کد خبر: 125106
|
۱۳۹۵/۰۱/۲۶ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

پاسخ فنی- حقوقی بعیدی نژاد به نقد هوشنگ امیر احمدی

حمید بعیدی نژاد عضو ارشد تیم مذاکره کننده هسته ای کشورمان در یادداشتی که در کانال تلگرامی خود منتشر کرد نکاتی را در خصوص زمان بندی برجام در پاسخ به اظهارات هوشنگ امیر احمدی رئیس شورای عالی ایران و آمریکا مبنی بر اینکه ایران از اهرم مذاکرات هسته ای برای بهبود رابطه با آمریکا استفاده نکرده مطرح کرد.

پاسخ فنی- حقوقی بعیدی نژاد به نقد هوشنگ امیر احمدی
کد خبر: 125106
|
۱۳۹۵/۰۱/۲۶ ۰۰:۰۰:۰۰

اعتمادآنلاین- مشروح یادداشت حمید بعیدی نژاد به شرح زیر است:
دکتر هوشنگ امیر احمدی استاد دانشگاه در آمریکا و رییس «شورای عالی ایران و آمریکا» که سالهاست در آمریکا برای برقراری رابطه ایران و آمریکا تلاش میکند در گفتگویی از اینکه ایران از اهرم مذاکرات هسته ای برای بهبود رابطه خود با آمریکا استفاده نکرده است خیلی ابراز ناراحتی کرده است. هر چند اظهارات ایشان مالامال از عصبانیت از سیاستهای دولت آقای دکتر روحانی است اما بنده در این یادداشت فقط به محور اصلی استدلال ایشان در خصوص زمانبندی برجام که ممکن است با توجه به اشتغال آکادمیک ایشان در آمریکا برای برخی از خوانندگان مطالب وی موجب اشتباه شود، می پردازم. وی در صحبتهای خود میگوید:

"قراردادهای بین المللی پنج ساله، هفت ساله و یا هشت ساله و حداکثر ۱۰ ساله است اما اینجا ( منظور ایشان برجام است) ۱۵ سال، ۲۵ سال و حتی درباره پروتکل الحاقی قرارداد ما تا ابد است و زمان ندارد. پاراگراف اول قرارداد ( منظور ایشان از قرارداد باز برجام است که اصلا قرار داد هم نیست) می گوید که ایران تعهد می کند که هرگز تحت هیچ شرایطی نه بمب بسازد و نه بخرد و نه دنبال آن برود. ببینید نوشته شده «ایران»، نه «جمهوری اسلامی». تحت هیچ شرایطی. یعنی اگر زمانی عربستان بمب ساخت ایران نمی تواند بسازد. اصلا من این جمله که «ایران، هرگز و تحت هیچ شرایطی» را نمی فهمم. این حق را چه کسی به دولت روحانی داده است. هیچ دولتی این حق را ندارد که قراردادی با عبارت هرگز و تحت هیچ شرایطی امضا کند. من فکر نمی کنم هیچ کشوری تن به چنین شرایطی داده باشد. حکومت آقای روحانی دارد برای تمام آینده تاریخ ایران تصمیم می گیرد. مگر می شود چنین تصمیمی را یک دولتی که همه اش چهار سال یا هشت سال عمر دارد برای تمام آینده ایران بگیرد. بعد هم می گویی بقیه هم حق ندارند (حرف بزنند). حالا برای دولت خودش تصمیم می گرفت یک حرف دیگری بود. می گفت من ۴ سال رییس جمهور هستم و در دو سال باقیمانده کارم این است. می گوییم خیلی خوش آمدید مردم به شما رأی دادند و بفرما انجام بده. نه اینکه تصمیم بگیری که ایران برای قرنها حق نداری بمب بسازی و نه دنبالش بروی و نه بخری. دولت آقای روحانی آمده است برای ایرانیان ۲۰۰۰ سال دیگر هم تعهد داده است. این حق را ندارد. خوب اگر عربستان پنج سال دیگر و ترکیه چهار سال دیگر ساخت تکلیف ما چیست؟ اگر ابوظبی خرید ما چکار کنیم؟ ما دستمان را از پشت تا ابد بستیم... ما دلمان خوش است که با پنج کشور قدرت جهانی داریم مذاکره می کنیم نتیجه اش هم همین می شود."

اما توضیحات اینجانب:

١- از ایشان خیلی عجیب است که در گفته خود یک اصل مسلم حقوق معاهدات بین المللی را نادیده گرفته است و آن اصل تداوم تعهد کشورها در توافقات و قراردادهای بین المللی و تفاوت ماهوی "دولت" ( Government) از یکطرف و "حکومت" و یا کشور ( State) از جانب دیگر میباشد. در تمامی معاهدات دو جانبه و چند جانبه این کشورها و حکومتها هستند که به قرارداد متعهد میشوند ولی دولتها به نمایندگی از کشور و حکومتها چنین قراردادهایی را امضاء می کنند. برجام را هم مانند دیگر توافقات دولت آقای دکتر روحانی به نمایندگی از کشور توافق نموده است. این در خصوص دیگر اعضای پنج بعلاوه یک صادق است: این تفاهم بین آقایان دکتر روحانی، اوباما و پوتین و دیوید کامرون و غیره نیست این کشورهای ایران، آمریکا، روسیه و انگلیس و بقیه هستند که طرف این تفاهم هستند.

٢- بر این اساس این استدلال آقای امیر احمدی هم نقض میشود که معاهدات و قراردادهای بین المللی فقط برای زمان استقرار دولت امضا کننده اعتبار دارد. معاهدات، قراردادها و تفاهمات بین المللی جز در موارد خاصی که ذکر میشوند برای مدت زمان نا محدودی فراتر از عمر یک دولت منعقد میشوند. اگر اینطور نبود سنگ روی سنگ بند نمیشد و هر قرارداد با تغییر هر دولتی باید دوباره مذاکره میشد و با توجه به اینکه الان در دنیا بیش از صد و نود کشور داریم و هر دولتی یک عمر جداگانه دارد باید یک معاهده بین المللی هر هفته یا ماه با تغییر دولتها دوباره مذاکره میشدند چرا که موضع هر دولت در مورد مفاد آن معاهده با دولت قبلی متفاوت میباشد. این خلاف مسلم قواعد بین المللی است و تا بحال نیز چنین اتفاقی در صحنه بین المللی نیفتاده است.
٣- و باز بر همین مبنا عجیب تر استدلالی است که ایشان طرح کرده اند دایر بر اینکه هیچ دولتی نمیتواند برای همیشه و ابد استفاده و تولید سلاحهای هسته ای را طرد کند. شایسته بود که ایشان قبل از بیان چنین اعتقاد جزمی کاملا نادرست به متن قراردادها و اسناد مهم بین المللی در خصوص ممنوعیت سلاحهای کشتارجمعی مراجعه میکردند.

٤- در اسناد ان پی تی آنقدر این اصل مهم و محوری یعنی ضرورت انهدام سلاحهای هسته ای برای همیشه و تعهد کشورهای غیر دارنده سلاحهای هسته ای به ممنوعیت تولید و توسعه و استفاده و تهدید به استفاده از سلاحهای هسته ای "برای همیشه و تحت هر شرایطی" روشن و بدیهی است که مراجعه مختصری به اسناد مربوطه این امر را برای خواننده به اثبات میرساند. کشورهای عضو عدم تعهد نیز همواره بعنوان یک موضع ثابت و اصولی در تمامی بیانیه های خود در اجلاسهای ان پی تی و اسناد مهم داخلی خود بر ضرورت ممنوعیت تولید، توسعه و استفاده و یا تهدید استفاده از سلاحهای هسته ای "برای همیشه و تحت هر شرایطی" تاکید می نمایند.

٥- کنوانسیون ممنوعیت سلاحهای میکربی و سمی که در دهم آوریل سال هفتاد و دو میلادی بعد از مذاکرات در کنفرانس خلع سلاح ملل متحد منعقد گردید و در واشنگتن، لندن و مسکو به امضاء کشورهای عضو ملل متحد رسید در ماده اول خود اشعار میدارد: " هر یک از کشورهای عضو این کنوانسیون متعهد میگردند که هرگز و تحت هیچ شرایطی به تولید، توسعه، انباشت و اکتساب سلاحهای میکربی و سمی مبادرت ننمایند."

٦- کنوانسیون ممنوعیت سلاحهای شیمیایی که پس از مذاکرات در کنفرانس خلع سلاح ملل متحد در سال 1996 به امضا رسید و با تصویب بیش از صد و شصت کشور عضو سازمان ملل سالهاست که به اجرا در آمده است در ماده اول خود اشعار میدارد: " هر یک از اعضای کنوانسیون متعهد میشود که هرگز و تحت هیچ شرایطی به توسعه، تولید، اکتساب، انباشت و یا استفاده از سلاحهای شیمیایی مبادرت ننماید."

٧- عبارت هرگز و تحت هر شرایط دقیقا عبارتی است که در اسناد ان پی تی و در متن معاهدات ممنوعیت سلاحهای میکربی و شیمیایی ناظر بر تعهد کشورهای عضو به این تعهد برای همیشه و ابد میباشد. البته ناگفته پیداست که در صورتیکه هر کشور عضو این معاهدات به دلیل آنکه برخی از کشورهای عضو دیگر معاهده با تولید، توسعه و یا استفاده از سلاحهای کشتار جمعی امنیت کشور آن عضو را بخطر بیندازند، آن کشور میتواند تحت شرایط جدید از آن کنوانسیون خارج شود. اما این حق بهیچوجه بمنزله این نیست که تعهدات مندرج در معاهدات ممنوعیت سلاحهای کشتار جمعی محدود به زمان محدودی باشند بلکه تمامی تلاشهای بین المللی بر این امر متمرکز است که تمامی اعضای ملل متحد به عضویت این معاهدات در آیند و این سلاحها هیچگاه تحت هیچ شرایطی تولید و مورد استفاده قرار نگیرند.

برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها