جامعه بینشاط و ناامید به نفع کیست؟
به مناسبت هفته کارگر، روز «کار، سلامت و نشاط اجتماعی» در بین کارگران پرانرژی ورزش میکردم و با خود میاندیشیدم که این روزها جامعه ایران، تا چه اندازه به امید و نشاط نیاز دارد. جامعه ناامید، فاقد انرژی بزرگ اجتماعی است.
اعتمادآنلاین- آنها که بذر ناامیدی میافشانند و شعار «هیچ چیز» زمزمه میکنند، علاوه بر هدف مذموم خود که تضعیف دولت است، تنها توفان درو خواهند کرد، زیرا ناامیدی و بینشاطی، آسیبهای عظیم اجتماعی در پی خواهد داشت. جامعه سرخورده و بینشاط ابتدا از نظر ذهنی و سپس عملی تسلیم زورگویان و غارتگران بینالمللی میشود. تهاجم فرهنگی و عوامل آن، تنها در تلاش برای مسخ و سستکردن اندیشههای مذهبی و باورهای دینی نیستند، که این سادهترین راهبرد است؛ ناامید کردن مردم، قطعا همان سیاستی است که دروازههای کشور را به سوی دشمن خواهد گشود. اعتقاد دارم آنچه یک جامعه را متمایز میکند خصلت تولیدی آن است.
در جوامع تولیدگرا، فرهنگ تلاش و نشاط ارزشمند است اما در مقابل، جوامعی که براساس رانت و موارد غیرتولیدی اداره میشوند حتی اگر در کوتاهمدت رونقی را تجربه کنند به شکوفایی نمیرسند و خوشبختی را تجربه نمیکنند. جامعهای که در آن نیروی کار، انگیزهای به زندگی و کار نداشته باشد، نمیتواند موتور محرکه اقتصادی پویایی داشته باشد و لاجرم از پا درمیآید.
در یک جامعه ناامید است که میتوان اختلاس کرد، رانتخوار بود، حق کارگران را نادیده گرفت و صدایی هم از کسی درنیاید.
شهروندان بانشاط، کارگران پرامید، مردمی که به آینده خود ایمان دارند، میتوانند با ناملایمتهای اقتصادی مقابله کنند، مطالبه حقوق قانونی خود را داشته باشند و در برابر زورگویی و زیادهخواهیها بایستند.
چنین مردمی، هم حس همیاری و همدردی دارند و هم احساس مشارکت قوی. مردم ناامید تنها سر در گریبان خواهند برد و آینده برایشان چنان بیمعناست که حتی گامی نیز به سویش برنخواهند داشت. سنگ زدن به شیشه رقیب، به بهانه مخالف بودن با عقاید من، چشم بستن و دهان گشودن در مخالفت با همه اتفاقات خوب، تزریق حس ناامنی و ناامیدی، فقط گشودن راهی برای ورود توفان است.
شرایط نیروی کاری که در عرصه تولید زحمت میکشد باید به شکلی مهیا شود که بتواند ورزش و پویایی را به متن زندگی اجتماعی و خانوادگی خود ببرد تا از طول عمر و زندگی بهتری بهره گیرد. ما در کنار تمام اقدامات مادی و عمرانی باید تلاش کنیم انرژی اجتماعی جامعه به ویژه کارگران به عنوان مهمترین قشر جامعه را افزایش دهیم. اهمیتی ندارد که در کدام سمت و سوی عقاید سیاسی ایستادهایم، مهم آن است که همه در یک مرز و با یک زبان و دین مشترک، زیر پرچم سه رنگ ایران اسلامی زندگی میکنیم.
*علی ربیعی
وزیر تعاون؛ کار و رفاه اجتماعی
دیدگاه تان را بنویسید