سالی که گذشت
سالی را که پشت سر گذاشتیم، سال موفقیت نسبی اصلاحطلبان تلقی میکنیم. روشن است که سال ٩٤ برای افراطیون جناح راست، فقط به دلیل پیروزی پراهمیت اصلاحات، سال خوبی نبود. اینها انتظار نداشتند که اصلاحات به قول خودشان مرده بتواند، اندکی سربلند کند و در انتخابات مجلس دهم فعال و موفق ظاهر شود.
این موفقیت اندک، از نظر مخالفان اصلاحات، تاثیر موفقیتها و پیروزیهای جامعتر و مهمتر خود را در انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم خواهد گذاشت. هنوز صدای بغضآلود یکی از منبریهای مخالف اصلاحات در گوشمان است که از هواداران و مخاطبان خود میخواهد به لیست ائتلاف اصولگرایان رای بدهید که اگر حسن روحانی برای دور بعد هم رییسجمهور شود، برای اسلام و انقلاب فاجعه است. وی که چهره سرشناسی است و سخنان او در فضای مجازی دست به دست میشد، به دفعات قسم جلاله یاد کرد و از همگان میخواست نگذارند که لیست خبرگان مردم برای مجلس خبرگان رهبری دوره پنجم و لیست اصلاحطلبان برای مجلس دهم رای بیاورد. اینها مقدمهای است برای فروختن! ایران اسلامی به شیطان بزرگ امریکا (نقل به مضمون). اگرچه در جریان رویداد مهم هفتم اسفندماه سال ٩٤، اصولگرایان دچار یک تضاد و دوگانگی شده بودند، اما به رغم همه تلاشهایشان نتوانستند وحدت خود را که چندین سال به آن میبالیدند، حفظ کنند و از پس اصلاحطلبان برآیند. عدهای از اعضای اتاق فکر و رسانههای محافظهکاران، نمیخواستند که مردم فعالانه در انتخابات شرکت کنند، چون به خوبی میدانستند که هجوم انبوه و گسترده
به صندوقهای اخذ رای، یعنی پیروزی اصلاحطلبان. لذا فتیله تبلیغات خود برای دعوت از مردم را پایین کشیده بودند. نمونه مشخص آن روزنامه رانتی خاص بود که خود را پدربزرگ جراید تندرو متعلق به اصولگرایان میداند. در این روزنامه به جای دعوت از مردم برای شرکت گسترده در انتخابات، به طور مرتب و سلسلهوار علیه چهرههای سرشناس و پرنفوذ اصلاحطلب، خبرها و تحلیلهای ناروا و بیپایه چاپ میکرد.
از طرف دیگر عدهای از سخنرانان اصولگرا مردم را به دعوت همهجانبه در انتخابات دعوت میکردند و به آنها نسبت به خطر لیبرالها و مرعوبین غرب و افراد مورد حمایت انگلیسیها، هشدار میدادند. اما دیدیم و دیدند که نه طرح بازداشتن عموم مردم از شرکت در انتخابات، موفق از آب درآمد و نه هشدارهای مکرر برای رای ندادن به لیست مثلا مورد حمایت انگلیسیها راه به جدایی برد.
بر این اساس یکی از مهمترین پیروزی اصلاحطلبان در سال ٩٤، همانا رویکرد مردم به حمایت از اصلاحات بود که خود را در انتخابات مجلس خبرگان - با رای بالای حامیان اصلاحطلبان - و مجلس شورای اسلامی - با رای مورد نیاز لیست ائتلاف اصلاحطلبان - نشان داد.
پیروزی دیگر حامیان و هواداران اصلاحات در سال ٩٤، موفقیت آنان در به انجام رساندن برجام بود. وقتی حسن روحانی در خرداد سال ٩٢ با پشتیبانی اصلاحطلبان به پیروزی رسید، به سمت و سوی اجرای وعدههای خود رفت که یکی از آنها، حل دعوای ایران و کشورهای بزرگ بر سر مساله هستهای بود.
دولت یازدهم که تا اندازهای، امید اصلاحطلبان در دوره برخورد با اصلاحات بود، تلاش بیوقفهای را پیگیری کرد تا بالاخره با همه کارشکنیهای افراطیون، برجام یا برنامه جامع اقدام مشترک، به تصویب طرفهای خارجی و رهبران ایران رسید و سایه شوم جنگ و ناامنی را از کشور و مردم ایران برطرف کرد.
همین موفقیت دولت در به سرانجام رساندن برجام که حاصل زیرکی و دانایی تیم مذاکرهکننده به ویژه محمدجواد ظریف وزیر شایسته امور خارجه کشورمان بود، پیروزی نسبی اصلاحطلبان را در اسفندماه جاری رقم زد.
این پیروزی که قدرت و توان دولت یازدهم به ریاست دکتر روحانی را در سال ٩٥ بالا میبرد و آثار خوب آن برای مردم محسوس خواهد شد، انتخابات بهار سال ٩٦ را برای روحانی قابل پیشبینی میکند و آن پیروزی او و به کارگیری اصلاحطلبان بیشتر در دولت دوازدهم خواهد بود. البته این پیشبینی، مبتنی بر روال جاری سیاست و مدیریت در کشورمان است و به نظر نگارنده یک واقعبینی ناروا نیست.
سال ٩٤، سال خوبی برای اصلاحطلبان بود و سال ٩٥، سال بسیاری بهتری خواهد بود.
مصطفی ایزدی
دیدگاه تان را بنویسید