شهر ما؛ سوررئال و فراواقعی
لیلی گلستان
شهر عجیبی داریم. شهری پر از تضاد و تناقض؛ شهری پر از شگفتیهای دردناک و شگفتیهای خندهدار. شهری جالب و آلوده. شهری سرگرمکننده و بس ملالآور.
- شهری که مردمش پنج صبح میروند سینما.
- که یک سینما ٢٤ ساعته یک فیلم را نشان میدهد و تا ده روز بعد بلیت نیست.
- که کارگردانش گلهمند است که چرا فلان فیلم این همه جایزه برده و خبرنگار میپرسد فیلم را دیدهاید و او میگوید نه.
- که سینمایش بلیت روی زمین را میفروشد با دو هزار تومان کمتر.
- که کاندیدای وکالت احراز صلاحیت شدهاش بعد از یک ماه رد صلاحیت میشود.
- که موزه را با بار گرانش وا میگذارند به بخش خصوصی.
- که دکتر بیمارستانش میگوید ما چه میدانستیم که مریض بعد از عمل دچار عفونت میشود تا آماده باشیم.
- که در بیمارستانش بازدیدکنندهها با گل و شیرینی و کفش وارد آیسییو میشوند.
- که یک خودکار در یک بازار خرید به پانزده میلیون تومان جلوی چشمان حیرتزده من به فروش میرود.
- که در یک کوچه آن طرفتر جوانک ژندهپوشی سر در سطل زباله کرده و دارد پلو خورش خشکیدهای را میخورد.
در چنین شهری با چنین اوصافی عجیب نیست که مدیر و متولی مدارس هنرهای زیبایش اعلام کند که دیگر نقاشی و مجسمه و گرافیک درس نخواهند داد و بعد که دوستان همیشه در صحنه اعتراض میکنند، میگوید به جایش ملغمهای از این سه هنر را به نام فتوگرافیک درس خواهند داد که البته ما نمیدانیم چیست.
این یعنی ما به روزتر از شما هستیم و همین اینکه نمیدانید فتوگرافیک چیست، دلیل جهل شما است.
شهر غریبی داریم و مردمانی غریبتر با رفتارهایی عجیبتر. شهری سوررئال؛ شهری فرا، فرا، فراواقعی.
دیدگاه تان را بنویسید