بعد از دوره اصلاحات ان.جی.او ها نابود شدند/ سیستم تلویزیون مبتذل است
پگاه آهنگرانی در این گفت و گو می گوید: من با آدمهای تند و تیزی که خیلیهایشان اصلا به خود من فحش میدهند که ما که چنین تجربهای را در سال 88 از سر گذراندیم چرا رفتی به روحانی رای دادی، مشکل دارم. من میگویم الان باید کاری انجام داد. باید در همین نیمچه فضایی که میشود کار کرد، کاری انجام داد تا ماندگار شود.
اعتمادآنلاین - پگاه آهنگرانی بازیگر سینما و تاتر گفت و گویی داشته است با سالنامه روزنامه اعتماد. او در این گفت و گو از فعالیت هایش در یک موسسه فرهنگی که به تازگی آن را افتتاح کرده اند صحبت می کند. آهنگرانی همچنین در این گفت و گو به علت اینکه چرا کمتر کار تاتر انجام می دهد اشاره می کند و از کار کردن در تلویزیون می گوید.
گزیده ای از صحبت های پگاه آهنگرانی در ادامه می آید:
*الان مدیر یک موسسه فرهنگی هستم که در کنارش بازیگر هم هستم.
*تمام فیلمهایم را خودم تدوین میکنم. البته قبلا این قضیه پررنگتر بود و برای دیگران هم تدوین میکردم. *فیلم عروسی هم تدوین کرده ام. تدوین برایم حرفهای بود که از آن پول درمیآوردم.
*موسیقی هم کار میکردم که دیگر کار نمیکنم.
*در ایران روند آرشیوسازی ناقص است و اغلب براساس تاریخ شفاهی است.
*من خودم هم مستندساز هستم و میدانم که پیدا کردن ماده خام برای اثر چه مکافات و سختیهایی دارد.
*در ایران اینگونه است که یک دولتی میآید، فضاهایی باز میشود و نهادهای مدنی شکل میگیرند و با تغییر دولت و حاکمیت همه چیز نابود میشود. ولی چیزی که باقی میماند تاثیرش در همان دوره است.
*من در تلویزیون هیچوقت کار نکردم و کار هم نخواهم کرد.
*کارهایی که در تلویزیون ارائه میشود ضعیف است.
*با سیستم سریال خیلی راحت نیستم چون خیلی در دسترس است و هر روز در معرض دید آدمها هستی و ممکن است برای بیننده تکراری بشوی.
*با سیستم تلویزیون ایران بهطور کلی مشکل دارم. به نظرم بسیار مبتذل است و چهرهای که از زن و جوان ایرانی نشان میدهند بسیار کثیف و مبتذل است.
*بعد از دوره اصلاحات NGOها تقریبا نابود شدند و از بین رفتند.
*من فکر کردم که در این فضایی که به وجود آمده بهترین موقعیت است برای اینکه آدم یک کاری بکند.
*اگر آقای مرادخانی یا آقای ابویی نبودند در وزارت ارشاد، مسلماً من هیچ وقت نمیتوانستم برای این موسسه مجوز بگیرم.
*به صورت تفننی مقالهنویسی می کردم.
*به نظر خودم من قلم خوبی ندارم؛ کتاب زیاد میخوانم اما اینکاره نیستم.
*اولین یادداشت نویسی در روزنامه اعتماد خیلی شخصی شروع شد. قضیه آقایی از سفارت ما در برزیل که در استخر کار خطایی انجام داده بود مصادف شد با زمانی شد که من با دمپایی به بازار میوه رفته بودم تا خرید کنم و من را گرفتند. من میگفتم که مقامات مملکت دارند این افتضاحات را به بار میآورند و آنوقت شما جلوی من که دمپایی پوشیدهام را میگیرید؟!
*خیلی از آدمهای مهمی که هیچیک از فیلمهای من را ندیده بودند و از نظر آنها من بازیگر مزخرفی بودم، نوشتههایم را میخواندند و زمانی که من را میدیدند میگفتند دمت گرم، چقدر خوب مینویسی. جالب بود اما دردسرساز بود و من دیگر آن را ادامه ندادم.
*وقتی بیشترین وقتم صرف بازیگری میشود پس قاعدتا من یک بازیگرم که در کنار بازیگری کارهای دیگری هم انجام میدهم اما این متغیر است ممکن است در مدت زمانی کار بازیگری کمتر شود و یک کار دیگر جایگزین را جایگزین آن کنم.
*باید فضایی را ایجاد کنیم که بچهها آن فضا را مال خودشان بدانند چون هر چقدر هم دولتها بیایند یک جاهایی را درست کنند مثل خانه هنرمندان، اما هنرمندان آنجا را متعلق به خودشان نمیدانند چون دولتها سیاستهای خود را در آنجا اعمال میکنند و با عوض شدن دولتها ریاست آنجا عوض میشود و سیاستگزاریهایشان هم عوض میشود.
*ما در این موسسه فرهنگی یک دوره داریم تعریف میکنیم به نام مستندنگاری با تم مستندنگاری و پایین از یک آرتیست نقاشی که با موضوع مستندنگاری کار میکند، از او روی دیوارهای کافه کار میگذاریم و خودش میآید بالا حرف میزند و از او یک مستند درست میکنیم و آن مستند را در آرشیو خودمان میبریم و بایگانی میکنیم.
*چیزی که ما در ایران خیلی ضعیف عمل میکنیم همان مستندسازی است و اینجا از هر اتفاق کوچکی که در جامعه میافتد فیلم گرفته میشود صدایش گرفته میشود و تبدیل به یک داکیومنت میشود و به یک چیز مستند تبدیل میشود.
*آخرین مستندسازیام کاری بود که فعلا اسم آن «عشق دوربین» است. آن را با درنا مدنی کار کردیم.
*درگیر کار دیگری در زمینه مستند سازی هستم که مواد خام آن را سال 91 در تحصن خانه سینما تهیه کردم. در گیرودار بسته شدن و راهاندازی خانه سینما متوجه شدم که کسی از این جریان فیلمی نمیگیرد. من بدون هیچ ایدهای از تمام مراحل فیلم گرفتم. پس پروژه جدیدم خانه سینما است.
*کسانی که کار تاتر انجام میدهند باید خیلی عاشق تاتر باشند که بتوانند آن را ادامه دهند. به این دلیل که زحمت زیاد نتیجهاش این است که یک ماه آن را اجرا میکنند تازه اگر به آن سالن بدهند و جلو آن را نگیرند و در نهایت چیزی از آن باقی نمیماند. من آن عشق و علاقه را در خودم نمیبینم که چهار ماه تمرین کنم و یک ماه اجرا داشته باشم و پولی هم نگیرم. واقعا آنقدر علاقهمند نیستم که چنین کاری را انجام دهم. در مستند که کار میکنم ممکن است از جیب خودم مایه بگذارم اما به آن علاقه دارم.
*من اعتقاد ندارم کارهای من دچار دردسر میشود. تا پارسال و پیارسال قبول دارم و مشکل آن هم خودم بودم. الان به این نتیجه رسیدم که آدم میتواند بسیار کارهای مفیدی انجام بدهد که دچار دردسر هم نشود. اگر کارهای من دچار دردسر میشده مشکل اصلی آن خود من بودم. من اصلا نمیگویم چرا جلوی من را گرفتهاند. شاید من گند زدهام. آدم وقتی دارد جایی زندگی میکند باید طبق قوانین آنجا زندگی کند، باید کاری کند که بتواند در آنجا کار کند و صرفا شاید بچگی بوده، شاید کمتجربگی بوده که دچار دردسر میشدم. الان جو من کاملا تغییر کرده است.
*در دوره روحانی من فعال نبودم. من فقط بیانیهای را که خودم هم با خیلیها تماس گرفتم که اگر میخواهید حمایت کنید بیایید امضا کنید، امضا کردم و یک سخنرانی انجام دادم. یعنی هیچ فعالیت سیاسی نداشتم.
*من با آدمهای تند و تیزی که خیلیهایشان اصلا به خود من فحش میدهند که ما که چنین تجربهای را در سال 88 از سر گذراندیم چرا رفتی به روحانی رای دادی، مشکل دارم. من میگویم الان باید کاری انجام داد. باید در همین نیمچه فضایی که میشود کار کرد، کاری انجام داد تا ماندگار شود. اگرنه فحش دادن سادهترین کار ممکن است. من خودم یک نمونه از آن آدمهای تند و تیز بودم. بدترین مسیر آن است که جلو بروی و بد و بیراه بگویی و به زندان بروی و بعد برگردی و هیچ کاری انجام ندهی. کار سادهای است، هر چند ممکن است اذیت هم بشوی. اما این گزینه اول است و اگر به پشت آن بروی میتوانی کارهای دیگری انجام دهی.
دیدگاه تان را بنویسید