کد خبر: 125628
|
۱۳۹۵/۰۲/۱۱ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

حجاریان:

مجلس آینده دو فراکسیون خواهد داشت، برجامیان و نابرجامیان

در قدم اول اصلاح‌طلبان باید با عقلای اصولگرا وارد بحث شوند و این موضوع را به بحث بگذارند.در واقع اصولگرایان و اصلاح‌طلبان بر سر این موضوع که یک موضوع ملی است به توافق برسند. ابتدا باید رضایت آنها را به این طرح جلب کرد و وقتی دو طرف به نتیجه رسیدند کار مجلس برای تصویب چنین طرحی آغاز شود. در واقع این طرحی برای آینده است. من معتقدم ما در بلندمدت به این نقطه برسیم که انتخاباتی را برگزار کنیم که حاصل آن مجلسی حرفه‌ای‌تر باشد و همه پایگاه‌های اجتماعی هم به اندازه وزن‌شان در مجلس کرسی داشته باشند.

مجلس آینده دو فراکسیون خواهد داشت، برجامیان و نابرجامیان
کد خبر: 125628
|
۱۳۹۵/۰۲/۱۱ ۰۰:۰۰:۰۰
اعتمادآنلاین- ابتدا انتخابات برگزار و مشخص شود که هر ائتلاف و گروهی چند درصد آرا را کسب کرده و چند کرسی را از آن خود کرده است. سپس متناسب با کرسی‌هایش نمایندگان را به شورای نگهبان معرفی کند و شورای نگهبان صلاحیت آنها را مورد بررسی قرار دهد. کجای قانون اساسی مغایر با این مساله است. قانون اساسی به طور کلی چهار یا پنج بند در مورد انتخابات دارد و هیچ یک از آنها با این مساله مغایرت ندارد. به هر حال شورای نگهبان نقش نظارتی خود را دارد حالا زمانش چه وقتی باشد که تفاوتی نمی‌کند. مگر در همین انتخابات شورای نگهبان مینو خالقی را پس از انتخابات رد صلاحیت نکرد؟
اگر لیست قبل از انتخابات بسته شود ممکن است به مذاق برخی از استان‌ها خوش نیاید. مثلا اهالی فلان شهر بگویند چرا کسی از ما در این لیست وجود ندارد. در حالی که همان‌طور که گفتم لزومی ندارد نماینده یک شهر حتما اهل همان شهر باشد. ائتلاف‌ها متناسب با کرسی‌هایی که کسب کرده‌اند و البته متناسب با کمیسیون‌ها لیست ارایه می‌دهند.
اگر چنین شرایطی پیش بیاید مردم در انتخابات بعدی دیگر به آن ائتلاف یا گروه رای نخواهند داد. در واقع ائتلاف‌ها برای اعتبار خودشان و نگه داشتن پایگاه رای‌شان به این مساله توجه خواهند داشت وگرنه ممکن است مردم بروند سراغ احزاب و گروه‌های دیگر. این مقدمه تشکیل حزب خواهد بود. در واقع مکمل حرف من پارلمان در سایه است. پارلمان در سایه همان حزب است یا ائتلافی است که مکمل پارلمان است. ما در هیچ کجای دنیای مدرن پارلمان بدون حزب نداریم و تنها ایران است که پارلمان دارد بدون حزب.
حتی می‌توان استانی- کشوری و ترکیبی عمل کرد. مثلا یک فردی در یک استان چهره شاخصی است و اعتبار و پایگاه دارد. می‌توان گفت آن فرد برای یک استان لیست ارایه دهد و اگر لیست‌شان رای آورد به عنوان نماینده استانی وارد مجلس شوند.
در این سیستم اصلا فرد مهم نیست. برنامه است که حرف اول را می‌زند. در واقع یک ائتلاف یا یک حزب برنامه‌های خود را به گوش مردم می‌رساند. مهم نیست که این برنامه‌ها با کدام چهره‌ها محقق شود، مهم این است که محقق شود. وقتی برنامه‌ها محور تبلیغات شود نه افراد، کم‌کم مردم به این سمت می‌روند که احزاب و گروه‌ها را پاسخگو کنند و بعد از چهار سال به آنها بگویند برنامه‌هایی که وعده داده بودید چه شد؟ ممکن است مردم تصمیم بگیرند دیگر به آنها رای ندهند. ببینید ما نمونه کوچک همه این مسائل را در انتخابات اسفندماه دیده‌ایم. مثلا چهار سال دیگر مردم تهران اگر از عملکرد مجلس راضی نباشند به آقای خاتمی که گفت تکرار می‌کنم به تمامی افراد هر دو فهرست رای بدهید، نخواهند گفت که این گروه و لیست را شما تایید کردید و حالا چرا این‌گونه عمل کرده‌اند. در این انتخابات آبرو و اعتبار یک فرد گرو قرار گرفته است اما در این سیستم پیشنهادی من، آبرو و اعتبار یک حزب گرو خواهد بود.
وقتی ائتلافی سراسری در کشور تشکیل می‌شود آن ائتلاف موظف است که برای مجلس برنامه ارایه دهد. در واقع مردم به برنامه یک گروه یا ائتلاف رای می‌دهند نه به فرد. اتفاقا به نظر من چنین طرحی حتی می‌تواند گروه‌های سیاسی و نمایندگان را پاسخگوتر کند. مردم بعد از چهار سال سوال می‌کنند که فلان ائتلاف چقدر توانسته برنامه‌هایش را عملی کند و جامه عمل به آنها بپوشاند. در چنین شرایطی مردم عادت می‌کنند تا به برنامه رای دهند نه به فرد. ضمن اینکه حتی دولت هم دیگر با افراد طرف نیست بلکه با احزاب و گروه‌ها و ائتلاف‌ها روبه رو خواهد بود و تعامل بین مجلس و دولت هم بهتر خواهد شد و کارها حساب شده‌تر جلو خواهد رفت.

نگاه حجاریان به انتخابات هفتم اسفند و ریاست مجلس دهم

من معتقدم مجلس آینده دو فراکسیون خواهد داشت، برجامیان و نابرجامیان. بحث در مورد ریاست عارف و لاریجانی بحث در مورد دو نفر است که هر دو در داخل یک فراکسیون قرار دارند و هر دو آنها داخلی فراکسیون برجامیان محسوب می‌شوند. بنابراین این مساله نمی‌تواند تبدیل به یک رقابت شود و با یک گفت‌وگو حل و فصل می‌شود.
الان هم من با اصولگرایان همدردی می‌کنم و معتقدم در این مورد باید با اصولگرایان وارد صحبت شویم. در واقع پرداختن به این مساله هم به نفع اصولگرایان است و هم به نفع اصلاح‌طلبان. اما اصولگرایان باید به این نکته هم توجه داشته باشند که از این به بعد بعید است به راحتی نتیجه صندوق را به نفع خود کنند.
در انتخابات اخیر در تهران دو جناح اصلی کشور هر کدام‌شان لیست ارایه دادند هم برای مجلس و هم برای خبرگان. مردم باید نام ٤٨ نفر را می‌نوشتند و با توجه به نتیجه انتخابات هم مشخص شد که مردم لیستی رای دادند. در حالی که می‌شد کار دیگری هم کرد، کاری که در هند و ترکیه هم اجرا می‌شود. هر گروه برای خودش یک آرم انتخاب می‌کرد تا مردم به جای اینکه نام ٤٨ نفر را بنویسند با انتخاب آرم رای خود را ثبت کنند. با این کار هم وقت کمتری صرف رای دادن می‌شود و هم وقت کمتری برای شمارش لازم است و نتیجه انتخابات خیلی زود مشخص و اعلام می‌شود.
چرا یک نماینده مجلس باید خود را وقف امور محلی کند؟ نماینده مجلس در واقع نماینده ملی است و باید در سطح ملی کار کند نه در سطح منطقه. نماینده مجلس، نماینده کل ملت است نه اینکه فقط نماینده یک حوزه باشد و برای کل مردم تصمیم می‌گیرد. حوزه‌ها برای خودشان فرماندار و استاندار و شورای شهر دارند. سطح کاری و وظیفه نمایندگی بالاتر از این امور محلی است. چرا نماینده‌ای که باید در سطح کلان کار کند و تصمیمات ملی برای کل کشور بگیرد وقتش را صرف اموری مثل آسفالت کردن فلان خیابان در فلان شهر یا ساخت فلان مرکز فرهنگی یا تفریحی کند.
بعد از انتخابات خرداد سال ٩٢ اصلاح‌طلبان به خوبی دریافتند که وحدت و ائتلاف می‌تواند کارساز باشد و برای هر دوره‌ای چنین رویه‌ای را در پیش خواهند گرفت. از سوی دیگر اصولگرایان هم دچار انشقاق شده‌اند و همین مساله شانس آنها را در انتخابات پایین خواهد آورد. این امر سبب خواهد شد که یک جناح سیاسی در کشور نسبت به انتخابات دلسرد شود و انتخابات را برای خودش بی‌نتیجه بداند. چنین شرایطی می‌تواند برای نهاد انتخابات یک تهدید محسوب شود. به ویژه که در این دوره اصلاح‌طلبان نشان دادند که حتی
رد صلاحیت‌ها هم برای‌شان بلاموضوع شده است و از این بحث هم عبور کرده و پیروز میدان شده‌اند.
اصولگرایان چاره‌ای ندارند. یا باید قید انتخابات را بزنند یا اینکه تن به چنین طرح‌هایی بدهند که اتفاقا برای‌شان مفید خواهد بود و تحت هر شرایطی در قدرت سهیم خواهند بود.
من معتقدم بخش مهمی از اصولگرایان اتفاقا خودشان به دنبال تحزب هستند و چنین سیستمی می‌تواند مورد اقبال آنها باشد. حالا ممکن است بخشی از اصولگراها پای این کار نیایند اما با عقلای اصولگرا می‌توان در این مورد وارد بحث شد. در این چند سال گذشته چهره‌هایی همچون محمدرضا باهنر بارها در مورد بحث احزاب صحبت کرده‌اند. امروز حتی لاریجانی هم به این نتیجه رسیده است که باید روی احزاب کار کنیم.

وقتی احمدی‌ نژاد می‌تواند رییس‌جمهور شود عده زیادی فکر می‌کنند می‌توانند نماینده باشند

امروز افراد زیادی از مسوولان و فعالان سیاسی از پروسه برگزاری انتخابات ناراضی هستند. مثلا آقای جنتی بعد از ثبت‌نام کاندیداها به این موضوع که تعداد زیادی برای نامزدی در انتخابات ثبت‌نام کرده بودند انتقاد کرده و آن را دارای ابهام خوانده بود و حتی می‌گفتند توطئه‌ای پشت این داستان وجود دارد. در حالی که ابهام یا توطئه‌ای وجود نداشته است، وقتی احمدی‌نژاد می‌تواند رییس‌جمهور شود عده زیادی هم پیش خود فکر می‌کنند که می‌توانند نماینده مجلس باشند. در واقع پست‌ها در نظام ارزان شده است و هر کسی هم می‌خواهد نماینده مجلس شود، به قول عرب‌ها مناصب رخیص شده‌اند.
برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها