عضو شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه
به مطالبات حداقلی راضی باشیم
عضو شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه گفت: پیش بینی می شود که اصولگرایان منتقد دولت حسن روحانی باز هم جایگاهی در خور توجه در مجلس آینده داشته باشند که این خود یکی از پیامدهای رد صلاحیت های گسترده در انتخابات است اما با این وجود باید با همین وضع به جلو رفت تا بتوان منافع ملی را به پیش برد.
اعتمادآنلاین / عضو شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه است. حزبی که در سال 1378 تاسیس شده و اکنون در دولت یازدهم چند تن از دولت مردان عضو آن هستند. غلامعلی دهقان معتقد است که در هفتم اسفندماه مردم پای صندوق های رای می آیند. او در گفت و گو با «اعتمادآنلاین» می گوید که مردم می آیند، ولو اینکه به ایده ال نرسند. او در رابطه با تندروی ها هم می گوید که که بخشی از اصولگرایان تندرو که عمدتا جوان، احساسی و هیجانی هستند تحت القائات برخی دیگر قرار گرفته اند. دهقان معتقد است که این افراد ابتدا دست به تندروی می زنند و بعد از کار خود پشیمان می شوند.
*مجلس نهم دستاوردهایی داشت اما به این مجلس نقدهایی وارد است که آنچنان که باید در مسائل و مشکلات کشور ورود نکرد و درگیر حاشیه های سیاسی و جناحی بود. اکنون که در آستانه برگزاری انتخابات دهمین دوره مجلس شورای اسلامی هستیم، این سوال مطرح می شود که مجلس دهم چه تفاوت ها و ویژگی هایی باید نسبت به مجلس فعلی داشته باشد؟
از مجلس دهم و نماینده هایی که به این مجلس ورود پیدا می کنند، انتظار می رود که بیش از گذشته با سیاست های دولت تدبیر و امید همسو، هماهنگ و همگرا باشند. این مهم به این جهت است که حضور دولت اعتدال در فضای سیاسی کشورمان یک فرصت تاریخی بی نظیر است که برای کشور ایجاد شده است. واقعیت این است که مشکل قضیه هسته ای که تبدیل به یک معضل فرسایشی برای کلیت نظام سیاسی کشور شده بود، توانست قفل آن با سیاست های تعاملی و شرافتمندانه دولت حسن روحانی باز شود. و دولت یازدهم، جمهوری اسلامی ایران را در یک بازی برد - برد در سطح بین المللی به فرجام رساند و همینطور از پیامدهای حوزه های اقتصادی و سیاسی جلوگیری شد و کشورمان با تدبیر دولت یازدهم به یک ثبات سیاسی و اقتصادی دست پیدا کرد. حال همین آرامش می تواند بستر مناسب و محفلی برای توسعه همه جانبه ایران گردد توسعه ای در ابعاد اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و ... با این وجود انتظار می رود که با برگزاری انتخابات هفتم اسفندماه مجلسی شکل بگیرد که بتواند در امر قانون گزاری یاور، مساعد، همراه و همگام دولت اعتدال باشد تا ما بتوانیم از این فرصت تاریخی بیش از گذشته برای پیشرفت و توسعه ایران
استفاده کنیم. معنی این سخن این نیست که مجلس دهم اهل انتقاد و نقد نباشد بلکه انتظار می رود مجلسی که شکل می گیرد در ک درستی از نیازهای دولت یازدهم داشته باشد تا در یک همسویی بیش از گذشته بتوانند نیازهای جامعه ایرانی و منافع ملی را پاسداری کنند.
*با وجود اینکه به شرایط کشور و ویژگی های مجلس دهم اشاره کردید، حال سوال این است که این مجلس و نماینده هایی که به آن ورود پیدا می کنند با چه چالش هایی روبرو می شوند؟
واقعیت این است که قضاوت زود است و ما هنوز مرحله حساس برگزاری انتخابات را پیش رو داریم که به احتمال زیاد مثل سنوات قبل به مرحله دوم می رسد. هرچند پایین آوردن نساب رای گیری به 20 درصد امکان آنکه در حوزه های بیشتری نماینده ها به مجلس راه یابند بیش از گذشته است. اما برای پاسخ به سوال شما آرایش مجلس آینده اهمیت خاصی دارد. اما به نظر می رسد که تصویب برنامه ششم توسعه که متناسب با شرایط سیاسی ایران پس از پسابرجام می باشد، یکی از محورها و چالش های اساسی و مهم مجلس آینده است که باید اجماعی بر سر آن میان حامیان جناح های مختلف در مجلس شکل بگیرد. باید توجه داشته باشیم که هم اکنون و پس از طرح مقدمات اولیه برنامه ششم توسعه شاهد نوعی چالش میان دو جناح اصلی کشور بر سر برنامه ششم توسعه بوده ایم که به نظر می رسد پس از طرح جدی آن می تواند مباحث دیگری را هم به دنبال خود داشته باشد. علاوه بر این پیش بینی می شود که اصولگرایان منتقد دولت حسن روحانی باز هم جایگاهی در خور توجه در مجلس آینده داشته باشند که این خود یکی از پیامدهای رد صلاحیت های گسترده در انتخابات است اما با این وجود باید با همین وضع به جلو رفت تا بتوان منافع ملی را
به پیش برد. این نکته را هم باید بگویم که به نظر می رسد همچنان شاهد چالش های فرهنگی و اجتماعی پس از شرایط پسابرجام در سطح جامعه و همچنین در مجلس که نمایندگان مردم هستند باشیم.
*در صحبت هایی که مطرح کردید اشاره کردید که تعداد قابل توجهی از منتقدین دولت ممکن است در مجلس دهم حضور داشته باشند. آیا شما فکر می کنید که مجلس دهم از لحاظ آرایش سیاسی چندان تفاوتی با مجلس فعلی ندارد؟
ببینید، به نظر میرسد که شکل گیری مجلسی مانند مجلس ششم که اکثریت با یک جریان خاص بود با توجه به رد صلاحیت های گسترده که در این دوره از انتخابات رخ داد، منتفی است. از طرفی شکل گیری مجلسی مانند مجلس دوره هفتم که در آن هم اکثریت مطلق از آن جناح دیگری بود قابل پیش بینی نیست. من معتقدم که هر جریان از یک اکثریت شکننده ای در تصویب طرح های خود برخوردار خواهند بود. این نکته را هم باید بگویم که مستقلین مجلس آینده که بیشتر می توانند از حوزه های شهرهای متوسط و کوچک باشند در مجلس دهم تاثیرگذار خواهند بود و حتی چند رای آنها می تواند محاسبات جناح ها را تحت تاثیر خود قرار دهند. در کل به نظرم مجلس دهم از لحاظ سیاسی بینابینی است.
*پس چرا با این وجود که مجلس دهم تغییر محسوسی نمی کند، اما جناح تندرو و افراطی هرچه به روزهای انتخابات نزدیک می شویم بیشتر به تکاپو افتاده است تا از برگزاری جلسات اصلاح طلبان و سخنرانی آنها یا حتی توزیع پوسترهای انتخاباتی جلوگیری به عمل آورد؟
مسئله اینجاست که بخش تندروی جریان اصولگرا بیشتر رفتاری سیاسی، هیجانی و احساسی دارد. باید این موضوع بیان شود که تندروهای جریان اصولگرا تحت تاثیر القائات افرادی هستند که کلیت اصلاحات را به فتنه ارتباط می دهند اما این درحالی است که واقعیت های جامعه ایرانی می گوید هر جریان سیاسی می تواند در مقطعی دچار خطاهایی گردد. سوال من از تندروها و افرادی که دست به برهم زدن جلسات اصلاح طلبان می زنند این است که آیا واقعا در ائتلاف اصولگرایان کسانی نبوده اند که از رئیس دولت نهم و دهم به شدت حمایت می کردند در حالی که آن فرد در اردیبهشت 90 یازده روز خانه نشینی داشت و عملا در برابر موضع مقام عالی کشور ایستادگی کرد؟ آیا افرادی در جناح آنها نبوده اند که از محمود احمدی نژاد با وجود اینکه در برابر تغییر رئیس دفترش آقای مشایی مقاومت می کرد و حتی اجازه بازداشت و بازرسی از معاون اول و مدیر عامل سابق ایرنا را نمی داد، حمایت کردند؟ بنابراین به نظر می رسد که بخشی از اصولگرایان تندرو که عمدتا جوان، احساسی و هیجانی هستند تحت القائات برخی دیگر قرار گرفته اند که رفتار و کارهای آنها سر درازی در تاریخ کشورمان دارد. این افراد ابتدا دست به
تندروی می زنند و بعد از کار خود پشیمان می شوند. مانند ماجرایی که در شیراز برای آقای علی مطهری و بعد در دادگاه همان افرادی که رگ های گردنشان برای اعتراض به مطهری بیرون زده بود در دادگاه طلب بخشش داشتند. البته این موضوعات نشان می دهد که جامعه ما هنوز مستعد حرکت های پوپولیستی است که بر این اساس از سران جریان اصولگرا انتظار می رود که به حامیان خود بگویند از این رفتار دست بکشند چرا که آن افرادی که تایید شده اند مورد تایید شورای نگهبان هستند و بخشی هم که از دید آنها تایید نشده اند، عملا حضورشان در انتخابات منتفی شده است و دیگر جای نگرانی نیست. امیدوارم رفتار سیاسی سران اصولگرا این باشد که حرکات خودسرها و تندروها را را محکوم کنند و با این اعتراض ها کارکرد سیاسی شورای نگهبان را زیر سوال نبرند.
*با وجود نوع عملکرد مجلس شورای اسلامی و رفتارهایی که در آن صورت گرفته است، و همینطور با وجود رد صلاحیت ه در جناح اصلاح طلب، چه دلایلی برای شهروندان باقی می ماند که بخواهند در انتخابات هفتم اسفندماه شرکت کنند؟
مردم ایران از همان ابتدای انقلاب اسلامی با توجه به اینکه اکثریتشان در سرنگونی نظام پیشین نقش داشتند همیشه، حداقل در نسبت 50 الی 60 درصد در انتخابات های گذشته حضور فعال داشته اند، البته وقتی فضای انتخابات رقابتی می شد در مواردی مثلا در انتخابات های مجلس و ریاست جمهوری این آمار تا 70 و 80 درصد نیز می رسید. اما باید قبول کنیم که ملت ایران در صد و نه سال پس از مشروطه ملتی پیشرو برای تقویت، تحکیم و نهادینه شدن مردم سالاری در منطقه استراتژیک خاورمیانه بوده است. این ملت بعد از انقلاب سال 57 هم نشان داده که راه هایی را انتخاب می کند که بتواند با کمترین هزینه مطالبات خود را مطرح کند. من پیش بینی می کنم که بازهم مردم در انتخابات هفتم اسفندماه حاضر شوند. به خصوص با توجه به شرایط فعلی خاورمیانه که مردم در جریان موقعیت حساس آن هستند و با توجه به وضعیت کشورهای دور و نزدیک ما که از راه های دیگری مطالباتشان را پیگیری کرده اند اما در مقابل یکپارچگی کشورشان را زیر سوال برده اند، به نظرم مردم کشورمان بهترین راه کار و تغییر ریل گذاری در سیاست های کشور را آمدن به پای صندوقه های را می دانند.
*حتی با وجود نبودن چهره های مطرح ؟
بله. مردم پای صندوق های رای می آیند، ولو اینکه به ایده ال نرسند. باید بدانیم که سیاست ورزی حکیمانه و مصحلت آمیز حکم میکند نگاه آرمانی نداشت. این نوع سیاست ورزی حکم می کند که گاهی اوقات به مطالبات حداقلی هم راضی شویم. به یاد داشته باشیم که در انتخابات ریاست جمهوری سال 1392 یک جریان فکری و سیاسی ریشه دار یعنی جریان اصلاحات با همین سیاست ورزی در کنار جریان اعتدال قرار گرفت و موفق شد ریل گذاری کلان سیاست کشور را عوض کند. امری که ما در دو سال و نیم گذشته شاهد دستاوردهای بزرگ ائتلاف اصلاحات و اعتدال بوده ایم،که اگر یکی از این دوجریان در سال 1392 خودخواهی می کرد و با ائتلاف موافقت نمی کرد، ممکن بود وضعیت ایران، وضعیت دیگری بشود. پس باید باید به مطالبات حداقلی اکتفا کرد در مقاطعی. بالاخره کاچی بعض هیچی است.
دیدگاه تان را بنویسید