رسول منتجب نیا در گفت و گو با «اعتمادآنلاین»:
امیدواریم مردم به افراطیون نه بگویند
در رابطه با لیست ائتلاف اصلاح طلبان می گوید که کلیت لیست چهره اصلاح طلبان را نشان می دهد و تابلوی اصلاح طلبی است. اینکه بعضی از افرادش از جوانان هستند، بر می گردد به شعاری که اصلاح طلبان در این دوره مطرح کردند. یعنی یکی اهمیت دادن به قشر بانوان و یکی هم جوان گرایی و میدان دادن به آنها. پس لذا در لیست تهران از 30 نفر هشت نفر آنها خانم ها هستند. قائم مقام دبیر کل حزب اعتماد ملی در صحبت هایش این موضوع را مطرح می کند که اگر حضور مردم فعال داشته باشند هنوز معتقد م که اکثریت مجلس در اختیار اصلاح طلبان و اعتدال گرایان است.
اعتمادآنلاین- در رابطه با لیست ائتلاف اصلاح طلبان می گوید که کلیت لیست چهره اصلاح طلبان را نشان می دهد و تابلوی اصلاح طلبی است. اینکه بعضی از افرادش از جوانان هستند، بر می گردد به شعاری که اصلاح طلبان در این دوره مطرح کردند. یعنی یکی اهمیت دادن به قشر بانوان و یکی هم جوان گرایی و میدان دادن به آنها. پس لذا در لیست تهران از 30 نفر هشت نفر آنها خانم ها هستند. قائم مقام دبیر کل حزب اعتماد ملی در صحبت هایش این موضوع را مطرح می کند که اگر حضور مردم فعال داشته باشند هنوز معتقد م که اکثریت مجلس در اختیار اصلاح طلبان و اعتدال گرایان است.
*از این سوال شروع کنیم که اساسا تعریف شما از انتخابات چیست؟ یعنی چه تعریفی از انتخابات سوای ماهیت سیاسی که دارد از آن وجود دارد؟
انتخابات صحنه حضور مردم در عرصه تعیین سرنوشت و دخالت در مدیریت جامعه و کشور است. باید گفته شود که انتخابات تنها عرصه ای است که مردم مستقیما می توانند حضور پیدا کنند و سرنوشت خود را تعیین کنند. وقتی مردم در انتخابات حضور پیدا کنند، آرای آنها آثار و نتایج اداره کشور می شود. پس بنابراین هر کدام از انواع انتخابات از رفراندوم گرفته تا انتخابات ریاست جمهوری، مجلس شورای اسلامی، شورا شهر و مجلس خبرگان رهبری همه عرصه تجلی اراده و خواست مردم است. لذا هرچه انتخابات در کشور سالم تر و باشکوه تر برگزار شود، نظام سالم تر خواهد ماند و اقتدار نظام بیشتر می شود. با حضور مردم در انتخابات است که آزادی و دموکراسی در کشور رشد پیدا خواهد کرد و مردم بیشتر احساس وظیفه خواهند کرد و از نظام و مسئولان بیشتر حمایت خواهند کرد اما در مقابل هرچه که مردم در انتخابات به هر دلیلی حضورشان کم رنگ تر باشد، تمام آن آثار مثبت کمرنگ تر می شود و رفته رفته بین مردم و نظام فاصله ایجاد می شود که ما در رژیم گذشته قبل از پیروزی انقلاب شاهد بودیم که یکی از ضربه هایی که به کشور زدند این بود که انتخابات را فرمایشی کردند و از انتخابات آزاد کمتر خبری بود.
لذا مردم هم در آن زمان بدون احساس وظیفه تنها شاهد بودند که یک نمایشی در روز انتخابات در سطح کشور توسط رژیم انجام می شد و بعد هم اعلام می کردند که فلانی انتخاب شد ولی بحمدالله بعد از پیروزی انقلاب انتخابات آزاد و سالم به عنوان یک الگو از طرف امام و مسئولین ارائه شد. البته مراحل مختلفی داشت و هر دوره انتخابات شرایط خاص خود را داشت ولی وجهه مشترک این بوده است که مردم احساس وظیفه کرده و می کنند که در صحنه حاضر شوند.
*در دوره های مختلف و با روی کار آمدن دولت ها و مجالس متفاوت در تاریخ کشورمان، رابطه این دو قوه در کشورمان باهم متفاوت بوده است. شما به عنوان نماینده اسبق مجلس معتقدید که رابطه ای این دو قوه باید به چه شکل و نوعی باشد؟
رابطه مجلس شورای اسلامی و دولت به چند صورت قابل تصویر است؛ یک رابطه، رابطه ای منطقی و قانونمند و در عین حال همراه با تعامل، همراهی و مساعدت طرفین است که این تصویری است که مطلوب است و قانون اساسی، مسئولین نظام و مردم هم چنین رابطه ای را بین مجلس و دولت می خواهند که در عین اینکه هر کدام از این دو قوه به وظایف خودشان عمل می کنند و وظایف خودشان را دارند اما در عین حال با قوه دیگر تعامل داشته باشند و حتی این دو قوه با قوه قضاییه هم همینطور باشند. همانطور که گفتم این تصویر، تصویری است که مردم، رهبری، امام(ره) و مسولان همه دنبال آن هستند که مجلسی باشد که با دولت همراه و همکار باشد و با یکدیگر تعامل داشته باشند اما در عین حال از تمام اختیارات خودشان استفاده کنند و استقلال داشته باشند. حالا در رابطه با این تصویر ممکن است عده ای بگویند که اینگونه نمی شود و قوا استقلال خود را از دست می دهند. اما باید گفته شود که یکی از افتخارات نظام جمهوری اسلامی بحث تفکیک قوا است. یعنی هر کدام از سه قوه از دیگری جدا هستند. مجلس از آنجا که برای کشور قانون تصویب می کند و می تواند تحقیق و تفحص کند نسبت به همه نهادها نظارت دارد و خوب یک
رسالت دیگری هم دارد که بر دستگاه های اجرایی نظارت می کند و تعامل و نظارت اینها هیچکدام با منافاتی باهم ندارند. تصویر دیگری که برای رابطه مجلس و دولت تعریف می شود این است که مجلس در اختیار دولت باشد یا دولت در اختیار مجلس باشد. یعنی یکی از دو قوه در این میان استقلال خودش را از دست بدهد و به اصطلاح رایج نمایندگان وکیل الدوله باشند یا وزرا اسیر و وابسته به نمایندگان باشند، که این شکل مطلوبی نخواهد بود و قطعا هر دو قوه ضربه می بینند و نظام هم در سایه رابطه نامطلوب این دوه قوه ضربه خواهد دید. صورت سوم این است که مجلس و دولت در تعارض و تقابل با یکدیگر باشند، که ما در دولت نهم و دهم چنین امری را داشتیم. یعنی در دولت نهم، مجلس تابع دولت بود و بی چون و چرا از عملکرد دولت و وزرا حمایت می کرد و در دولت دهم نیز دیگر مجلس و دولت در برابر همدیگر بودند و کار به جایی رسیده بود که مجلس قانون تصویب می کرد و دولت اجرا نمی کرد. حتی رئیس مجلس بارها اخطار داد و مصوبات هئیات دولت را رد کرد اما دولت اعتنا نمی کرد و کار به قوه قضاییه و رسانه ها کشیده شد. چرا؟ به دلیل اینکه این رابطه ، رابطه ای متعادل و قانون مند نبود. پس باید
برگردیم به آن صورت اول که بین دولت و مجلس باید رابطه قانونمند و با حفظ استقلال که افتخار جمهوری اسلامی است و در عین حال تعامل، همکاری، همراهی و مساعدت طرفینی باشد تا بتوانند به عنوان بازوهای نظام به کشور و مردم خدمت کنند.
*در صحبت هایتان به دولت های نهم و دهم و نوع رابطه ای که این دولت ها با مجلس داشتند یا برعکس مجلس با آنها داشت اشاره کردید. با یاد داریم که وقتی محمود احمدی نژاد کار خود را در نهاد ریاست جمهوری آغاز کرد، دو سال از عمر مجلس هفتم گذشته بود. آقای حداد عادل در آن زمان مدعی بود که مجلس پشت دولت است اما با رفتار دولت با مجلس این نکته نمایان شد که مجلس نتوانسته است از جایگاهی که برای آن در قانون اساسی تعریف شده است با دولت وارد تعامل شود. از طرفی این ماجرا در مجلس هشتم نیز ادامه داشت. نکته ای که شما در صحبت هایتان به آن اشاره کردید که احمدی نژاد از ابلاغ بسیاری از قوانین به مجلس خودداری می کرد. بسیاری از کارشناسان سیاسی معتقدند که مجلس نهم نیز مانند مجلس هشتم و هفتم عملکرده است منتهی منهای دوسال روی کار آمدن دولت حسن روحانی. فکر می کنید چرا جایگاه مجلس به خصوص بعد از مجلس ششم تا این اندازه افول کرده است؟
ما گاهی در مجالس گذشته، آن صورت دوم و سوم را که پیشتر به آن اشاره کردم شاهد بودیم. یعنی مجلس تابع دولت شده بود. مثلا در مجلس هفتم، چنین وضعیتی به شدت دیده می شد. مجلس هفتم، مجلسی ضعیف بود، چرا که در غیاب اکثریت مردم تشکیل شده بود. اصلاح طلبان به دلایل مختلف آن را تحریم کرده بودند و کاندیدا نداشتند و مردم هم اکثرا شرکت نکردند و نماینده ها با یک رای حداقلی وارد مجلس شدند. لذا دولت نهم که روی کار آمد، اینها توانستند به عنوان حامی بی چون و چرای دولت مطرح شوند. مجلس هشتم هم تا حدی چنین حالتی را داشت و مجلس نهم هم که می شود گفت از جهات مختلف در میان مجالس نه گانه در طول تاریخ کشور ممتاز بوده است. اما نکته در اینجاست که در جنبه منفی ممتاز بوده است. یعنی این مجلس هم در استقلال، ضعف نظارت بر دستگاه های اجرایی، عدم تعادل در مجلس بدترین عملکرد را داشته است و می شود گفت این مجلس یک پدیده خاصی بود. لذا مردم باید تصمیم خودشان را بگیرند و مجلس را تغییر دهند، چرا که این مجلس نتوانست انتظارات ملت بزرگ ایران را برآورده کند. یک جمله ای را من یادم است، که آقای علی مطهری در هفته های گذشته در سخنرانی هایش گفته بود، او به عنوان
یک نماینده شجاع و مستقل گفت بود که به نظرم حداکثر ده درصد نمایندگان مجلس نهم به عنوان نمایندگان شایسته و دلسوز ملت هستند. پس با وجود اینکه یک نماینده مجلس نهم این حرف را می زند مردم باید تصمیم بگیرند و مجلس را خانه تکانی کنند. مردم باید این مجلس را به افراد امین، دلسوز و مجرب بسپارند.
*اما در روند انتخابات مشکلاتی برای اصلاح طلبان پیش آمد و به چهره های آنها اجازه حضور داده نشد.
بله. هیات های نظارت اجازه ندادند که بسیاری از نیروهای ارزشمند ملت وارد صحنه رقابت شوند و اکثرا از مدار خارج شدند وگرنه ملت تصمیم گرفته بود که این مجلس را خانه تکانی کند و چهره هایی وارد مجلس شوند که مجلس را به آن جایگاهی که حضرت امام خمینی(ره) تعیین کرده بودند برگردانند اما در نیمه راه به خاطر رد صلاحیت هایی که صورت گرفت این مهم اتفاق نیوفتاد. حالا امیدواریم که در روز اخذ رای مردم با حضور گسترده خودشان هم یک نه به افراطیون بدهند و هم یک آری به نیروهای جدید اصلاح طلبان بدهند و انشاالله مجلسی تشکیل شود که تا حد زیادی در شان ملت باشد.
*با این وجود فکر می کنید که عدالت و اخلاق در انتخابات مجالس شورای اسلامی و خبرگان رهبری رعایت شده است؟
قبل از پاسخ به این سوال این نکته را بگویم که نقد کردن غیر از تخریب است. ما به هیچ وجه نه خودمان هیئات های نظارت و شورای نگهبان را تخریب می کنیم و نه اجازه می دهیم که نهادی از نهادهای نظام تخریب شود اما انتقاد سازنده و جایز است. من به عنوان یک دلسوز می گویم که برای آینده نظام و کشور نگران هستی. در میان کاندیداهای نماینده مجلس هزاران نفر را هیات های نظارت رد صلاحیت کردند و تعداد کمتری را به عنوان عدم احراز صلاحیت و اکثر آنها را به عنوان کسانی که فاقد صلاحیت هستند معرفی کردند. خوب، وقتی گفتند فاقد صلاحیت هستند، نگفتند که شما علمتان کم است؟ یا قدرتتان کم است؟ یا سنتان بالا است؟ بلکه آنها را به استناد بند یک و بند 3 ماده 28 انتخابات رد کردند. یعنی به آنها اتهام نداشتن اعتقاد به اسلام زدند. به آنها اتهام عدم التزام عملی به اسلام و جمهوری اسلامی زدند. این تهمت بسیار بزرگی است. هزاران نفر از چهره های مطرح و نخبه این کشور متهم شده اند. کسانی که عمرشان را در وفاداری به قانون اساسی و ولایت فقیه صرف کرده اند حتی متهم شده اند که اصلا این وفاداری را ابراز هم نکرده اند. یعنی یک کلمه هم نگفته اند که ما قانون اساسی را قبول
داریم. آیا دروغی از این بزرگتر وجود دارد؟ والله دروغی از این بزرگتر ما سراغ نداریم. افرادی که رد صلاحیت شده اند به این عنواین افرادی بوده اند که در نظام نقش و مسئولیت داشته اند. در دوره های مختلف همین شورای نگهبان آنها را تایید کرده است و حال متهم شده اند به کفر و شرک. این یک عمل تلخ است. عمل تلخی که در حق خیلی از افراد صورت گرفته است .
*شما در همایش هم اندیشی اصلاح طلبان در دی ماه 94 گفته بودید که اگر مجریان انتخابات این سه مفهوم آزادی، عدالت و اخلاق را در نظر بگیرند حتما اصلاح طلبان با اکثریت آرا ، اکثریت کرسی های مجلس را از آن خود خواهند کرد. حال که معتقدید عدالت رعایت نشده و چهره های زیادی از دور انتخابات خارج شده اند، آیا باز هم به حرف همایش دی ماه تاکید می کنید؟
معتقدم که اگر مردم حضور چشمگیر و پر رنگی در پای صندوق های رای داشته باشند و بیاینند به همین لیست های اصلاح طلبان هرچند لیست مطلوب نباشد و چهره های شاخص نباشند رای دهند آن دو هدف تا حدی زیادی حاصل می شود. هدف اول اینکه افراطیون وارد مجلس نشوند و هدف دوم اینکه مجلس در اختیار انسان های دلسوز قرار گیرد. حالا ممکن است صد در صد این هدف حاصل نشود و 60 یا 70 درصد باشد.
*با وجود اتفاقاتی که در روند برگزاری انتخابات افتاده است اما مردم صحبت از حضور حداکثری در انتخابات می کنند.
بله. از سوی دیگر مردم ما هوشیار هستند و از سواد سیاسی بالایی برخوردار هستند. مردم در شرایط طبیعی بررسی می کردند و افراد اصلح را انتخاب می کردند و به مجلس می فرستادند. وقتی که افراد اصلح وارد صحنه نشدند و اغلبشان رد شدند، مردم می روند سراغ اصلح بین موجودین و خیر الموجودین را انتخاب می کنند. آنها برای پیشیگری از ورود افراطیون به مجلس و وقوع یک سری حوادث تلخ برای آینده کشور می آیند و به افرادی که اصلح هستند رای می دهند. من بازهم معتقدم و باید تاکید کنم که مردم، که خیلی هایشان عصبانی و ناراضی هستند . فکر می کنم روز اخذ رای می خواهند نظرخود را در قالب رای به اصلاح طلبان ابراز می کنند و به زبان بی زبانی می خواهند بگویند که ما با بداخلاقی مخالف هستیم. مردم می بینند که آنهایی که رد صلاحیت شده اند هیچ کاری نکرده اند، افشاگری نکردند، اعتراضی نکردند و رفتند در خانه نشستند و تنها یک اعتراض قانونی کردند و رعایت جانب اخلاق را کردند. مردم اینها را می بیینند. یکی از ویژگی های ملت ما این است که طرفدار مظلوم است. وقتی می بیند که در یک شهری یک فرد اصلح و خوبی را ظالمانه از مدار انتخابات خارج کرده اند علاقه شان به او بیشتر می
شود و هر کسی را که او معرفی کند به او رای می دهند. الان رد صلاحیت شده ها در سطح کشور عموما طرفدار لیست اصلاح طلبان هستند. آنها می آیند در پای صندوق های رای و منتظر هفتم اسفندماه هستند که آن نه عمومی و بزرگ تاریخی را به ظلم، ستم، بی عدالتی و افراطی گری ابراز کنند.
*ارزیابی شما از ترکیب این لیست و جوان گرایی موجود در لیست ائتلاف اصلاح طلبان چیست؟
این لیست با اتفاقاتی که برای اصلاح طلبان افتاده است درست شده است.کلیت لیست چهره اصلاح طلبان را نشان می دهد و تابلوی اصلاح طلبی است. اینکه بعضی از افرادش از جوانان هستند، بر می گردد به شعاری که اصلاح طلبان در این دوره مطرح کردند. یعنی یکی اهمیت دادن به قشر بانوان و یکی هم جوان گرایی و میدان دادن به آنها. پس لذا در لیست تهران از 30 نفر هشت نفر آنها خانم ها هستند. این بی سابقه است و تعدادی هم از جوان ها هستند. این موضوع برای تحقق این دوشعاری بود که اصلاح طلبان دادند و لازمه پیشرفت کشور است. اما اینکه جوان ها وارد مجلس می شوند با توجه به اینکه سابقه قانون گذاری و یا حتی بعضی هایشان حضور طولانی مدت در صحنه سیاسی ندارند و نداشته اند، آیا این ها تا چه حد می توانند موفق باشند، آیا تحت تاثیر فضاهای آلوده نمی شوند و از مسیر اصلاحات جدا نمی شوند، جواب این است که تلاش شده از جوان هایی استفاده شود که ضمن اینکه سابقه کارهای اجرایی کمی دارند اما خمیر مایه اصلاحات در آنها ثابت شده باشد.
*ملاک انتخاب جوانان برای حضور در لیست اصلاح طلبان و در کنار چهره های مطرح اصلاحات قرار گرفتن چه بوده است؟
ملاک های زیادی بوده است. با توجه به وضعیت خانوادگی، سابقه خودشان، ارتباط هایشان و علاقه و گرایش شدیدی که به جریان اصلاحات داشته اند انتخاب شده اند. نکته دیگر اینکه میثاق نامه ای را در اختیار همه اعضای لیست گذاشته اند و اعضا همه میثاق نامه را امضا کرده اند و شرعا متعهد شده اند که به آرمان های اصلاح طلبانه وفادار باشند. نکته دیگری که باید به آن توجه داشت این است که وقتی مجلس اول را در تاریخ جمهوری اسلامی ایران بررسی می کنیم، اکثر نمایندگان سابقه نمایندگی نداشته اند یا خود بنده نماینده نبوده ام و طلبه ای بودم که وارد مجلس شدم. حتی رئیس مجلس آقای هاشمی رفسنجانی تا دیگر نماینده های مجلس، هیچکدام سابقه حضور در مجلس نداشتند اما به قول آقای رئیس جمهور بهترین مجلس در طول تاریخ، مجلس اول بوده است. با وجود اینکه نیروهای مجلس اول جوان بودند و تجربه قانون گذاری نداشتند اما به سرعت خودشان را توانست با جامعه تطبیق دهند. کارهای بزرگ این کشور را در بعد قانونگذاری مجلس اول و دوم انجام داده اند یا بعضا مجلس سوم. پس باید به جوان ها فرصت بدهیم. جوان ها می توانند در مجلس منشا تحرک و اثر باشند. ضمن اینکه افراد مجرب در کنار آنها
هستند و این مسئله جای نگرانی ندارد. ما در کشورمان باید سیستمی داشته باشیم که جوان ها را پرورش بدهیم که متاسفانه در کشور ما چنین نیست. یا جوان ها در کشور ما به دلیل نداشتن رزومه همیشه محروم هستند و اجازه ورود به عرصه اجرایی به آنها داده نمی شود و یا اگر وارد صحنه شدند همین ایراد شما در بسیاری از موارد نسبت به حضور آنها اتفاق می افتد.
*جوانان نقش کمرنگی در عرصه های اجرایی به خصوص در مجلس شورای اسلامی داشته اند. حال موقعیتی که اصلاح طلبان در اختیار جوانان گذاشته اند، موقعیتی خوب است. اما چرا از این دست موقعیت ها در تاریخ سیاسی کشور ما کم بوده است؟
این اشکال وارد است اما بر می گردد به اینکه یک سیستمی نداریم که جوان ها را آموزش و پرورش دهند برای روزهای حساس که در عین جوانی تجریبات لازم را داشته باشند. همین جا من به دوستانی که تجربه قانون گذاری و کار اجرایی دارند توصیه می کنم که هر کدامشان روی یک عده ای جوان ها کار کنند، و جوان ها را پروزرش دهند. چرا که جوانان باید از صفر کیلیومتر بودند خارج شوند.
*شما در همایش اعتدال اصلاحات، که در استان فارس برگزار شد، گفته بودید که اصلاحت را یک اندیشه و فکر برخوردار از ریشه مردمی و نشات گرفته از عقل و دین می دانید. چرا برخی از افراد در جامعه ما اصلاحات را با انقلاب یکی می دانهند و گمان می کنند اگر اصلاح طلبان قدرت را در دست داشته باشند می خواهند همه چیز را دگرگون کنند؟
ما یک انقلاب داریم و یک اصلاحات. انقلاب به معنای آن است که یک نظامی را که از بالا تا پایین آن پوسیده باشد و قابل اصلاح نباشد را زیر و رو شود. رژیم ستم شاهی به قدری پوسیده شده بود که قابل اصلاح نبود و تنها راه آن بود که امام تبری را بر دست بگیرد و بر فرق این نظام بکوبد و این نظام از هم فرو بپاشد. بعد از این انقلاب یک بستری فراهم می شود به نام نظام جمهوری اسلامی ایران و یک سیستم حکومتی به وجود می آید و انقلاب ادامه ندارد. اشتباهی که بعضی ها می کنند این است که فکر می کنند انقلابی بودن این است که انسان هر روز انقلاب کند و هر روز تیشه دستش باشد. تیشه و تبر مخصوص روزهایی است که انسان می خواهد انقلاب کند و تیشه به ریشه نظام پوسیده گذشته بزند اما نظامی که خودش تاسیس کرده دیگر احتیاجی به تیشه ندارد. باید تیشه را بگذارد کنار. اینجا باید اصلاح کند و ترمیم کند. باید نقض ها را بر طرف کند، که این را می گویند اصلاحات. اصلاحات در دلش پذیرش نظام است. بر خلاف القای تفکر اشتباه بعضی از افراد که می گویند اصلاحات یعنی براندازی و انقلابی گری، اتفاقا من معتقدم که تفکر انقلاب در انقلاب به معنای براندازی است. آنهایی که می گویند ما
هر روز باید انقلاب کنیم در اشتباه هستند و افراطی گری می کنند. بنابراین اصلاحات به معنای پذیرش انقلاب و نظام و تلاش در جهت تبدیل شرایط موجود به شرایط مطلوب است. ببینید من در همان سخنرانی گفته ام که ما در حرکت های روزمره خودمان یکی از راه ها را باید انتخاب کنیم، یا باید حرکت اصلاح طلبانه داشت باشیم، یعنی حرکت به پیش داشته باشیم. یعنی امروز ما از دیروز و فردا از دیروز بهتر باشد و همه در جهت آرمان هایمان باشد یا راه دیگر این است که ما در جا بزنیم و به شرایط موجود تن بدهیم و بگوییم نیازی به پیشرفت و تکامل نداریم. این منطقی نیست و درجا زدن یعنی تلف کردن نیروها. راه سوم هم این است که ما حرکت به عقب داشته باشیم و حرکت ارتجاعی داشته باشیم. تفکر منجمد داشته باشیم. متاسفانه این حرکت در کشور ما به وجود آمده است. افرادی که در انقلاب فکر و عملشان مانع انقلاب بوده است و انقلاب آنها را کنار زده الان آمده اند میدان دار شده اند و خیلی هایشان تئوریسین شده اند و در زوایای حکومت رفته اند و مشغول ضربه زدن هستند. این حرکت ارتجاعی و سیر قهقرایی است. یک راه چهارمی هم وجود دارد که آن سقوط و انحطاط است که وارد پرتگاه شویم. باید
بگویم که اگر انتخابات سال 92 نبود، معلوم نبود که ما در چه شرایطی به سر می بردیم. تنها وجهی که عقلانه است در بین این چهار احتمال حرکمت به پیش و تکاملی است که ما اسمش را می گذاریم اصلاحات که هرکه غیر از این بگوید یا برانداز است یا حرکت ارتجاعی می کند.
*البته اصولگراها هم در مورد فکر و اندیشه خودشان چنین صحبت هایی را مطرح می کنند.
اگر اصولگرا ها این راه را انتخاب کنند و بیایند به صراحت بگویند ما با درجا زدن مخالف هستیم یا بیایند بگوید ما با براندازی مخالف هستیم. اگر مانع سقوط و انحطات کشور شوند ما با آنها مرزی ند اریم و آنها هم می شوند اصلاح طلب اما مشکل اینجاست که عملکرد آنها اینطور نیست و متاسفانه ما شاهد بوده ایم که در فکر و عمل اینطوری نبوده اند. اگر آنها قبول دارند این حرکت اصلاحات را چرا عمل نمی کنند؟ بیایند دست به دست هم دهیم و کشور را به پیش ببریم. وحدت ملی ایجاد کنیم. جلوی توسل به زور و تندی را بگیرند. بیایند برهان استدلال را به کار ببرند و از تعامل و گفت و گو صحبت کنند. به قول یکی از دوستان ما تا 50 سال دیگر باید تاوان کارهای دولت های هشتم و نهم را بپردازیم. ای کاش اصولگرایان به این نتیجه می رسیند که بیایند دوره های مختلف خود را نقد کنند. حرف من این است که آیا اصولگرایان مانند اصلاح طلبان آمده اند خودشان را نقد کنند؟ نقد نشان دهنده شجاعت و انصاف افراد است. اصلاح طلبان تصمیم دارند که اشتباهات گذشته خود را تکرار نکنند.
*چرا ترس از مجلس ششم وجود دارد؟ چرا ترس از بازگشت اصلاح طلبان به عرصه قدرت وجود دارد؟ این ترس ناشی از چیست؟
نظرات مختلفی ابراز شده است. بعضی ها ترس از مجلسی شبیه به مجلس ششم دارند و بعضی ها هم پا را فراتر گذاشته اند و بعضی از چهره های اصولگرا گفته اند، حتی چهره های معتدل اصلاحات نیز نباید وارد مجلس شوند. یعنی آنها به اصلاح طلبان معتدل هم قانع نیستند. بحث مجلس ششم نیست. آنها از کل تفکر اصلاحات می ترسند. آنها می خواهند تفکر اصلاحات را دفن کنند در تاریخ و اصلاح طلبان را از مدار خارج کنند که این تفکر غلطی است و خواب آشتفه ای است برای اصولگرایان که هیچ وقت هم تعبیر نمی شود. چون اصلاحات یک اندیشه مردمی است که با زور و پول و تبلیغات رسانه ای نمی شود این اندیشه را بیرون کرد. و هر چه بیشتر به اصلاحات بتازند این اندیشه محبوب تر می شود. اینها در اشتباه هستند. مجلس ششم برایشان یک بهانه ای است. من قبول دارم که در مجلس ششم تندروی هایی از سوی بعضی از دوستان صورت گرفت. به هر حال در اصلاحات هم اشتباهاتی رخ داد و اینها قابل انکار نیست. انسان دچار خطا و اشتباه می شود. اما اصلاح طلبان به این جمع بندی رسیده اند که از تجربه های گذشته استفاده کنند و تلاش کنند که مجلس را اگر در اختیار گرفتیم بتوانیم از اشتباهات گذاشته پند بگیریم و
تکرار نکنیم و بتوانیم بهتر و بیشتر به جامعه خدمت کنیم که متاسفانه آقایان بر اساس ترس و وحشتی که داشتند نگذاشتند چیزی که مد نظر بود صورت بگیرد برای مجلس دهم و بازی را بهم زدند اما باز هم امیدواریم که مجلس آینده اکثریتش اصلاح طلب باشند و بتوانند در مسیر آرمان های انقلاب مجلس را به پیش ببرند.
*و در آخر اینکه فکر می کنید چه سهمی از کرسی های مجلس در اختیار اصلاح طلبان باشد؟
بستگی به حضور و مشارکت مردم دارد. اگر حضور مردم فعال باشد هنوز معتقد م که اکثریت مجلس در اختیار اصلاح طلبان و اعتدال گرایان است. اگر دو شرط محقق شود اصلاح طلبان حضور گسترده دارند در مجلس ، شرط اول اینکه در رد صلاحیت ها اقایان قانون را رعایت کنند که تمام شد و شرط دوم حضور یکپارچه مردم که می تواند تا حد زیادی جبران کند آن شرط اول که از دست رفت را.
دیدگاه تان را بنویسید