کد خبر: 125226
|
۱۳۹۵/۰۱/۳۰ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

کوچه بوستان ، جهنم «ستایش» شد

اینجا خیرآباد است. نزدیک به یک هفته پیش دختری شش‌ساله در کوچه بوستان یازدهم این منطقه به دست پسر همسایه‌اش کشته شد و پدر و مادرش یک روز بعد از حادثه از ماجرای قتل دخترشان باخبر شدند. پدر ستایش بارها در صحبت‌هایش با رسانه‌های مختلف از خوش‌زبانی و مهربانی دخترش گفته. حرف‌ها و شیرین‌زبانی‌هایی که یادآوری آنها در ذهنش حالا تنها داغ دلش را تازه می‌کند. قرار بود شش سال ستایش تمام شود و در آستانه هفت‌سالگی به مدرسه برود. قرار بود با مادر و خواهرهایش برای خرید لباس عروسی خواهرش به بازار برود و خرید کند. قرار بود هر روز به خانه بیاید و داستان همکلاسی‌ها و معلمش را تعریف کند. اما حالا پدر ستایش از کنار مزار دخترش تکان نمی‌خورد و مادر در خانه خواهرش بیمار افتاده است.

کوچه بوستان ، جهنم «ستایش» شد
کد خبر: 125226
|
۱۳۹۵/۰۱/۳۰ ۰۰:۰۰:۰۰
اعتمادآنلاین-خیرآباد یکی از خیابان‌های اصلی شهر ورامین است. خانه ستایش در بوستان یازدهم است؛ محله‌ای که بیشتر ساکنان آن افغان‌اند. یک هفته از وقوع حادثه می‌گذرد و جوان‌ها و نوجوان‌های منطقه در گروه‌های چند نفری سر کوچه‌ها ایستاده‌اند و درباره حادثه‌ای صحبت می‌کنند که شهر را پر کرده است، همین که آدرس خانه ستایش را از آنها می‌پرسی خیلی زود راهنمایی‌ات می‌کنند و از بین کوچه‌های طولانی که با یک پیچ کوچک به هم متصل می‌شوند خانه را نشانت می‌دهند.
پدر ستایش در صحبت‌هایش گفته بود که دخترش بعد از گذشتن از پیچ کوچه به دست پسر همسایه افتاده. عرض کوچه‌ها آن‌قدر کم است که چهار نفر آدم در کنار هم به سختی در آن جای می‌گیرند.
خانه ستایش و متهم ١٧ ساله در پیچ سوم کوچه است که سه خانه با هم فاصله دارند. خانه‌ای که از معدود ساختمان‌های دوطبقه آن کوچه است. همسایه‌ها می‌گویند متهم در طبقه دوم این خانه تنها زندگی می‌کرده است و خانواده او نیز در طبقه اول این ساختمان ساکن بوده‌اند. درهای ورودی خانه‌های این کوچه اغلب آهنی و کوچک است و روی دیوار کمتر خانه‌ای زنگ پیدا می‌شود. ضربه‌هایی که به درهای آهنی کوبیده می‌شود خیلی زود مسیر کوتاه حیاط را طی می‌کنند و به گوش اهالی خانه می‌رسند. در این خانه کوچک و آبی رنگ است اما هرچه بر در کوبیده می‌شود کسی در را باز نمی‌کند تا راهی به طبقه دوم پیدا شود. از روز حادثه همه خانه را ترک کرده‌اند و رفته‌اند و گفته می‌شود که خانه برای تحقیقات پلیس پلمب شده است. تنها نشان در این کوچه برای رسیدن به قتل ستایش، اعلامیه ترحیمی‌ است که همسایه‌ها کمی آن‌سو‌تر روی در خانه ستایش چسبانده‌اند. البته پشت این در هم کسی نیست؛ بیرون و داخل خانه ساکت است، انگار نه انگار که پسر همسایه دختربچه شش ساله این خانه را دزدید و به خانه‌اش برد و پس از تعرض او را با چاقو کشت و برای از بین بردن جنازه آن را در اسید انداخت.
زن جوان همسایه دیوار به دیوار ستایش صدای در زدن‌ها را می‌شنود و از خانه بیرون می‌آید. می‌گوید: «از روزی که پلیس خبر کشته شدن ستایش را به دست پسرهمسایه‌مان داد دیگر هیچ کس دو خانواده را در کوچه ندید. فقط چند روز پیش پلیس همراه پسر آمد و همگی با هم به داخل خانه‌شان رفتند تا صحنه قتل را بازسازی کنند. آن روز مادر و پدر پسر ١٧ ساله نبودند. همسایه‌های افغان می‌گویند که از جلوی در پسر را می‌دیدند و سرهای‌شان را تکان می‌دادند.
می‌گویند پسر همسایه ستایش را ساعت ١١ ظهر دزدید، آن هم وقتی که دختر برای خریدن بستنی بیرون رفته بود و خانواده‌اش از نیمه‌های ظهر به دنبال دخترشان می‌گشتند؛ با گذشت زمان و حرکت عقربه‌های ساعت رو به جلو اضطراب و استرس خانواده ستایش را بیش از گذشته آزار داد و همه اهل محل به دنبال پیدا کردن دختر بچه افتادند؛ درحالی که هیچ‌کس گمان نمی‌کرد ستایش در همین کوچه و چند خانه آن سو‌تر باشد. بالاخره فردا صبح خبر کشته شدن ستایش را پلیس برای‌شان آورد. مادر و پدر ستایش از روزی که این اتفاق افتاده وسایل ضروری‌شان را جمع کرده‌اند و به خانه خاله‌اش که فاصله چندانی با محله آنها ندارد، رفته‌اند.
در خانه خاله ستایش
بر خلاف سکوت خانه ستایش خانه خاله‌اش شلوغ است. از سر کوچه صدای قرآن می‌آید و مردهای افغان سیاه‌پوش جلوی در ایستاده‌اند. روی دیوار پر از عکس‌های ستایش است و پنج بنر تسلیت روی دیوار خود‌نمایی می‌کند. دایی ستایش بیرون از خانه ایستاده. موهای جوگندمی دارد و کت مشکی سیاه رنگی به تن کرده. او به «اعتماد» می‌گوید: « پدر ستایش روزهایش را در کنار دخترش در قبرستان می‌گذراند و مادرش در خانه خواب و بیمار افتاده است. پلیس ایران پیگیری‌هایش را برای مجازات قاتل ستایش انجام داده. پدر ستایش هر قدر هم که درباره دخترش صحبت کند، دخترش برنمی‌گردد. همه در غم از دست دادن ستایش عزادار هستند.» در خانه خاله ستایش فامیل دور هم نشسته‌اند. عکس ستایش را هم روی تلویزیون گذاشته‌اند و ظرف خرما را مقابلش. داخل خانه بوی تند اسفند دود‌کرده می‌آید. دخترهای افغان با سن و سال‌‌های مختلف، بلوزها و روسری‌های رنگی را با دامن‌های سیاه پوشیده‌اند. در انتهای هال کوچک خانه اتاقی است که مادر ستایش آنجا خوابیده است. هرازگاهی از داخل اتاق صدای آه و ناله و گریه می‌آید. اینجا مراسم سوگواری ستایش است اما کسی حق ندارد درباره اتفاق آن روز چیزی بگوید. حرف هم باشد همان حرف‌های همیشگی است. یکی از دخترهای خانه با لهجه افغان دوباره داستان را از نو تعریف می‌کند. «ستایش آن روز رفته بود بستنی بخرد. چند قدم مانده به خانه، پسر او را جلوی در می‌بیند و با خود به خانه‌اش می‌برد. در حمام طبقه دوم او را با چاقو می‌کشد و تیزآب (اسید) روی بدن ستایش می‌ریزد و اما نمی‌تواند پیکرش را در اسید حل کند. به پسر همکلاسی‌اش که در نزدیکی خانه‌شان زندگی می‌کرده ماجرا را می‌گوید و پسر همکلاسی موضوع را به پدرش اطلاع می‌دهد. پدر همکلاسی هم ماجرا را به پلیس می‌گوید. هنوز هیچ کدام از ما نمی‌دانیم که چرا این کار را انجام داده.»
با تعریف دوباره حادثه صدای گریه خانه کوچک را پر‌می‌کند و صدای ناله از اتاق کوچک که مادر ستایش در آن خوابیده شنیده می‌شود.
برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها