*اصلاحات به محدودیتهای غیرضروری معتقد نیست. آنها در چارچوب قانون اساسی محدودیتها را پذیرا هستند، یعنی آزادی باید در عرصه سیاسی مطبوعاتی و احزاب وجود داشته باشد اما این آزادی نباید مخل آزادیهای دیگران، مخل امنیت ملی و مغایر با مبانی اسلام باشد. بنابراین به نظرمیرسد با توجه به حضورحداکثری اصلاحطلبان واعتدالگرایان و نیز اکثریت اصولگرایان در مجلس دهم که شیوه اعتدالی را در پیش دارند باید خیلی امیدوار بود که این مجلس در جهت گشایش فضای باز سیاسی کوشا باشد. البته باید توجه داشت که برای تحقق کامل فضای مطلوب سیاسی تنها اقدام مجلس و دولت کافی نیست.
*اصلاحات بدین معنی است که همه قوانین، مقررات و اعمال مسئولان در جهت و منطبق با قانون اساسی باشد لذا باید تلاش شود حقوق شهروندان، احزاب در همان چارچوب قانون اساسی به رسمیت شناخته شود. بنابراین اگر اصلاحطلبی را بدین شکل تعریف کنیم درمییابیم مساله پیچیدهای که پیچیدگی آن منجر به دگرگونیهای خاصی شود نیست. از این رو ما اصلاحطلبان خوشحالیم که بخش اعظم اصولگرایی به تدریج به سمت معیارهای اصلاحطلبی سوق پیدا کردند. این مساله به خودی خود میتواند در مجلس دهم در تصویب قوانین، در نظارت و اجرای قوانین و در کمک و همراهی با دولت کارساز باشد. در حقیقت این مساله میتواند تضادهای غیرمنطقی گذشته را که ناشی از برخورد با تندروها به وجود آمده بود از بین برود و با توجه به حرکت تدریجی اکثریت اصولگراها به سمت معیارهای اصلاحطلبی میتواند شرایط بسیار ممتاز و مطلوبی را در جامعه به وجود آورد.
*مساله مهم این است که در مجلس دهم تعاملی میان اصلاحطلبان و اصولگراهای معتدل برای پیشرفت مسائل اقتصادی و سیاسی جامعه به وجود آید.
*اکنون شرایط جدیدی در مجلس حاکم است و به همین علت جناح ها میتوانند به یکدیگر نزدیک شوند و مجلس آینده فاقد تندروی است. در فضای مجلس دهم میتوان با محوریت تعامل به بررسی مشکلات پرداخت. مهم این است که همه جناحها در کنار هم بتوانند اهداف نظام را به درستی مورد پیگیری قرار داده و دولت را در همه مسائل همراهی کنند. اگر اینگونه باشد قطعا موفق هم خواهند شد.
*دولت نتوانسته به اهداف اقتصادی خود جامه عمل بپوشاند. تیم اقتصادی دولت ضعیف و ناهماهنگ عمل میکند، حتی در مصاحبههایی که انجام میدهند عملا دولت را تضعیف میکنند. در حالی از مشکلات و مسائلی سخن به میان میآورند و انتقاد میکنند که از وظایف و مسئولیتهای اصلی خودشان است. بعضی از این دولتمردان کسانی نیستند که از پس اقدامات مهم و سنگین برآیند.
*اگر روحانی بخواهد در دور بعد با یک رای مطلوب و حداکثری مجددا رئیس جمهور شود باید حتما تیم اقتصادی دولت را تغییر دهد. تصورم بر این است که این مساله خواسته بسیاری از نمایندههای مجلس دهم نیز باشد. بنابراین باید روحانی به این خواستهها جامه عمل بپوشاند. گاهی نقدها و پیشنهادهایی به دولت میشود که کادرهای اقتصادی دولت توان بررسی آن و انتخاب راه حل صحیح را هم ندارند. یکی از وظایف مجلس آینده نیز دراین راستا میگنجد، یعنی مجلس باید در جایگاه همراهی با دولت به دنبال پیگیری و تغییر تیم اقتصادی دولت باشد.
*در صورت عملکرد نامطلوب مجلس و دولت تلقی مردم این خواهد بود که ما به افرادی رای دادیم که طرز تفکر اعتدالی و اصلاحطلبی داشتند اما نتیجهای از اعتماد خود به آنها نگرفتیم. بنابراین استنباط خواهندکرد که اصلاحطلبان و اعتدالگراها توانایی لازم برای حل مشکلات کشور ندارند. بنابراین در آینده این برداشت در رای مردم به روحانی به یقین اثر خواهد گذاشت. حتی ممکن است مردم به رقیب سیاسی روحانی و جریان اصلاحات رای دهند.
*روحانی از همان سال گذشته باید به فکر ترمیم کابینه خود برمیآمد اما این کار را نکرد. در صورتی که از همین حالا روحانی بخواهد تغییراتی در کابینه به وجود آورد شاید این تغییرات موثر واقع شود. به همین علت باید هرچه سریعتر دیدگاههای جدیدی وارد کابینه شود تا تحرکی در امر اقتصاد صورت بپذیرد. ضمنا دولت نباید همه تخممرغهای خود را در سبد برجام بگذارد. در حقیقت روحانی باید تیم اقتصادیای را انتخاب کند تا به موازات پیشرفت برجام اقدامات دیگری نیز انجام دهد.
* مجلس باید همه هم و غمش مصروف اقداماتی باشد که مشکل معیشت مردم را حل کند. موضوع معیشت مردم میتواند درصورت حل شدن جناحی را تثبیت و در صورت لاینحل باقی ماندن همان جناح را معلق کند.
*نباید خیزش بخشی ازجریان اصولگراها را نسبت به کاندیدا کردن احمدینژاد جدی گرفت زیرا آنها آنقدر همه چیز را عمیق خراب کردند که مردم این مسائل را با پوست و گوشتشان لمس کردند. بیتردید اصولگراها دنبال گزینه دیگری خواهند رفت. اما کار آنها راحت نیست چون متقاضی زیاد دارند.
دیدگاه تان را بنویسید