احمد شیرزاد در گفتوگو با «اعتماد»:
اصولگرایان به اشتباه فضا را دوقطبی کردند/ لیست اصولگرایان لیست معتدل و جذابی نبود
انتخابات و نه به لیست ائتلافی اصولگرایان در تهران نتیجه عوامل متعددی بود. در این میان باید علل رای لیستی مردم تهران را در عواملی همچون عملکرد جناح چپ و راست و رفتار دولت روحانی در دو سال گذشته و ردصلاحیتهای گسترده اصلاحطلبان در این انتخابات جست.
اعتمادآنلاین-احمد شیرزاد، فعال سیاسی اصلاحطلب و نماینده مجلس ششم معتقد است که دوقطبی شدن فضا از علل رای لیستی مردم تهران به اصلاحطلبان بود. او تاکید میکند که مردم تهران به درستی دریافتند که پخش شدن آرا اثر رای آنها را کاهش میدهد و از این نظر بهترین تصمیم را در این انتخابات مبنی بر رای به تمام لیست اصلاحطلبان گرفتند.
تحلیل شما از رای لیستی مردم تهران چیست؟ پیام مردم تهران با رای لیستی به کاندیداهای اصلاحطلب چه بود؟
در شهرستانهایی که یک نماینده یا حداکثر سه نماینده بخواهند انتخاب شوند شناخت مردم خیلی دقیقتر است. اصولا در شهرستانها به دلیل جمعیت کمتر چهرهها زودتر برای مردم شناخته میشوند و مردم بیشتر یکدیگر را میشناسند. هر کسی مطرح میشود نوعا پیشینه و حسن شهرتی دارد. هم فرصت بیشتر است و هم تعداد نمایندگان کمتر هستند. بنابراین رای دادن به شناختهای فردی کاندیداها منتهی میشود. در تهران ممکن است هر شهروندی افرادی را بشناسد و قضاوت مثبت یا منفی داشته باشد. مثلا کمتر شهروند تهرانی را میتوان پیدا کرد که آقای مطهری را نشناسد و مواضع او را نداند یا آقای حدادعادل و آقای لاریجانی را نشناسد و مواضع آنها را نداند. نام این افراد در خبرها، سایتها و رسانهها آمده است؛ مردم آنها را میشناسند و قضاوت و موضع نسبت به آنها دارند. به هیچوجه نمیتوان انتظار داشت که هر تهرانی حتی اگر در جریان و آگاه به مسائل سیاسی باشد تعداد قابل توجهی از ٣٠ نماینده را بتواند بشناسد. این است که به طور معمول باید به لیستها اعتماد کنند. این حرفی است که طرفداران هر دو طیف میزنند. این طور نیست که این حرف را فقط اصلاحطلبان بگویند بلکه هر دو جناح به
هواداران خود توصیه میکنند که وقتی نمیتوانید تکتک افراد را بشناسید به کسانی که لیستها را معرفی کردهاند، اعتماد کنید. این مساله، هم در لیست اصولگرایان و هم در لیست اصلاحطلبان وجود داشت. عملا راه دیگری به غیر از لیستی رای دادن نبود. اگر غیر از این اتفاق میافتاد، آرا پراکنده و غیرموثر میشد و در عمل شهروندان در تصمیمگیری کلان مجلس خیلی نقش محدود و بیتاثیری پیدا میکردند. چنین وضعیتی تقریبا در انتخابات شوراها وجود داشت. در انتخابات شوراها هم کاندیداهای لیستها رای آوردند اما آرا به مقدار زیادی پراکنده شده بود. مثلا افرادی که در حوزههای ورزشی و هنری سرشناس بودند و کسانی که در یک محل خاص شناخته شده بودند هم وارد شده بودند و آرا پراکنده بود. بنابراین در انتخابات شوراها به طور طبیعی تاثیرگذاری رای شهروندان به خاطر همین پراکندگی مقداری پایین آمد. البته در آنجا هم لیستها بودند که شانس اصلی را داشتند. حال به انتخابات اخیر بازگردیم. در انتخابات مجلس دهم فضای سیاسی کشور فضای قطبی شده بود. به خصوص اقدامی که خیلی به قطبی شدن فضا کمک کرد ردصلاحیتهای گسترده جناح اصلاحطلب بود. بالاخره جامعه به چنین چیزی
عکسالعمل نشان میدهد. این عکسالعمل در رای لیستی خود را نشان داد. شهروندان تهرانی به درستی دریافتند که اگر میخواهند تاثیرگذار باشند راهی جز مجتمع بودن آرا ندارند و مجبورند که به مجموعه متحد و ائتلافی اصلاحطلبان اعتماد کنند و به لیست کامل آنها رای دهند. این اتفاقی است که افتاد. ممکن است با گذشت زمان برخی از این افراد امتحان بهتری پس دهند و برخی ضعیفتر نشان دهند اما در هر حال مجموعه جامعه چارهای جز رای دادن به یک لیست ائتلافی نداشت و البته این بهترین تصمیمی بود که مردم تهران میتوانستند بگیرند.
عملکرد جریان راست نسبت به دولت آقای روحانی در دو سال گذشته و در زمان انتخابات در ائتلاف جریان اصولگرایی را چقدر در نتیجه انتخابات تهران موثر میدانید؟
اگر مردم بنا به اعتماد به لیستی رای دادند که اشخاص آن را کمتر میشناختند، آشناییشان از طرف مقابل کافی بود. افراد سرشناسی در لیست اصولگرایان بودند که مواضع خیلی تندی مقابل دولت آقای روحانی در طول این دو سال داشتند و به خصوص در بحث برجام آنچه در توان داشتند انجام دادند که این توافقنامه به نتیجه نرسد. من فکر نمیکنم اینها از دید مردم ایران پنهان بوده باشد. مردم تهران خیلی هم به دنبال آرمانها و شعارهای بزرگ نبودند. مساله برجام یک مساله کاملا عملگرایانه بود. مردم نان سر سفره و شغل فرزند تحصیلکرده و بیکارشان و زندگیشان را مد نظر قرار دادند و رای دادند. احساس آنها این است که دولتی که کمتر شعار دهد و بیشتر سعی کند که مشکلات ایران را با کشورهای جهان حل کند، بیشتر منافع آنها را تامین میکند و جناحی که چوب لای چرخ چنین دولتی بگذارد منافع آنها را به خطر میاندازد. من فکر میکنم رای مردم تهران رای عملگرایانهای بود. مردم فقط نگاه کردند که چه جناحی برای زندگیشان بهتر است. با وجود اینکه اصولگرایان خیلی شعار میدادند که به معیشت توجه دارند و طرف مقابل به معیشت مردم توجهی ندارد، مردم انتخاب دیگری کردند. اتفاقا برعکس
بود. مردم به خاطر معیشتشان بود که اصولگراها را عقب زدند چرا که با وجود اصولگرایان معیشت که درست نمیشود هیچ، تمام درآمد ارزی کشور هم باید صرف شعار دادن شود.
از نظر انسجام جریان اصولگرا و ائتلافی که از طیفهای مختلف خود تشکیل داد چرا به نتیجه نرسید؟
برخی چهرههای تندروی مجلس را میتوانستیم در آن لیست ببینیم. سخنرانیهای آقای زاکانی و مدیریت او در کمیسیون برجام و سخنرانیهای آقای نادران و تاخت و تازی که در این چند سال داشتند را نمیتوان فراموش کرد. لیست اصولگرایان لیست معتدل و جذابی برای اصولگرایان نبود. اراده جدی در بین مردم به وجود آمد برای اینکه این لیست رای نیاورد. البته من نمیخواهم که همه را با یک چوب برانم. افرادی مثل آقای ابوترابی از افراد موجه و معتدلی بودند اما این قبیل چهرهها در لیست اصولگرایان کمتر دیده میشدند.
پیام اصلی مردم را خطاب به مسوولان و مدیران با حضورشان پای صندوقهای رای چه میدانید؟
پیام اصلی انتخابات دوری از تندروی بود. مردم واقعا این مجموعه را نمیپسندند. این حرف به معنای این نیست که آنها هوادار ندارند اما این آقایان هشت سال دولت را با تمام امکانات در اختیار داشتند. دوازده سال کنترل مجالس را به دست گرفتند. الان هم برخی چهرههایشان وارد مجلس شدهاند. فکر میکنم تا آنجایی که مردم دستشان رسید و توانستند با رایشان تاثیرگذار باشند نشان دادند که از این تفکرات افراطی راضی نیستند و آن را به نفع خودشان نمیدانند.
با توجه به مشارکت گسترده مردم در این انتخابات فکر میکنید اولویتهای مجلس دهم باید تمرکز روی چه حوزههایی باشد؟
مجلس کارهای زیادی دارد. اجازه دهید برخی از اینها را بگذاریم که مجلس تشکیل شود و پتانسیل آن را ببینیم. برخی کارها هست که از یک مجلس با پتانسیل بالا باید توقع داشت. اگر پتانسیل متوسط باشد باید توقعاتمان را با آن پتانسیل تنظیم کنیم. فکر میکنم سروسامان بخشیدن به اقتصاد و نظام اداری کشور جزو مهمترین مسائل است. قانون برنامه ششم توسعه نخستین مسالهای است که مجلس باید به آن توجه کند. خیلی از این مسائل به دولت بستگی دارد و دولت نیز با توجه به ترکیب مجلس میتواند مدیران قویتری را به کار گیرد. ما شاهد بودیم که در این دو سه سال به دلیل حساسیتها و فشارهای مجلس دولت به حق یا به ناحق کوتاه آمد و الان میتواند از پتانسیلهای بیشتر و مدیریتهای قویتری برخوردار باشد. انتظار این است که دولت هم تکانی به خود دهد.
دیدگاه تان را بنویسید