طنز گزنده پوچ شدن دو میلیارد دلار
حالا دیگر میتوان قضاوت منصفانهتری نسبت به آنچه رخ داده است، داشت. از یک سو برخی شعار مبارزه با استکبار سر میدادند و از سوی دیگر آب در آسیاب استکبار میریختند و منافع ملی را نادیده میگرفتند. صدای این گروه نیز در مخالفت با تلاشهای دولت برای بازگرداندن آرامش به اقتصاد بلندتر از همیشه است.
اعتمادآنلاین- در حقیقت برخی تصور میکنند با سر دادن فریاد میتوانند تقصیرات خود را در این پروسه پنهان کنند و مانع از روشن شدن تمام حقایق شوند. در واقع تجربه نشان داده است که این گروه همواره به روشن شدن بخشی از واقعیت اعتقاد دارند و تلاش میکنند در حالی بخشی از واقعیت را به جامعه اعلام کنند که نتیجه آن با دروغ مورد نظرشان تفاوت نداشته باشد. در این میان میتوان به رفتار متناقض این گروه از سیاستمداران نیز اشاره کرد. رفتارهایی که در حقیقت اقتصاد و سیاست ایران را با بحرانی جدی روبهرو کرده است. رفتار متناقض به این معناست که از یک طرف شعار استکبارستیزی سر داده شود و از طرف دیگر منابع کشور را برای توسعه و رشد کشوری مانند امریکا هزینه کنند. کشوری که بعد از پیروزی انقلاب هیچگاه با یکدیگر رابطه دوستانهای نداشتیم. اینها بخشی از رفتار متناقض دولت سابق است و از نظر عقلانی هیچ توجیهی ندارد.
مدتهای طولانی است که ایران با کمبود سرمایه روبهروست و نبود نقدینگی کافی برای سرمایهگذاری مانع از تحرک اقتصاد میشود. همین امر موجب شد رشد اقتصادی و تولید در ایران به هیچ عنوان با پتانسیل بالقوه کشور توازن نداشته باشد. چنین وضعیتی در دولتهای نهم و دهم نیز وجود داشت ولی اخیرا در خبرها آمده که دولت سابق دو میلیارد دلار از اموال ملت ایران را صرف خرید اوراق قرضه هشت درصدی دولت امریکا کرده و همین، بسیاری از ناظران را متعجب کرده است. چرا که در همان سالهایی که دولت این کار را انجام داد بسیاری از پروژهها در کشور به دلیل نبود منابع کافی نیمه کاره رها شد و داراییهای کشور به جای اینکه صرف چنین پروژههایی شود، صرف توسعه اقتصادی امریکا شده است. شاید اگر در این دوره زمانی این مبلغ به سرمایهگذاری در صنعت و تولید اختصاص مییافت نتیجه بسیار متفاوت میشد اما آنها که دم از حمایت از تولید و توان داخلی میزدند، در عمل برای سرمایهگذاری افقهایی دورتر از ایران را مدنظر داشتند و حاضر بودند در شرایط خطیر و حساس، دست به خرید اوراقی بزنند که ریسکش بالا بود و اتفاقی که افتاد نشان داد هشدارهای دلسوزان در این زمینه بیهوده نبوده
است.
حالا در این شرایط برخی تلاش دارند با یارگیری بار این تقصیر را با دیگران تقسیم کنند. زمزمههایی شنیده میشود که چرا مجلس برای چنین سرمایهگذاری خطرناکی مصوبه داد؟ به عنوان فردی که در دوره هفتم و هشتم مجلس حضور داشتم مطمئنم که چنین تصمیمی به دور از اطلاع نمایندگان گرفته شده است.
اصولا رییسجمهور سابق نشان داده است تمایلی به آن نداشت که مجلسیها یا دیگر مقامات از تصمیماتش با اطلاع شوند و زیر سایه ابهام و بیخبری برنامههایشان را اجرایی میکردند.
وی حتی به اعتراض نمایندگان مجلس، در برخی موارد همفکران خود نیز وقعی نمینهاد و تلاش میکرد تنها تصمیمگیر باشد اما حالا که چنین اتفاقی افتاده همفکرانش تلاش دارند با افزایش شمار مسوولان بار خود را سبک کنند. به هر روی مساله خرید اوراق قرضه دولت امریکا، توسط دولت سابق، مسالهای است که اشتباه بودن آن با یک حساب سرانگشتی قابل محاسبه است. هیچ عقل سلیمی نمیپذیرد دولتهایی که با یکدیگر روابط عادی سیاسی ندارند دست به چنین مراوداتی بزنند. احمدینژاد در حالی که سعی داشت خود را سمبل استکبارستیزی نشان دهد، بخشی از منابع کشور را در راه توسعه امریکا هزینه کرد و صدالبته مشخص هم بود که این کار به خوبی و خوشی پایان نمیپذیرد.
هر چند خرید اوراق قرضه کشورهای دیگر توسط دولت ایران به هیچوجه با منطق اقتصادی نمیخواند، زیرا صنایع داخلی قبل از هر چیز نیازمند سرمایهگذاری هستند ولی خرید اوراق قرضه دولت امریکا بزرگترین اشتباه است، زیرا این کار مصداق مشخص سپردن گوشت به گربه است و از همان ابتدا هم میشد حدس زد که این کار منجر به سوءاستفاده طرف مقابل خواهد شد. بررسی آمار کشور در سالهای بین ١٣٨٤ تا ١٣٩٢ نشان میدهد که تمام شاخصهای اقتصادی و اجتماعی در حال سقوط بودند و کاملا قابل پیشبینی بود که ایران نیازمند یک عزم محکم و تصمیمگیری درست است تا به ورطه بحرانهای عمیق اقتصادی سقوط نکند. در این میان حداقل توقعی که از یک دولت مردمی میرود، توجه بیشتر به نیازهای مردم کشور خود و تلاش برای ایمنسازی کشور در مقابل بحرانهای آتی است که متاسفانه این اتفاق نیفتاد. در شرایطی منابع کشور به خارج رفت که بنگاههای تولیدی ایران زیر سختترین فشارها بودند، اقشار پایینی جامعه روز به روز به وضعیت بدتری دچار میشدند، شکاف طبقاتی در حال تبدیل شدن به دره بود و رکود و تورم به آهستگی سربرآوردند. در این شرایط مردم از منابع خود محروم میشوند.
در بودجههایی که چند سال اخیر نوشته شده،بندی وجود دارد که بر فروش اوراق قرضه ایران به خارجیها دلالت دارد اما این بند هیچگاه موفق نبوده و خارجیها هیچوقت از این بند استقبال نکردند. در این میان و در سالهایی که کشور به دنبال مشتری برای اوراق قرضه خویش میگشت، دولت ما، اقدام به خرید اوراق کشوری دیگر میکند و این طنز تلخ ماجرا است.
از هر طرف که به این ماجرا نگریسته شود، طنزی تلخ و گزنده وجود دارد. متاسفانه منابعی که در دولتهای نهم و دهم هدر رفته، به مراتب بیش از این دو میلیارد دلار است ولی این مورد گاف بزرگی بود که دولت سابق داد و قطعا مسوولان دولت گذشته باید پاسخگوی این رفتار عجیب خود باشند. باید از آنها پرسید به چه حقی و با اجازه چه کسی منابع مردم ایران را به خارج از کشور بردید و سرمایهگذاری کردید؟
**داریوش قنبری نماینده اسبق مجلس
دیدگاه تان را بنویسید