رسانه؛ دشمن شماره یک رژیم اسرائیل

امل خلیل آخرین خبرنگاری بود که تا زمان تهیه این گزارش بر اثر حملات مستقیم و متعمدانه رژیم صهیونیستی علیه رسانه‌ها این بار در لبنان به شهادت رسید.

به گزارش اعتمادآنلاین، با نگاهی به تحلیل و تفسیرهای منتشرشده در بسیاری از رسانه‌های عربی این اقدام یک جنایت انفرادی و منفک از استراتژی‌های جنگی اسرائیل نبوده و عملکرد رژیم اسرائیل نشان می‌دهد که قتل عام خبرنگاران و از بین بردن ساختارهای رسانه‌ایِ برملاکننده جنایات وحشیانه اسرائیل بخشی از راهبرد جنگی تل‌آویو محسوب می‌شود.

این رویکرد جنایتکارانه چند سال پیش با قتل متعمدانه شیرین ابو عاقله خبرنگار سرشناس فلسطینی شبکه تلویزیونی الجزیره در کرانه باختری ابعاد جدیدی به خود گرفت تا تعداد بسیار زیادی از روزنامه‌نگاران و خبرنگاران فلسطینی هم در کرانه باختری و از آن مهم‌تر در نوار غزه قربانی این رویکرد اسرائیلی شوند.

به گمان کارشناسان، قتل فعالان بین‌المللی در ناوگان آزادی، از پیش برنامه‌ریزی شده و عمدی و هدف آن از بین بردن شاهدان قتل عام‌های دشمن اسرائیلی علیه مردم و اموال بود.

ترور خبرنگار روزنامه الاخبار لبنان در واقع در راستای همان تلاش‌های اشغالگران برای ساکت کردن صداهای عربی و بین‌المللی بود که جنایات خود علیه بشریت را مستند می‌کنند، جنایاتی که باید در دادگاه‌های بین‌المللی بررسی شوند و رهبران رژیم اشغالگر، چه غیرنظامی و چه نظامی، باید به خاطر آنها شدیدترین مجازات‌ها را متحمل شوند.

حال با منتقل شدن اقدامات تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی از نوار غزه به جنوب لبنان شاهد ترور خبرنگاران لبنانی یکی پس از دیگری هستیم، در این بین خبرنگاران و روزنامه‌نگاران لبنانی و فعالان رسانه‌ای غیرلبنانی معتقدند صرف شکایت به شورای امنیت سازمان ملل متحد در این زمینه دردی را دوا نخواهد کرد، حتی ارجاع آن به دیوان دادگستری بین‌المللی نیز راه به جایی نخواهد بود، چون دهن‌کجی اسرائیل به احکام این دیوان هم قبلاً به اثبات رسیده است، گرچه می‌تواند از لحاظ قضایی یک پیشرفت محسوب شود.

درباره  آنچه جامعه بین‌المللی نامیده می‌شود، این جامعه در سه سال گذشته تحت تاثیر حمایت آمریکا و غرب از رژیم اشغالگر، چشم خود را (منفعلانه) بر جنایات دشمن در لبنان بسته است.

برخی از کشورها حتی جنایات دشمن را به این بهانه که از جانب مبارزان مقاومت در لبنان و فلسطین هدف قرار می‌گیرد، توجیه کرده‌اند.

در همین حال، جنایات دشمن از سال ۱۹۳۶ در لبنان، فلسطین و علیه بسیاری از کشورهای عربی با استفاده از سلاح‌های سازمان‌های تروریستی صهیونیستی مانند باند اشترن و هاگانا، حتی قبل از تاسیس رژیم اشغالگر، در جایگاه یک دولت شناخته‌شده، ادامه داشته است. این جنایات شامل جنگ‌های متوالی علیه لبنان و اخیراً علیه سوریه، از جمله جنگ ژوئن ۱۹۶۷ است که در آن دشمن مرتکب اعدام‌های دسته‌جمعی اسرای جنگی مصری و سوری شد. همه این اتفاقات سه دهه قبل از وجود جنبش‌های مقاومت در لبنان و فلسطین رخ داده است.