندگان از آن نیز خودشان از این خانوادهها هستند و
کسانی از آنان شهید شده است، آیا میتوان خواست این افراد را به واسطه انتساب آنان به خانواده شهدا مشروع و قانونی جلوه داد؟
همه میدانیم که بنا به ملاحظات و محدودیتهای به وجود آمده در برگزاری کنسرتهای داخلی که تماما در چارچوب مقررات جاری کشور و بر اساس فرهنگ ملی انجام میشد، اکنون شرایطی فراهم شده تا در کشورهای همسایه زمینه برای برگزاری کنسرتهای خلاف سیاستهای رسمی کشور فراهم شود و علاقهمندان به آن با صرف هزینههای زیاد به آنجا بروند. با توجه به این بازار سودآور، ممکن است این نکته به ذهن بیاید که نکند مخالفتها با اجرای کنسرتهای داخلی ریشه در این بازار دارد. چرا که برگزاری هر کنسرت در شهرهای ایران معادل با کساد شدن بازار مذکور در کشورهای همسایه است.
فارغ از نکته فوق که ناشی از سوءظن و بدبینی است و البته در برخی از موارد در موضوعات دیگر هم مطابق واقع بوده است، یک نگاه تحلیلی هم نسبت به این رویدادها وجود دارد. ریشه این اتفاقات پرهیز از رواداری در همزیستی محترمانه دو نوع سبک زندگی در جامعه ایرانی است. اینکه عدهای رفتن به این برنامهها را مناسب ندانند مشکلی نیست. ولی اینکه در عمل نیز مانع از ظهور و بروز آن شوند، در حالی که هیچ منع قانونی ندارد، محل اشکال است. این نوع برخوردهای به دور از احترام متقابل، نه تنها منجر به نتیجه مورد نظر عاملانش نمیشود، بلکه نتیجه معکوس دارد. اگر امروز درها بر روی هنر و فرهنگ ملی و قانونی بسته شود، بازار و تقاضای موجود آن به سوی هنر و فرهنگ غیرملی و غیرقانونی و زیرزمینی هدایت خواهد شد. رسانههای جدید به وفور چنین امکانی را فراهم کردهاند. پس مبادا با دستان خود گرایش به فرهنگ بیگانه و غیررسمی و غیرقانونی را تقویت کنیم؟
دیدگاه تان را بنویسید