کد خبر: 125909
|
۱۳۹۵/۰۲/۱۸ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

با حجاریان موافقم!/ ٢٠ سال پیش به کروبی پیشنهاد حزب فراگیر را دادم

با حجاریان کاملا موافقم/باید با اصلاح‌طلبان وارد گفت‌وگو شد و پیشنهاد حجاریان را سیاه مشق کرد/ گروه‌ها باید هم جنبه شکست را داشته باشند و هم پیروزی/ آمار بالای رد صلاحیت‌ها می‌تواند برای سایر کشورها سوال ایجاد کند/ به آقای جنتی گفتم امسال ١٢ هزار نفر ثبت نام کردند ممکن است سال بعد ١٢٠ هزار نفر بیایند/گاه افرادی هم تایید می‌شوند که صلاحیت ندارند و برعکس/ برای پارلمان حزبی نیاز به اصلاح قوانین داریم/ مستقل بودن هم امروز برای خودش یک فیگور شده است/ ٢٠ سال پیش به کروبی پیشنهاد حزب فراگیر را دادم/شورای نگهبان ١٢ نفره صلاحیت ١٢هزارنفر را بررسی می‌کند./تنها ٣ درصد به افراد غیرلیستی رای دادند.

با حجاریان موافقم!/ ٢٠ سال پیش به کروبی پیشنهاد حزب فراگیر را دادم
کد خبر: 125909
|
۱۳۹۵/۰۲/۱۸ ۰۰:۰۰:۰۰

اعتمادآنلاین- محمدرضا باهنر،مهندسی که سیاست را مهندسی می بیند و توضیح می دهد. این را از سخنان مرتب که بشتر شبیه یک معادله حل شده می ماند به خوبی می توان فهمید. به جز مجلس اول ،ششم و دهم در همه ادوار مجلس حضور داشت از حوزه تهران، این همان شم مهندسی اوست که تشخیص می دهد که این بار معادله انتخابات قرار است چگونه بسته شود. که باشد یا نه! دور اول نیز هنوز شاید مشق سیاست را آغاز نکرده بود! باهنر را لابی من مجلس می دانند،اصولگرایی که ترجیح می دهد با همه دوست باشد هرکس که کار حزب می کند برای او محترم است چه اصلاح طلب چه اصولگرا. مهندس باهنر چهره نزدیک به علی لاریجانی از همفکران خود انتقاد می کند اما نرم؛ او در انتخابات دهم مجلس کاندیدا نشد،ترجیح داد تا به قول خود بعد از هر انتخاباتی که ستاد بیکاران تشکیل دهند و برای دور بعدی یا همین ریاست جمهوری برنامه ریزی کنند. آنچه در پی می آید خلاصه ای از گفت و گوی تفضیلی محمدرضا باهنر، دبیرکل جامعه اسلامی مهندسین با اعتماد است.

*این نخستین بار نیست که اصولگرایان در انتخابات شکست می‌خورند.

* اصولگرایان با وحدت شکننده‌شان هم توانستند ٦٠٠ هزار رای در تهران کسب کنند.

*طرفدار طرحی هستم که آقای حجاریان پیشنهاد داده‌اند.

* زدن همه اصلاح‌طلبان با چوب فتنه ظلم عظیمی است.

*٩٠ درصد افرادی که وارد مجلس می‌شوند اصلا نمی‌دانند وظیفه مجلس چیست.

* سیستم حزبی خودش نوعی فیلتر و بررسی صلاحیت است.

* این احزاب هستند که می‌توانند افراد را برای پست‌های مهم تربیت کنند و به قول آقای حجاریان کادر‌سازی شود./ نظام ما امروز این گونه تعریف شده است که تمام مسوولان کشور با رای مستقیم یا غیر مستقیم مردم انتخاب می‌شوند. در چنین سیستمی ما چاره‌ای نداریم جز اینکه به سمت تحزب برویم./ برای یک نظام مردم‌سالاری دینی عیب است که نداند در فکر مردمش چه می‌گذرد و اینکه کدام کاندیدا احتمال پیروزی را دارد.

* معتقدم انتخابات هفتم اسفند دو قدم بسیار مهم و رو به جلو به سوی دموکراسی برای ما داشت، لیستی رای دادن مردم و حضور همه جناح‌های سیاسی پای صندوق رای.

*معمولا در مجلس نمایندگانی که سابقه معلمی دارند زیاد هستند. نکته جالب اینجاست که نخستین منتقدان این قشر از نمایندگان مجلس، خود معلمان هستند.

*طبق قانون اساسی بعد از رهبری بالاترین مقام کشور است. این گونه نیست که هر فردی که انسان خوبی بود، رییس‌جمهور خوبی هم می‌شود.

*یک حزب نمی‌خواهد آبرو و اعتبارش را خرج کسی کند که دارای صلاحیت نیست و در نتیجه همین رقابت‌های درن حزبی با صلاحیت‌ترین فرد بالا می‌آید. در کشور ما هم شاید چیزی شبیه به این رخ داده باشد. مثلا ١٠ نفر اصولگرا وارد میدان شوند. این بد نیست اما مشروط به اینکه این ١٠ نفر تا آخر انتخابات در میدان نمانند در واقع با هم رقابت کنند و در نهایت یک نفر به عنوان کاندیدای جریان اصولگرا در میدان بماند.

*در کشورهای دموکراتیک به جای اینکه حاکمیت انرژی و نیرو صرف رصد این گونه مسائل کند این احزاب هستند که بدون ایجاد هیچ گونه هزینه‌ای برای دولت این وظیفه را انجام می‌دهند و باری از دوش دولت برمی‌دارند. در واقع احزاب بر کار یکدیگر نظارت دارند و به محض اینکه یک حزب تخطی کند و پول یا قدرت کثیفی را وارد خود کند حزب رقیب به جنگش می‌رود و اصلا ضرورتی هم ندارد که حاکمیت وارد ماجرا شود. در کشور ما اما به دلیل نبود احزاب همه این کارها را حاکمیت باید انجام دهد. در واقع بار همه این کارها بر دوش نظام است و طبیعی است که نظام نمی‌تواند از عهده این همه کار بربیاید.

*امروز می‌بینیم یک کاندیدایی از نردبان لیست امید بالا آمده و رای آورده اما به محض اینکه رای آورده دیگر به لیست امید متعهد نیست و بالعکس هم وجود دارد، یعنی نامزدهایی هم به اعتبار اصولگرایان بالا آمده‌اند اما بعد از پیروزی خود را به اصولگرایان متعهد نمی‌دانند.

*افرادی که به اعتبار یک حزب یا یک جریان سیاسی بالا می‌آیند باید متعهد به آن جریان باشند. نه‌تنها از لحاظ شرعی و قانونی که حتی از لحاظ حقوقی هم باید مجبور باشند تا در چارچوب مواضع حزب قدم بردارند.

* یک فردی به اعتبار یک جریان به مجلس راه پیدا می‌کند و به محض اینکه پیروز می‌شود، می‌گوید که من مستقلم، این بحث مستقل بودن هم امروز برای خودش یک فیگور شده است.

* آقای خاتمی که ان‌شاء‌الله سلامت باشند و خدا همه ما را عاقبت به خیر کنند یک زمانی زیر فشار اصلاح‌طلبان قرار داشت به من می‌گفت من به اصلاح‌طلبان می‌گویم مگر شما چقدر رای دارید؟ دو میلیون یا سه میلیون؟ رای‌های‌تان را‌ بردارید بگذارید من با همین ١٧ میلیونم به کارها رسیدگی کنم. ببینید حتی تیپی مانند آقای خاتمی هم فکر می‌کرد نباید به جناح سیاسی خود وابستگی داشته باشد. آقای احمدی‌نژاد هم خیلی از پیروزی‌اش نگذشته بود که اعلام کرد من وابسته به هیچ جریانی نیستم و اصلا اصولگراها را قبول ندارم. آقای روحانی هم همینطور است، اگر بگوییم روحانی اصلاح‌طلب است عصبانی می‌شود اگر هم بگوییم اصولگراست باز هم عصبانی می‌شود. یکی از دلایلی که احزاب جان نمی‌گیرد همین است.

*وقتی فردی با افتخار می‌گوید من مستقلم مانند این است که شخصی در یک شهر سنتی بگوید من هیچ قوم و قبیله‌ای ندارم و تنها خودم هستم. اینکه افتخار نیست، اتفاقا این افتخار است که یک نفر بگوید من پشتوانه کار‌شناسی یک حزب را پشت سر خود دارم و اگر خودم مثلا پنج سال است که وارد کار سیاسی شدم اما مورد حمایت حزبی هستم که سابقه ٥٠ سال کار سیاسی دارد.

*امروز در میان اصولگرایان انسجام لازم وجود ندارد.

*من طرفدار طرحی هستم که آقای حجاریان پیشنهاد داده‌اند و برای شما فکت تاریخی می‌آورم که از سال‌های گذشته به دنبال اینچنین مساله‌ای بودم و آقای کروبی می‌تواند در این مورد شهادت دهد. در مجلس چهارم یا پنجم بود که من مفصل با آقای کروبی صحبت و مذاکره داشتم که چهره‌های سیاسی مطرح کشور برای خودشان حزب تشکیل دهند، این بحث‌ها تاجایی پیش رفت که حتی محوریت احزاب را هم پیشنهاد دادیم و به این نتیجه رسیدیم خود آقای کروبی یک تشکیلات راه بیندازد و جناح راست هم حول آقای ناطق نوری یک حزب تشکیل دهند و حتی آقای هاشمی هم حزب سومی برای طیف خود تشکیل دهد.

*سیستم مردم‌سالاری دینی که در کشور ما حاکم است بدون تحزب به بن بست خواهد رسید.

*در دوم خرداد ٧٦ پس از پیروزی آقای خاتمی من در هیات رییسه مجلس و ستاد آقای ناطق بودم و برای عرض تبریک خدمت ایشان رسیدیم و من به ایشان گفتم حالا که شما رییس‌جمهور شده‌اید چه برنامه‌هایی را در دست دارید؟ ایشان با خنده گفتند من فکرش را هم نمی‌کردم رییس‌جمهور شوم، تصور می‌کردم شش یا هفت میلیون رای می‌آورم و بر پایه این سرمایه اجتماعی یک تشکیلات حزبی به راه می‌اندازم برای کسانی که کمی از نظام فاصله گرفته‌اند.

*آقای احمدی‌نژاد هم فقط خودش بر این باور بود که رییس‌جمهور می‌شود و احدی در این کشور باور نداشت که او می‌تواند رییس‌جمهور شود.

* در روزهای پایانی مانده به انتخابات وقتی تنها ٧ کاندیدا باقی مانده بودند من با یکی از افراد سیاسی سطح بالای کشور بحث می‌کردم که در میان اصولگرایان از چه کسی حمایت کنیم. وقتی من به اسم آقای روحانی رسیدم آن عزیز گفت که روحانی در جمهوری اسلامی رییس‌جمهور بشو نیست. یعنی حتی حاضر نشد درباره آن بحث کند.

*در همین انتخابات اسفندماه هم تصور همه بر این بود که در تهران کرسی‌ها به صورت نسبی میان اصلاح‌طلبان و اصولگرایان تقسیم خواهد شد و از هر دو طرف چند چهره شاخص بالا خواهند رفت. با توجه به اینکه تعداد چهره‌های شناخته شده لیست اصلاح‌طلبان هم انگشت‌شمار بود، هیچ کس فکرش را نمی‌کرد یک لیست به صورت کامل رای بیاورد.

*اصولگرایان در ریاست‌جمهوری سال ٧٦، در مجلس ششم و در شوراهای دور اول هم شکست خوردند. اما توانستیم دوباره به قدرت بازگردیم.

* من به یاد دارم بعد از انتخابات مجلس ششم که هیچ کدام از ما رای نیاورده بودیم و همه ما در جامعه اسلامی مهندسین جمع می‌شدیم و برای خودمان کمیته بیکاران را تشکیل داده بودیم و برای اینکه دل خودمان را هم خوش کنیم در این کمیته تعداد زیادی هم پست برای خودمان تعریف کرده بودیم.

*اصولگرایان با همین وحدت شکننده‌شان هم توانستند ٦٠٠ هزار رای در تهران کسب کنند. این اتفاق بزرگ و موفقی است. شاید اگر کمی در لیست اصولگرایان تغییراتی ایجاد می‌شد نتیجه هم تغییر می‌کرد.

*زدن همه اصلاح‌طلبان با چوب فتنه ظلم عظیمی است. من در میان اصلاح‌طلبان می‌توانم افراد بسیار زیادی را نام ببرم که بسیار معتقد به نظام و انقلاب و با علقه‌های ملی هستند. حال ممکن است محمدرضا باهنر را هم قبول نداشته باشند که هیچ ایرادی ندارد و البته بالعکس.

*جریانی مانند موتلفه که تجربه ٥٠ سال کار حزبی را دارد، مانند سنگی است که آنقدر در رودخانه آبدیده شده که تیزی‌هایش از بین رفته و صاف شده است. من یک زمانی می‌گفتم دوستانی که حزب تشکیل داده‌اند باید دم بکشند. ممکن است کمی زمان ببرد اما در این مسیر همه آب دیده خواهند شد.

*مردم یک شهر از مدیر مدرسه فرزندان‌شان تا استاندار و امام جمعه شهرشان انتصابی است و فقط یک گزینه انتخابی را در دسترس خود می‌بینند و آن هم نماینده مجلس است و بارها و درد دل‌های خود را بر سر نماینده خالی می‌کند.

برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها