باج‌گیری سیاسی پرونده اپستین به نقطه اوج خود می‌رسد

سیدعماد حسینی– گفته می‌شود فشار پرونده‌های اپستین به ترامپ به نقطه اوج خود رسیده، به طوری که حتی متحدانش در منطقه خلیج فارس را نیز تحت تاثیر آن قرار داده است.

به گزارش اعتمادآنلاین، برخی از رسانه‌های عربی این روزها خبر می‌دهند که سیاست خارجی آمریکا اخیراً دچار سردرگمی بی‌سابقه‌ای شده و به تهدیدهای نظامی مستقیم علیه متحدانش قبل از دشمنانش تمایل پیدا کرده است.

این امر در تهدیدهای تکان‌دهنده ترامپ علیه عربستان سعودی، پاکستان، کشورهای خلیج فارس و به‌ویژه عمان مشهود بود.

در حالی که عده‌ای این اقدامات را صرفاً بازتاب ازخودشیفتگی بیش از حد یا خلق و خوی بد ترامپ می‌دانند، تحلیل‌های عمیق اطلاعاتی و سیاسی بسیار فراتر می‌روند.

آنها نشان می‌دهند که تصمیم‌گیری سیاسی قدرتمندترین کشور جهان تحت فشار فشارهای روانی و باج‌گیری‌های وحشتناک، که در رأس آنها پرونده‌های جفری اپستین قرار دارد، ربوده و در بند کشیده شده است، همراه با تغییرات تعیین‌کننده در جهت‌گیری‌های متحدان خلیج فارس که شروع به فاصله گرفتن از اطاعت مطلق از واشینگتن کرده‌اند.

گزارش‌های مرتبط با جنبه‌های پشت صحنه بحران امنیت بین‌المللی نشان می‌دهد شبکه جفری اپستین صرفاً یک شبکه گذرا برای مدیریت فعالیت‌های غیرقانونی نبوده، بلکه ابزاری برای نفوذ بوده است– یک دستگاه اطلاعاتی جامع که برای جمع‌آوری و مستندسازی اطلاعات حساس، از جمله مستندات صوتی و تصویری، علیه رهبران و سیاستمداران بانفوذ غربی، طراحی شده است.

در اختیار داشتن این آرشیو سیاه توسط طرف‌های مرتبط با دولت نتانیاهو و سازمان‌های اطلاعاتی آن، قدرت چانه‌زنی فوق‌العاده و غیرقابل تصوری به آنها می‌دهد.

این پرونده به شمشیر آخته‌ای تبدیل شده است که بر گردن رئیس جمهور آمریکا قرار گرفته و استقلال تصمیم‌گیری او را سلب و  مجبورش می‌کند برای جلوگیری از افشای رسوایی بزرگی که می‌تواند میراث سیاسی و خانوادگی او را به طور کامل نابود کند، کاملاً از دستورالعمل‌های پشت صحنه پیروی کند.

برخی از تحلیلگران در صفحات شخصی خود تاکید دارند، این فشار روانی و عاطفی عظیم، دیوانگی کلامی و عصبیت شدیدی را که در رفتار ترامپ دیده می‌شود تفسیر می‌کند، تا جایی که او دست به تهدیدهای کودکانه و وحشتناکی زده است؛ مانند تهدید به بمباران و نابودی پادشاهی عمان صرفاً بر اساس گزارش‌های مربوط به خطوط کشتیرانی و باج‌گیری از سایر کشورهای خلیج فارس برای عادی‌سازی جمعی و اجباری از طریق توافقات. یا از سویی مساله پیوستن به توافقنامه‌های ابراهیم را به منزله پیش‌نیاز هرگونه کاهش تنش در منطقه مطرح می‌کند.