کد خبر: 124696
|
۱۳۹۵/۰۱/۱۴ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

مصطفی معین:

«یار امام خوش آمد» برای مردم نون و آب نمی شود / هاشمی یکی از استوانه های اصلی انقلاب است

مصطفی معین در صحبت هایش گفته است: یادم هست که سال 62 داشتم با همسرم به سمت اصفهان میرفتم که از رادیو شنیدم، به پیشنهاد رییس جمهور وقت و حکم امام به عضویت در ستاد انقلاب فرهنگی انتخاب شده ام. / حضور تمام قد ما در موضوع کوی دانشگاه سبب خیلی از سنگ اندازیهای بعدی شد و اتهام های زیادی را متوجه من و وزارت علوم کرد. میبینید که حتی ۱۴ سال بعد، در همین یک و نیم سال اول دولت تدبیر و امید باز آن اتهام ها را رها نکردند و برخی از همکاران ما را یا رای ندادند یا تهدید کردند یا با استیضاح برکنار کردند. / بعد از تجدید نظر در حکم اعدام هاشم آقاجری یک 20 نفری از اعضای مجلس ششم نامه استیضاح من را امضا کردند که سرلیستشان هم آقای حداد عادل بود.

«یار امام خوش آمد» برای مردم نون و آب نمی شود / هاشمی یکی از استوانه های اصلی انقلاب است
کد خبر: 124696
|
۱۳۹۵/۰۱/۱۴ ۰۰:۰۰:۰۰

اعتمادآنلاین - مصطفی معین وزیر اسبق علوم در دولت اصلاحات در گفت و گو با سالنامه روزنامه اعتماد از خاطرات خود در زمان دوران وزارتش گفته است. او در این گفت و گو به حادثه کوی دانشگاه، حکم اعدام هاشم آقاجری و استعفایش اشاره می کند. معین در این گفت و گو از دورانی که نماینده بوده است صحبت کرده است. او در صحبت هایش گفته است: یادم هست که سال 62 داشتم با همسرم به سمت اصفهان میرفتم که از رادیو شنیدم، به پیشنهاد رییس جمهور وقت و حکم امام به عضویت در ستاد انقلاب فرهنگی انتخاب شده ام. / حضور تمام قد ما در موضوع کوی دانشگاه سبب خیلی از سنگ اندازیهای بعدی شد و اتهام های زیادی را متوجه من و وزارت علوم کرد. میبینید که حتی ۱۴ سال بعد، در همین یک و نیم سال اول دولت تدبیر و امید باز آن اتهام ها را رها نکردند و برخی از همکاران ما را یا رای ندادند یا تهدید کردند یا با استیضاح برکنار کردند. / بعد از تجدید نظر در حکم اعدام هاشم آقاجری یک 20 نفری از اعضای مجلس ششم نامه استیضاح من را امضا کردند که سرلیستشان هم آقای حداد عادل بود.

*آقای هاشمی در مجلس اول به من گفت هرچند ما شما را برای جای دیگری در نظر گرفته بودیم منتها اینجا هم حضورتان موثر است.

*منظور هاشمی از آن «جای دیگر» دانشگاه اصفهان بود که آنجا یک بحران مدیریتی وجود داشت. تا مشکلات مدیریتی موجود بین مدیران مسلمان و انقلابی آنجا ترمیم شود. بعدها من فهمیدم که موضوع حتی در جلسه سران نظام یعنی آقای رییس جمهور و نخست وزیر و اینها هم مطرح شده و تصمیمشان این بود که من بروم اصفهان اما ناگهان شهادت آقای دستغیب و امام جمعه شدن آقای حائری رخ داد و قسمت بود من نامزد بشوم و جای نماینده شیراز را پر کنم، خب این برای تهران یک مقداری غیرمنتظره بود.

*برای آقای هاشمی احترام زیادی قایل هستم، او را آدم باهوشی می دانم که یکی از استوانه های اصلی انقلاب است.

*دکتر سامی عضو حزب جاما مردی بسیار پاک، خوشفکر، مردمی و شجاع بود که فکر می کنم همین گناهها کافی بود که او را ترور کنند. ترور دکتر سامی مشکوک و باعث تاثر بود.

*در اواخر دهه 50 و ابتدای دهه 60 خیلی مرزبندی رایج بین اعتدالیون و انقلابیون وجود نداشت، این مال امروز است که انقلابیون آن زمان شده اند اعتدالیون و یک گروهی که خیلی از آنها سابقهای هم در انقلاب ندارند اسم خود را گذاشته اند انقلابی، اینها بیشتر مال بعد از انقلابند! در آن زمان انقلابیون بیشتر به دو طیف سنتی و مدرن تقسیم می شدند. سنتیها و مدرنها. ما جزو آن انقلابیونی بودیم که درگیری آن شکلی با لیبرالها نداشتیم که برویم مثل برخی از آن سنتیها با آنها گلاویر بشویم اما خب مرزبندیمان جدی بود. شناخت خود من یا خیلی ها مثل من با چهره های ملی- مذهبی و نهضت آزادی برمیگشت به پیش از انقلاب، یک آشنایی دیرینه بود چه، در آن دوران ما کتابهای دکتر سحابی یا مهندس بازرگان را از جهت اسلام شناسی مطالعه می کردیم، با دیدگاههای اینها آشنا بودیم. بعدها یک مقداری رفتارها و گفتمانها رفت به سمت افراطیگری. والله آن وقت، چه در زمان دانشجویی، چه بعد از پیروزی انقلاب ما انتظار و چشمداشتی برای خودمان نداشتیم. فکر میکردیم باید در خدمت این انقلاب و مردم باشیم.

*عضویتم در ستاد انقلاب فرهنگی بیشتر به خاطر مقبولیت دانشگاهی و دانشجویی ام بود. یادم هست که سال 62 داشتم با همسرم به سمت اصفهان میرفتم که از رادیو شنیدم، به پیشنهاد رییس جمهور وقت و حکم امام به عضویت در ستاد انقلاب فرهنگی انتخاب شده ام. این برخاسته از پشتیبانی دانشگاهیان بود.

*انگیزه من از ورود به مجلس سوم در سال 1367 به این شرح بود که فروردین 67 تهران زیر موشک باران عراق بود به طوری که آقای مهندس موسوی دستور داده بودند که در خیابانها و مکانهای حساس، کیسه های شن جاسازی کنند که اگر کار به تهران هم کشید همه مقاومت کنیم. من هم کماکان یک آدم انقلابی بودم و فکر میکردم که آخرین جایی که میتواند در برابر دشمن مقاومت کند، خانه ملت، مجلس است اما خیلی قصد نداشتم بروم آنجا. یادم هست رفتم نماز جمعه، در یکی از خطبه های آیت الله خامنه ای که امام جمعه بود، دیدم ایشان خیلی تاکید و تشویق میکند افرادی که میتوانند، از این انقلاب دفاع کنند، سنگرها را خالی نکنند و بروند کاندیدا شوند. یک چنین چیزی انگیزه های مرا مقداری بیشتر کرد که آخرین سنگر مجلس است و باید از آن دفاع کرد.

*ما در کشور احزاب فراگیر جدی نداریم که رقابت کنند و در مجلس هم فراکسیونهای حزبی جدی به وجود آید. فرد که میرود مجلس، و به عنوان نماینده مردم، در برابر قرآن سوگند یاد میکند که از حقوق آنها دفاع کند، از قانون اساسی پاسداری کند، بر کار دولت نظارت کند و... اما واقعیت این است که وقتی میروی مجلس، خودت هستی و خودت، تنهایی و حتی اگر هم یک جمع هم فکری هم باشید، باز فراکسیون حزبی نمی شود.

*از آیت الله منتظری یک فیلمی دیدم که ایشان در آن میگوید؛ «صلی علی محمد یار امام خوش آمد»، خب این صلی علی محمدش خوب است، صلوات است اما یار امام خوش آمد برای مردم نون و آب نمی شود. من خودم را در همان کلیپ دیدم که همانجا نشسته ام! سال 62 بود که من هم بودم. این کلیپ را روی فیس بوکم گذاشتم و خیلی هم بازدیدکننده داشته است. خب منظورم این است که اگر در مجلس فراکسیونهای حزبی شکل نگیرد و اینها رقابت سالم در قانونگذاری متناسب با رویکردشان در مسائل سیاسی و اقتصادی نداشته باشند، فرد تنها میماند و نمیتواند منشأ اثر باشد. این دید من از همان دوره اول مجلس بود و برای همین هم انگیزهای نداشتم که دوباره بروم مجلس، اما آنوقت احساس خطر کردم و در هر حال رفتم و کاندیدا شدم و با رای بالا هم انتخاب شدم.

*در انتخابات مجلس پنجم من تصمیم گرفتم کاندیدا شوم اما وقتی آمدم، برای برخی ستادهای انتخاباتی مشکل ایجاد کردند، جلسات انتخاباتی ام را به هم میزدند و معلوم بود که خیلی هم باب میل یک کسانی نیست که من کاندیدا شوم. دوره اول آن انتخابات، هجدهم شدم که تا رتبه چهاردهم رفتند مجلس، ما رفتیم دوره دوم که در این دوره ناگهان، رتبه ام 20 رده تنزل پیدا کرد و هیچ دلیل موجهی هم نداشت، به جای من یک آقایی که او هم پزشک بود وارد مجلس شد اما من هنوز نمیدانم که نام داستان آن انتخابات را چه باید بگذارم، بالاخره هیچوقت مجاب نشدم که این موضوع درست اتفاق افتاده بود و رد شدنم در آن انتخابات بدون دخالت برگزار شده است. به هر ترتیب من از تهران نماینده مجلس نشدم اما از اصفهان رفتم مجلس.

*ممکن است احراز مسوولیتهای پی در پی اجرایی یا حضور در دولت کسانی را که خیلی اهل نظریه پردازیهای سیاسی و تخیلی هستند، با این شایبه روبه رو کند، بدون اینکه عمیق نگاه کنند و دریابند چه زمینه هایی بوده و چه دلیلهایی سبب شده که فرد برود به مجلس. راحت ترین کار همین است که بگوییم خود فرد پیگیری میکرده که وارد مجلس شود برای اینکه برای فلان سمت و پست زمینه سازی انجام دهد، یک حلقه ای داشته و باندی داشته است. منتها وقتی فرد خودش به خودش برمیگردد و میخواهد قضاوت کند، درست است که تمام اینها پی در پی بوده اما این زنجیره، اتفاقی بوده. من خودم نقشه و برنامه ای نداشتم که بروم مجلس تا پستی را بگیرم. همیشه ملاکها و معیارهایم را مدنظر قرار میدادم و میدیدم که آیا میتوانم این مسوولیت را بپذیرم یا نه، اگر نمیتوانستم بپذیرم میگفتم نه و راه فرارش هم «دانشگاه» بود اما اگر پای وجدان و اخلاق در میان بود و احساس تکلیفی میکردم، مثل سال ۸۴، میپذیرفتم که بیایم. وقتی به این تشخیص میرسیدم، دیگر کوتاه نمیآمدم، حرف هایم را هم میزدم و تا آخر هم میگفتم که میایستم.

*بعید نمیدانستم که در زمان وزارت علوم در نماز جمعه مانند آقای نوری و مهاجرانی کتک بخورم، در آن فضا واقعا هم بعید نبود کمااینکه بعد از کوی دانشگاه، گاهی من در مسیری بودم و وقت نماز میشد، میرفتم به یک مسجد نزدیک و در برخی از این مساجد ما را میشناختند و ممکن بود شعاری و تهدیدی هم نصیب آدم شود.

*مظلومیت دانشجویان و دانشگاه در فاجعه کوی دانشگاه به شکلی بود و در کنار آن خوشبختانه یک سری تدابیر سریع و قاطع از سوی ما در نظر گرفته شده بود که هر جا رفتیم، مورد تایید قرار گرفتیم.

*هیچ انتظارش را نداشتم که در این نظام و آن هم در فضای دانشگاهی کسی به قتل برسد. همان جا بود که فکر کردم دیگر نمیتوانم به مسوولیتم ادامه دهم و صبح شنبه نخستین کاری که کردم این بود، رفتم وزارتخانه و استعفایم را دادم.

*این را میدانستم که این استعفا میتواند فضای التهاب میان دانشجویان را کنترل کند و نشانی بر صداقت من است با دانشجویان و با مظلومان. البته من مسوولیتم را ترک نکرده بودم و حضور داشتم. فردای روز استعفا که روز یکشنبه میشد، تظاهرات دانشجویی به اوج خودش رسید، هم در کوی دانشگاه و هم در سطح شهر. همزمان مسابقهای بود بین استقلال و پرسپولیس و جمعیت زیادی هم میرفت استادیوم آزادی و اگر این دو جمعیت به هم میرسید خب میتوانست به یک فاجعه منتهی شود. من از رییس دولت اجازه گرفتم که از جلسه دولت بروم در کوی و فضا را در دست بگیرم.

*حضور تمام قد ما در موضوع کوی دانشگاه سبب خیلی از سنگ اندازیهای بعدی شد و اتهام های زیادی را متوجه من و وزارت علوم کرد. میبینید که حتی ۱۴ سال بعد، در همین یک و نیم سال اول دولت تدبیر و امید باز آن اتهام ها را رها نکردند و برخی از همکاران ما را یا رای ندادند یا تهدید کردند یا با استیضاح برکنار کردند.

*با بحث حکم اعدام آقاجری نگران این شدم که میخواهند یک فاجعه جدیدی پدید آورند. یک بحران جدیدی برای دولت و به شکل خاص برای وزارت علوم ایجاد شود. وقتی این اتفاق افتاد، در دولت گفتم که این یک زهر چشم گرفتن از استادان دانشگاه کشور است، اما نمیدانند این حکم اعدامی که داده اند چه پیامدهای بلندمدت ضد فرهنگی و ضد اجتماعی و ضدعلمی و ضد دینی به ویژه در بین جوانها دارد، ممکن است اینها از اساس با اصل دین و احکام دین مساله پیدا کنند، در سطح اجتماعی سرخوردگی به وجود بیاید و در فضای دانشگاهی اعتراضهای بیشتری شکل بگیرد. کما اینکه چندین هفته اعتراضهای دانشگاهی پشت سر هم در جریان بود و خوشبختانه همین هم سبب شد که در حکم تجدید نظر شود. البته بعد از این اتفاق، یک 20 نفری از اعضای مجلس ششم نامه استیضاح من را امضا کردند که سرلیستشان هم آقای حداد عادل بود. به محض اینکه خبر اعلام شد، من هم اعلام آمادگی و استقبال کردم که بروم در مجلس و از تریبون مقدس خانه ملت، مستقیم با مردم صحبت کنم و گفتنی هایی که در دل داشتم بگویم. حتی آقای رییس جمهور هم متناسب با شأن خودش اعلام آمادگی کرد که وزیر علوم می رود و حرفهایش را مستقیم با مردم میزند.

برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها