اعتمادآنلاین - محسن رضایی در گفت و گویی بیان کرده است که به سپاه بازگشته تا تجربیات گذشته را به آیندگان انتقال دهد. او در گفت و گو با ایسنا از خطری می گوید که احساس کرده و دلیل رفت و آمدش به سپاه شده است. دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام در این گفت و گو معتقد است که نتیجه انتخابات هفتم اسفند طبیعی بود و ذات جمهوریت چنین میطلبد که قدرت، هر از چندگاهی دست به دست شود تا به استبداد نیانجامد.
در ادامه گزیده ای از صحبت های محسن رضایی می آید:
* من اگر در اقتصاد احساس خطر نمیکردم و نگران شکست انقلاب در ایستگاه اقتصاد نبودم و اگر نگران نبودم که زحماتی که برای انقلاب کشیده شده ممکن است در اقتصاد از بین برود، هیچ وقت از سپاه بیرون نمیآمدم و وارد سیاست نمیشدم.
*من اقتصاد را مهمترین ایستگاهی میدیدم که انقلاب در این ایستگاه آزمون سختی خواهد دید و دستاوردهای شهدای ما ممکن است در این ایستگاه زمین بخورد و با آنها خداحافظی شود. لذا نگران شکست انقلاب در این ایستگاه بودم و خودم را آماده کرده بودم تا کاری که شهدا در آزاد سازی خرمشهر کرده بودند من در آزاد سازی فقر و بیکاری و مشکلات جوانان انجام دهم.
*وقتی دیدم رسیدن به این هدف طولانی شده و در دو انتخاباتی که من شرکت کردم نتوانستم ریاست جمهوری را به دست بیاورم با شرایط جدیدی در کشور مواجه شدم که اساس همان دستاوردهای گذشته را مورد تهدید قرار میداد؛ یعنی از بین رفتن اقتدار نظام و امنیت ملی. این اتفاق تقریبا با جریان داعش در سوریه مصادف شد که البته آن زمان هنوز داعش به عراق نرسیده بود. پیش بینیهایی داشتم که احتمال دارد به جای رودررویی اسراییل با ما، اعراب که اکثر مسلمانهای جهان هستند را علیه ما بسیج کنند و این باعث شد که به این نتیجه برسم الان باید به لباس سپاه باز گردم و وقت و تلاشم را برای حفظ و اقتدار نظام بگذارم. بنابراین بازگشت من به سپاه همان دغدغهای را پیگیری میکند که بیرون آمدن از سپاه داشت.
*من به لباس پاسداری برگشتهام. ورود به سپاه با ورود به لباس پاسداری فرق میکند. من در سپاه به دوستانمان چه در داخل و چه در خارج از کشور مشورت میدهم و از طرفی مشغول تربیت فرماندهان آینده در دانشگاه امام حسین (ع) هستم. چون نسل جدید سپاه دیگر آن دوران گذشته و جنگ و انقلاب را ندیدهاند و انتقال تجربه نسلهای گذشته، به فرماندهان آینده برایمان خیلی مهم است تا افرادی با تجربه و توانمند تربیت شوند.
*قبول دارم هنوز اقتصاد مثل سیاست در ایران به نقطه مطلوب نرسیده و اقتصاد ما عقب ماندگیهای زیادی دارد که باید به توازن بین اقتصاد و سیاست برسیم. چون اگر اقتصاد درست نشود ممکن است مثل شوروی، کوبا یا کره شمالی آسیبهایی به انقلاب و کشور وارد کند.
*من طرفدار یارانههای هدفمند هستم و هر نوع یارانه بی هدف را مصلحت نمیدانم. یارانه برای کاهش فقر، افزایش قدرت خرید مردم، افزایش تولید و اشتغال است بنابراین یارانه باید هدفمند باشد و این که به چه گروههای اختصاص پیدا میکند فرع بر این مساله است. باید ببینیم یارانهها چه مشکلی از مردم را حل میکند؟ اگر قرار است فقر را برطرف و اشتغال را درست کند و باعث تولید شود باید به صورت هدفمند باشد. لذا نگاه به اقشار، فرع بر خود هدفمندی یارانهها است.
*یارانههایی که برای کاهش فقر است باید به دهکهای پایین جامعه اختصاص داده شود اما یارانههایی که برای ایجاد اشتغال است از بعد کارآفرینی و و بهره وری باید مورد توجه قرار گیرد . به نظر من، دولت میتواند با مصوبه مجلس، سال آینده به دهکهای مصوب تا 100 هزار تومان پرداخت کند.
*ما همیشه یک دوره عمر حضور جناحها در قدرت را داریم که بعضیها چهار ساله و یا بعضیها هشت ساله هستند. هیچ دلیلی وجود ندارد که همیشه اصولگراها یا اصلاح طلبان در قدرت باشند و حسن این نوسان در این است که جناحها از حداکثر ظرفیت خود استفاده میکنند و از طرفی وقتی شکست میخورند نقاط ضعف خود را پیدا کرده و خودشان را اصلاح میکنند. این چرخش قدرت بین جناحها دو اثر دارد؛ یکی این که مردم از ظرفیتهای بیشتری برای خودشان استفاده میکنند و دوم این که جناحها متوجه اشتباهشان شده و آنها را درست میکند. این دوره فعلا دوره نیروهایی است که درسال های گذشته در صحنه نبودند مثل اصلاح طلبان.
*بقای یک جناح برای همیشه در قدرت به استبداد ختم میشود. آزادی در همین است که مردم مرتب جناحها را با هم عوض کنند. البته اینجا دو مساله وجود دارد. اول این که وقتی جناحها شکست میخورند نباید شکستشان فاحش باشد و مساله دوم این است که ما در ایران حکومت جمهوری داریم و جمهوری با دموکراسی فرق میکند. در حکومت دموکراسی، اکثریت هم قانون است و هم تصمیم گیرنده و اقلیت هیچ جایگاهی ندارد اما در جمهوری، اکثریت باید در چارجوب قانون عمل کند و وقتی در چارچوب قانون عمل کند منافع اقلیت وکسانی که رای نیاوردهاند را حفظ خواهد کرد. به همین دلیل در جمهوریها اکثریت از اقلیت انتقاد نمیکند بلکه این اقلیت است که انتقاد میکند چون حقش است. البته نقد نباید سنگ اندازی باشد بلکه باید منصفانه و همراه با کمک به یکدیگر باشد. کسانی که در قدرت نیستند حق نقد دارند و آن هایی که در قدرت هستند باید گوش بدهند.
*در ایران هر کس به اکثریت می رسد با یک رفتار غیر مدنی شروع به برخورد با اقلیت می کند، چون جنبه حقانیت به خود میدهد و مساله را به صورت حق و باطل تعریف میکند. چون ما هنوز به قواعد دموکراسی عادت نکردهایم تا کسی پیروز میشود خود را حق مطلق میداند و شکست خورده را باطل مطلق. اگر این قواعد در جمهوریت ایران رعایت شود بسیاری از چالشها کاهش پیدا میکند.
*مجلس آینده مجلسی ترکیبی خواهد بود و کمیسیونها بین دو جناح تقسیم میشوند. در مجلس قبلی هیچ کمیسیونی در دست اصلاح طلبان نبود اما در این دوره اصلاح طلبان هم میتوانند کمیسیونهایی را دردست بگیرند. رقابت ریاست نیز بین آقایان لاریجانی و عارف خواهد بود.
*من نتیجه ای را که در تهران و حتی شهرستانها شکل گرفت، خیلی طبیعی میدانم. عوامل زیادی در این زمینه دخالت داشتند. از عوامل اقتصادی گرفته تا سیاسی و ضمن این که هماهنگی بین مجلس و دولت نیز بسیار مهم است. چون انتخابات مجلس در ابتدای یک دولت با انتخابات مجلس در انتهای یک دولت بسیار متفاوت است و مردم معمولا سعی میکنند مجلسی همسو با دولت را انتخاب کنند. البته اگر در دور دوم یک دولت باشیم ممکن است نتیجه انتخابات مجلس نیز متفاوت شود.
دیدگاه تان را بنویسید