کد خبر: 124680
|
۱۳۹۵/۰۱/۱۲ ۰۰:۰۰:۰۰
| |

روایت مصباحی مقدم از خانه نشینی 11 روزه و تهدیدات احمدی نژاد در یکشنبه سیاه مجلس

جبهه پایداری در انتخابات مجلس نهم بدنبال رقابت درون جناحی بود/ مرحوم آیت الله مهدوی کنی لیدری اصولگرایان را برعهده داشتند/ ایجاد رقابت در مجموعه اصولگرایان یک نوع شکاف ایجاد می کند/ نوعی تعارض و درگیری بین رییس جمهور و رییس مجلس در دوره هشتم اتفاق افتاد/ از احمدی نژاد خواسته شد که بر سر کار خود برگردد اما ایشان خیلی مصر بود و می گفت نه زیر بار نمی رفت/آیت الله یزدی هم به احمدی نژاد اصرار کرد که بر سر کار برگردد/ بعضی ها پیش بینی می کردند ممکن بود عده ای به خیابان بریزند اما معلوم شد که او چنین هواداران جدی ای ندارد و هرگز در مقابل رهبر انقلاب اینگونه نیست که کسی از او حمایت خاصی کند/ زمینه استیضاح رییس جمهور در خانه نشینی او پدید آمد/ احمدی نژاد از قبل تهدید کرده بود که من اگر بیایم چنین و چنان خواهم کرد، چیزهایی را رو می کنم که حیثیت رییس مجلس برود

روایت مصباحی مقدم از خانه نشینی 11 روزه و تهدیدات احمدی نژاد در یکشنبه سیاه مجلس
کد خبر: 124680
|
۱۳۹۵/۰۱/۱۲ ۰۰:۰۰:۰۰

مصاحبه مصباحی مقدم در گفت و گو با سالنامه اعتماد به شرح زیر است:

*** وقتی اصلاح طلبان ورود به رقابت های انتخاباتی سال 88 را تحریم کردند، تصور ما این بود که مجلسی یکدست و یکپارچه خواهیم داشت. البته یکپارچه از نظر اصولگرایی که البته این امر محقق شد. اما این یکپارچگی به گونه ای با همگرایی مجموعه اصولگرایان و دادن لیست واحد اتفاق نیفتاد.

**** آقایان عضو جبهه پایداری اظهار کردند که ما می خواهیم شور انتخابات بالا رود و چون رقابت بین دو جناح اصولگرا و اصلاح طلب نیست باید رقابت درون جناحی را به وجود بیاوریم. از این جهت به سراغ ارایه لیستی جداگانه رفتند. مرحوم آیت الله مهدوی کنی که لیدری اصولگرایان را برعهده داشتند، تلاش کردند که آنها هم به جمع اصولگرایان اضافه شوند. حتی تا روزهای آخر هم می گفتند که دو صندلی برای آنها خالی گذاشته ایم اما آنها زیر بار نرفتند و با هدف «دو قطبی کردن انتخابات» بین مجموعه اصولگرایان کار خود را کلید زدند.

*** تقریبا بیش از دوسوم مجلس نهم از همان جناحی که از محوریت جامعه روحانیت برخوردار بود، تشکیل شد و کمتر از یک سوم از کرسی های مجلس نیز به نمایندگانی که منسوب به جبهه پایداری بودند، تعلق گرفت. در واقع سقف اعضا و هواداران جبهه پایداری در مجلس نهم هفتاد نفر بود اما فراکسیونی هم که بعدا تحت عنوان رهروان ولایت شکل گرفت بین 170 تا 220 نفر بود. البته همه 220 نفر اصولگرا نبودند. بلکه تقریبا می توان گفت 180 نفر از آنها اصولگرا و مابقی هم یا تعدادی اصلاح طلب بودند یا افرادی را شامل می شدند که تحت پوشش هیچ یک از جریانات سیاسی قرار نداشتند.

*** به نظر من ایجاد رقابت در میان مجموعه اصولگرایان خود یک نوع شقاق و شکاف ایجاد می کند که بعدها هم به راحتی قابل برطرف کردن نیست. در واقع معتقد بودم که یک نوع تخاصم را پدید می آورد که همزمان با شروع به کار مجلس ما دیگر شاهد یکپارچگی نخواهیم بود.

*** منطق ایجاد رقابت را بین جریان اصولگرا قبول نداشتم. آقایان بر دیدگاه خود اصرار کردند و البته کسانی را به میدان آوردند که از شهرتی برخوردار نبودند و از این جهت لیست اعلامی آنها موفق به جذب آرای آنچنانی مردم نشد.

*** ابتدای مجلس نهم دو فراکسیون تشکیل شده بود. هم رهروان ولایت و هم اصولگرایان. آقای حدادعادل و همراهانشان تلاش کردند که یکبار دیگر ریاست مجلس را به دست آورند. دو سال پیاپی ایشان کاندیدا شدند و تعداد آرای ایشان برای کسب کرسی ریاست مجلس کم بود. به نظر حدود صد رای را به دست آوردند. در آن انتخابات برای ریاست مجلس تجربه دوره هشتم بسیار موثر واقع شد. به طوری که موجب شد آقای علی لاریجانی در دوره نهم نیز رییس مجلس باقی بماند و البته در یک مقایسه با مجلس هشتم، در مجلس نهم آقای حداد عادل خواسته یا ناخواسته لیدری اقلیت مجلس را به دست گرفت و همین امر موجب شد که نتواند رای بالایی را کسب کند. اگر حدادعادل احیانا لیدر اقلیت مجلس نم یشد و مواضع جداگانه ای اتخاذ می کرد شاید این ماجرا تا حدی متفاوت می شد. البته دلیلی نمی شد که رایی متفاوت کسب کند.

*** حداد عادل در مجلس هفتم که ریاست مجلس را به دست گرفتند همین بعد فرهنگی در مدیریت ایشان غلبه کرد و وی در مدیریت مجلس آن قاطعیتی را که باید اعمال کند، نشان نمی داد. سیدمهدی طباطبایی که نماینده مردم تهران در دور هفتم مجلس بودند در یکی از نطق های خود گفت که ما سه رییس داریم. حداد عادل را مصداق رییسی دانستند که خیلی با نرمی می خواهد مجلس را اداره کند و مهندس باهنر را رییس زورکی دانستند که با قدرت بالاتری مجلس را اداره می کند.

*** ابوترابی را هم، چون روحیه لطیفی در مدیریت داشتند تعبیر به زارکی کردند. مثلا ایشان به تعبیری برای پیش بردن امور مجلس التماس می کرد. به هر حال، این یک نماد برای رفتار حداد عادل بود که طبعا مجلس به خوبی نمیتوانست اداره شود. نمایندگان مجلس هرکدام شخصیتی برای خود قایل هستند. آنها میگویند ما «نماینده» و «نمایندهتر» نداریم و هرکسی حق یک رای دارد. رییس مجلس یک رای و کسی هم که کف مجلس نشسته یک رای، رییس هم با رای ما بوده که رییس شده است پس بدانید که اداره کردن مجموعه ای که همه خود را از آن دست شخصیت هایی می دانند که باید اثرگذار باشند، میسر نیست. طبعا باید توانایی های خاصی باشد که بتواند این مجموعه را هماهنگ کند. حدادعادل هم اینجاها بود که در مدیریت کم می آورد. همین امر موجب می شد جاهایی که اداره مجلس مقداری سخت تر و پیچیده تر می شود کرسی ریاست را به آقای باهنر واگذار کند.

*** دکتر لاریجانی ظرفیت و توانایی بالاتری داشته و در اداره جلسات مجلس موفق تر بود. برای همین هم به نظر می رسد که وزن بیشتری به توانایی و مدیریت لاریجانی دادند. البته یک مساله دیگر نحوه تعامل با دولت وقت بود. چه در دوره حداد عادل و چه در دوره ای که همزمان می شد با ریاست جمهوری سیدمحمد خاتمی و چه در دوره اول ریاست دولت احمدی نژاد، بنای حدادعادل در مقابل دولت و شخص رییس جمهور یک رفتار انعطافی و هماهنگی های خارج از مناسبات رسمی بود. طبعا آن اعمال صلابت و ابراز قدرت که از رییس مجلس انتظار می رفت در چنین شرایطی نمود و ظهور پیدا نمی کند. اینچنین ملاحظاتی را اما از دکتر لاریجانی شاهد نبودیم، بلکه ایشان آشکارا موضع روشن و صریح می گرفتند. به طوری که حتی ما دیدیم به نوعی تعارض و درگیری بین رییس جمهور و رییس مجلس در دوره هشتم اتفاق افتاد.

*** خانه نشینی رییس دولت دهم به دنبال این موضوع بود که وی وزیر اطلاعات را از آن وزارتخانه کنار گذاشت و دیگر به جلسه هیات دولت راه نداد. این خبر به دفتر مقام معظم رهبری رسید. رهبری معظم هم پیغام دادند که شما این کار را نکنید اما ایشان پیغام مکتوب رهبری را ترتیب اثری نداد.

*** از ایشان خواسته شد که بر سر کار خود برگردند اما ایشان خیلی مصر بود و می گفت نه زیر بار نمی رفت. حتی خبر دارم که آیت الله محمد یزدی با ایشان ملاقات داشتند و اصرار بلیغی کرده بودند که این به مصلحت شما نیست، برگردید بر سر کار خود.

*** خانه نشینی در مجلس زمزمه ای را پدید آورد. زمزمه استیضاح و ما منتظر بودیم که تعدادی از اعضای جبهه پایداری که در مجلس هستند اقدام کنند. آقای آقاتهرانی در آن زمان در سفر حج بودند. منتظر ماندیم که او از سفر برگردد و چون استاد اخلاق هیات دولت تلقی می شد شاید بتواند اثرگذار باشد. ایشان که از سفر برگشت با وی در میان گذاشتیم که شاید شما بتوانید اثرگذار باشید. او هم به اتفاق چند تن از دوستان به دیدار احمدی نژاد رفتند اما وقتی برگشتند در جواب ما گفتند که این جلسه سه ساعت طول کشید و در طول این سه ساعت احمدی نژاد درددل می کرد و مسائلی که برایش دشوار بود را بازگو میکرد. من پرسیدم: « فقط نشستید درددلهای او را گوش کردید؟ خب یک تشر هم می زدید. می گفتید که حمایت هایی که ما می کنیم به خاطر رهبری است. اگر بنا باشد که در برابر رهبری اینگونه موضع گیری کنی دیگر حمایت نخواهی شد. زیر پایش را خالی می کردید که به کار خود بازگردد.» او الان این کار را کرده احتمال می دهد که هوادارانش حتما واکنشی را نشان بدهند. همانطور که بعضی ها پیش بینی می کردند ممکن بود عده ای به خیابان بریزند اما معلوم شد که او چنین هواداران جدی ای ندارد و هرگز در مقابل رهبر انقلاب اینگونه نیست که کسی از او حمایت خاصی کند.

*** وقتی که این بازخورد را از ملاقات احمدی نژاد گرفتیم من رفتم و با دوستان هماهنگ کردم که باید دست به استیضاح بزنیم. عده ای را جمع کردیم و من نوبت تذکر گرفتم. با صدای بلند اعلام کردم که تذکر دارم. رییس مجلس نوبت صحبت داد. با عصبانیت گفتم که تا کی این اوضاع قابل تحمل است؟ چگونه می توانیم در یک شرایط آرام مجلس را اداره کنیم و به مذاکرات بپردازیم؟ 11 روز میشود که رییس جمهور سر کار حاضر نشده است. جلسه علنی را تعطیل کنید و غیرعلنی تشکیل دهید تا ببینیم تکلیف ما چیست؟ باید اوضاع را بررسی کنیم. مگر می شود کشور بدون فعالیت رییس جمهور اداره شود؟ آقای رییس سریعا جلسه را تعطیل کنید و جلسه غیرعلنی تشکیل دهید. جمعیت نمایندگان مجلس واکنش مثبتی نشان دادند. همین سبب شد که فردا صبح احمدی نژاد بر سر کار خود حاضر شود. به نظرم یا خود اینگونه برداشت کرده بود یا به او منتقل شده بود که مجلس در پی استیضاح تو است.

*** یک بار سوال از رئیس جمهوری با نظر رهبری لغو شد

*** زمینه استیضاح رییس جمهور در خانه نشینی او پدید آمد و وقتی دیدیم ایشان به سر کار خود بازگشت موضوع استیضاح از دستور خارج شد. این یکی از مسائل پرچالش ما با احمدی نژاد بود.

*** آقای احمدی نژاد کلا علاقهای به قانون نداشتند.

*** یکی از تخلفات استقراض از بانک مرکزی بود که تا پایان سال هم تسویه نشده بود. در واقع دولت با این کار پمپاژ نقدینگی را به وجود آورده بود و علت عمده تورمی که در آن دوره رخ داد نیز همین بود. وگرنه اجرای قانون هدفمندی تورمی را به دنبال نداشت. این همان چالش بزرگ بود.

*** آقای مرتضوی قاضی بود. قوه قضاییه به دلیل اتفاقی که در کهریزک رخ داده بود برای ایشان پروندهای تشکیل داده و در حال رسیدگی بود. در چنین شرایطی ایشان به توصیه و تاکید احمدی نژاد به عنوان رییس سازمان تامین اجتماعی انتخاب می شوند. چون انتصاب در سازمان تامین اجتماعی در اختیار وزیر کار است. اول به این انتصاب معترض شدیم که این انتصاب هیچ توجیه قانونی ندارد. رییس سازمان یا باید پزشک باشد یا جامعه شناس یا اقتصاددان، اینها مواردی است که در تعیین صلاحیت های رییس سازمان تامین اجتماعی مشخص شده است. هیچ یک از این تخصص ها در مرتضوی وجود نداشت. هیچ تجربه کاری در این ارتباط هم نداشت. این انتصابی عجیب و غریب بود. حال اعتراض شد و نامه هایی از سوی نمایندگان مجلس به رییس جمهور داده شد که این انتصاب غلط را اصلاح کنید. خصوصا اینکه ایشان پرونده ای مفتوح در دستگاه قضایی داشتند. در شرایطی که پرونده دارد قاضی تعلیق شده هم محسوب می شود او را نباید در منصب دیگری قرار داد که مسوولیت بالایی دارد. اما دیدیم که گوششان بدهکار نیست. طبعا چون مسوول این ماجرا وزیر کار بود او را مورد استیضاح قرار دادیم. علی القاعده اینطور بود. البته شیخ الاسلام گفت من مسوول این کار نیستم و این کار توسط رییس جمهور انجام گرفت. منتها برای ما قابل قبول نبود. مگر می شود ما به تو به عنوان وزیر رای دادیم و این هم در حیطه اختیارات توست. تو اینقدر ابراز ناتوانی در برابر رییس جمهور بکنی که نتوانی مقابل تحکم او بایستی؟ بگو من استعفا میدهم. اما یک نکته دیگری هم بود. سازمان تامین اجتماعی متعلق به 40 میلیون جمعیت کشور ما است. منابع مالی آن برای مردم است. مخصوصا شرکت های بزرگ شستا و انتصاباتی که در این شرکتها انجام می گیرد از رییس هیات مدیره و اعضای هیات مدیره و مدیرعامل همه ممکن است نورچشمی باشند که همینطور هم بود و این انتصابات روی قاعده، قانون و ضابطه نبود. مهمتر از آن منابعی بود که در این شرکت ها وجود داشت. این منابع با نبود مدیری توانا و شایسته همه جوره می توانست دستکاری شود. اینها از مواردی بود که موجب شد مجلس دست به استیضاح بزند.

*** در ماجرای یکشنبه سیاه مجلس، نمایندگان از یک روز قبل تر خبر داشتند. آقای ابوترابی فرد شب قبل از آن روز با رییس جمهور ملاقات کرد و ملتمسانه از ایشان خواست که این کار را انجام ندهید و بیایید با برکناری مرتضوی مساله را حل و فصل کنید. اگر این کار را انجام دهید موضوع استیضاح منتفی می شود. اما ایشان زیربار نرفت. گفته شد خیلی خب پس اگر شما آمدید در مجلس، فقط در مورد استیضاح صحبت کنید. چون از قبل تهدید کرده بود که من اگر بیایم چنین و چنان خواهم کرد. چیزهایی را رو میکنم که حیثیت رییس مجلس برود.

*** حتی این تهدید را به شخص آقای لاریجانی متوجه کرده بودکه تهدید متوجه شماست، مساله ای است که اگر گفته شود حیثیت شما و خانواده شما خواهد رفت و در واقع تسویه حساب با دو رییس قوه بود؛ که برادر شما چنین کرده است. البته می دانیم که از نظر مبانی شرعی چنین حرف هایی اصلا قابل قبول نیست. آیه قرآن می فرماید کسی بار دیگری را بر دوش نمیکشد. یا پسر نوح با بدان بنشست، خاندان نبوتش گم شد. نه از جهت مثبت و نه از جهت منفی این ماجرا، کسی نباید رفتار و عملکردش باری باشد روی دوش دیگران. ولی ایشان مشکلی که به نظر خودش رسیده بود برای فاضل لاریجانی وجود دارد میخواست که به رییس مجلس منتسب کند که علی لاریجانی هم گفت به فرض که شما این ها را داشته باشید، می دادید به قوه قضاییه. که البته موضع درستی هم گرفت. آن روز به خاطره بدی برای همه ما تبدیل شد که در ذهن ها باقی خواهد ماند. آن اتفاق شخصیت رییس جمهور ما را یک شخصیت بسیار غیراخلاقی و غیرمتعارف معرفی کرد.

*** لاریجانی هیچ حرکتی انجام نداد. گفت هر کاری می خواهد بکند، بکند. چیزی که از مجلس مشخص بود این بود که همه از این کار ناراحت شدند. فکر می کنید که حامیان وی با این کار مخالف بودند یا...

*** آقای لاریجانی خیلی خوب مدیریت کرد. فقط یک ضعف آن آخر جلسه نشان داد؛ واکنشی که موجب تذکر رهبری هم به ایشان شد. چون رهبری یک تذکر تند به رییس جمهور بابت این حرکت دادند و یک تذکر خفیف هم به رییس مجلس.

*** آقای هاشمی در ملاقات خصوصی گفتند که نه من برای کاندیداتوری جدی نیستم یعنی هنوز تصمیم نگرفتم. اصلا تعبیر «بنا ندارم کاندیدا شوم» را به کار بردند. گفتند به دو دلیل این ها برای من مهم است. یک دلیل اینکه دوره ما تمام شده است. من روی این قضیه تکیه میکنم. «نوبت جوانترهاست». آنها باید به میدان بیایند. دلیل دوم اینکه بیگانگان خواهند گفت ما کادرسازی نکرده ایم. از این جهت تصمیم ندارم بیایم. ولی نگرانم. نگرانم کسانی بیایند که احیانا رای لازم را ندارند و با یک آرای کمی به عنوان رییس جمهور انتخاب شوند و از پشتوانه مردمی خیلی بالایی برخوردار نباشند. اینجا شرایطی است که امریکا از آن بهره برداری کرده و احتمالا به ما حمله خواهد کرد. از این جهت اگر ببینم چنین اتفاقی خواهد افتاد می آیم. من سرباز این نظام هستم و حاضرم آبروی خودم را هم فدا کنم. برای من آبرویم مهم نیست بلکه نظام است که مهم است. گفتم آقای هاشمی اگر شما تصور کنید که بیایید مساله حل می شود، به نظرم اینگونه نیست. خاطرتان هست که برای انتخابات مجلس ششم کاندیدا شدید و با شما چه کردند؟ آن دور کسانی آمدند مقابل شما و عالیجناب سرخپوش را برای شما لقب کردند. امروز همانها هوادار شما شدند. حالا نقطه مقابل آن عده دیگری هستند که تا شما کاندیدای ریاست جمهوری نشدید دم فرو میبندند. اما اگر شدید اینها مسائلی را که زیر گوش خواباندند علم خواهند کرد. گفتند چی؟ گفتم یکی اینکه شما خویشاوندان و نزدیکان خود را در دوره ریاست جمهوری خود قدرت دادید و دستشان را باز گذاشتید. عملکرد آنها به شدت مورد انتقاد است. حتی بستگان نزدیک و خانواده شما. دوم در دوره مسوولیت شما زاویه فرهنگی با دین پدید آمده است که در دوران خاتمی این موضوع بازتر شد. این را زیر سر شما می دانند. سوم یک فاصله درآمدی و طبقاتی در جامعه ما آن هم در دوران شما شکل گرفته است و در دوره بعد گسترده تر شد. باز هم این انتقادی است که به شما دارند. ایشان گفتند که البته من بنا ندارم بیایم ولی اگر بنا شد بیایم برای اینها پاسخ دارم. البته من اسم «کارگزاران» را هم آن روز به زبان آوردم. ایشان گفتند از کارگزاران که گلایه وجود دارد. در دوره خاتمی آنها به او نارو زدند. خب کارگزاران در خدمت آقای خاتمی قرار گرفتند و به یک نحوی به هاشمی پشت کردند. از این جهت ناراحت بودند. در مورد خویشاوندان هم گفتند، دفاع دارم اینطور نیست که من دست آنها را باز کرده باشم. در مورد مسائل اقتصادی و فرهنگی هم شروع کردند به پاسخ دادن. گفتم آقای هاشمی شما اینها را میگویید ولی اگر میخواهید وارد شوید و آن نگرانی که دارید برطرف شود این اتفاق نمیافتد و شما یا رای نمیآورید یا به دور دوم میافتید که اصلا به مصلحت شما نیست. فکر نکنید که در دور دوم هم رای بالایی خواهید داشت. من شما را از قبل از پیروزی انقلاب جزو بنیانگذاران انقلاب میدانم و شخصیت شما در کنار رهبری تعریف می شود. رکن دوم نظام. شما که رییس مجمع تشخیص مصلحت هستید رییسجمهور کنار شما مینشیند روسای سایر قوا کنار شما مینشینند. هر کس رییسجمهور شود جایگاهش فروتر از جایگاه شماست و طبعا میتوانید تاثیرگذار باشید. شما بیایید و از یک نفر دیگر حمایت کنید. حال اگر بخواهید حمایت کنید از چه کسی حمایت میکنید؟ ایشان به ولایتی تکیه کردند. گفتم نفر بعدی؟ که ایشان اسم علی لاریجانی را بردند. گفتم دیگه؟ گفتند محسن رضایی.

*** ببینید مجلس نهم یک مجلس اصولگرا است. مجلس اصولگرا یک خط قرمزهایی دارد که نمی تواند آنها را نادیده بگیرد. دیدید که در جریان سال 88 نیز فتنه را خط قرمز قرار داد. جالب این است که نمایندگان اصلاح طلب مجلس در دور هشتم که با جریان فتنه همزمان بود با اکثریت همنوایی نشان دادند. همراهی نشان دادند. نوعی بین خود و اصحاب فتنه فاصله ایجاد کردند و اذعان داشتند و همین شد که در مجلس راحت توانستند کار خود را انجام دهند. در جریان انتخاب هیات وزیران توسط آقای رییس جمهور انتظار ما هم همین بود. اگر مجلس روی انتخاب وزرا یک حساسیت هایی نشان می داد فقط از این جهت بود نه جهت دیگری. به عبارت دیگر برایش مهم نبود آقای رییس جمهور کابینه را ترکیبی از اصلاح طلبان و اصولگرایان قرار بدهد. کما اینکه این اتفاق افتاد و مجلس هم رای داد. برایشان مهم این بود که کسانی را که به کار می گمارد از کسانی نباشند که در شرایط فتنه دچار فتنه شدند و از فتنه آسیب دیدند و هیچ گاه هم ابراز برائت و جدایی نکردند. من در آن زمان رییس کمیسیون برنامه و بودجه بودم. وقتی این اتفاق افتاد هریک از وزرا که به کمیسیون می آمد و می خواست خود را معرفی کند یکی از سوالاتی که من داشتم این بود که شفاف بگو در داستان فتنه چه موضعی داشتی و الان چه می گویی؟ اگر استخوان لای زخم می گذاشت به او می گفتم که شما رای نمی آوری. این مجلس به شما رای نمیدهد اما اگر شفاف موضعگیری میکرد میگفتم که میتوانی روی رای ما حساب کنی. واقعا چیزی جز این نبود. درست است که برخی از وزرا صرفا یک کار تخصصی دارند اما توجه کنید که هیات وزیران به صورت مجموعه نیز مسوولیت دارد. تصمیمگیری میکند. لوایح از سوی هیات وزیران تصویب میشود و به مجلس داده میشود. در تصمیمات جمعی که در هیات دولت گرفته میشود هیات وزیران تصمیم گیری میکنند اگر برخی از این مهره ها سست باشند نمی توانند زنجیره مستحکم و باقوامی را شکل بدهند. معنا و مفهوم این است که نخ تسبیح پاره می شود پس باید تمام اعضای هیات دولت یک به یک ولو اینکه حوزه تخصصی آنها مسائل سیاسی نیست نسبت به فتنه موضع روشنی داشته باشند. شما ببینید رهبر انقلاب چند بار مطرح کردند که حتی آنهایی که دچار فتنه شده اند از ملت عذرخواهی کنند و به اشتباه خود اعتراف کنند چراکه هنوز هم مساله به صورت ابهام در ذهن بسیاری از مردم ما وجود دارد. اگر با شفافیت بیان می کردند که بله ما اشتباه کرده ایم و حاضریم برای این اشتباه عذرخواهی کنیم ای بسا شخصیت سیاسی آنها بازسازی می شد و می توانستند دوباره مورد اعتماد مردم قرار بگیرند.

*** نمایندگان این فیلم پخش کردن را البته از احمدی نژاد خوب یاد گرفتند.

*** روی توفیقی و میلی منفرد حساسیت وجود داشت. اما ایشان بلافاصله میلی منفرد را به عنوان معاون و توفیقی را به عنوان مشاور خود معرفی کرد. این نوعی دهن کجی به مجلس بود. همین امر نقطه شروع چالش با ایشان شد. اما با این همه وقتی استیضاح وی مطرح شد به ایشان فرجه ای داده شد و در این فرجه رفت و آمدها و گفت وگوها و بحث های زیادی با ایشان انجام گرفت و از وی خواسته شد این کار را انجام بده و نگذار دست به استیضاح بزنیم. ما مایل نیستیم شما را استیضاح کنیم اما زیر چتر شما و سایه شما اتفاقاتی می افتد که قابل قبول نیست. اتفاقاتی هم در دانشگاه ها در همان برهه رخ داده بود که گزارش شد که طبعا برخلاف دیدگاه مجلس نسبت به شخص فرجی دانا بود که به ایشان رای عدم اعتماد دادیم.

*** اکثریت مجلس از کار ظریف حمایت می کردند. البته اقلیتی هم بودند که به شدت در برابر کارهای تیم مذاکره کننده هسته ای موضع می گرفتند و طبعا آن مجموعهای بود که با حرارت هم مساله را پیگیری میکردند که منحصر به درون مجلس نبود بلکه در خارج از مجلس نیز بهشدت این مساله را دنبال میکردند. یک نوع فضاسازی هم صورت گرفت که رای دادن به برجام نوشاندن جام زهر به رهبری است. من هر محفل و مجلسی که شرکت می کردم و این مساله مطرح می شد، به شدت حمله می کردند به مجلس و می گفتند این مجلس پشت رهبری نیست و در مقابل رهبری ایستاده و میخواهد به ایشان جام زهر را بنوشاند.

*** فضای عمومی مجلس مثبت بود. واقعا این را من حس کردم. حتی در جلسات غیرعلنی شاید مخالفت یکی دو نفره داشته ایم.

*** روز جلسه ای که صالحی و ظریف می آمدند ، من آن روز مجلس بودم ولی ببینید یک بحث هایی در جلسه رسمی ولو غیرعلنی شکل می گیرد و یک گفت وگوهایی دو به دو. که ما شاهد آن گفت وگوهای دو به دو نبوده ایم.
فضای عمومی مجلس همراهی و حمایت از ظریف و صالحی بود و چیزی که حکایت از مقابله با این دو باشد وجود نداشت. طبعا تعداد کمی افراد با این دو بزرگوار با تندی برخورد کردند. البته به گونه ای هم برخورد شده که اینها را رنجانده است. یکی از بیانات رهبری که با نمایندگان ملاقات داشتند این بود که وزرایی که به مجلس می آیند نباید مورد اهانت قرار بگیرند. به صراحت فرمودند.

*** تعامل خوبی داشت و مثبت. دولت خاتمی در دو سال آخر که ما با آن همراه بودیم بیشترین همراهی را با مجلس هفتم نشان داد. ما چالشی با ایشان نداشتیم.

برای مطالعه و بررسی آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال اعتمادآنلاین در «روبیکا» و «بله» مراجعه کنید.

دیدگاه تان را بنویسید

خواندنی ها