«اعتمادآنلاین» گزارش میدهد:
بلایی که ترامپ در سال اول ریاستجمهوریاش بر سر کنگره آورد
در سوم ژانویه (۱۳ دی) ۲۰۲۵، صد و نوزدهمین کنگره ایالات متحده برای نخستین بار تشکیل جلسه داد؛ در حالی که جمهوریخواهان با اکثریتی شکننده در هر دو مجلس نمایندگان و سنا حضور داشتند. با این حال، این اکثریت اندک از اشتیاق جمهوریخواهان برای استقبال از رئیسجمهور دونالد ترامپ در آغاز دومین دوره حضورش در کاخ سفید نکاست.
در سوم ژانویه (۱۳ دی) ۲۰۲۵، صد و نوزدهمین کنگره ایالات متحده برای نخستین بار تشکیل جلسه داد؛ در حالی که جمهوریخواهان با اکثریتی شکننده در هر دو مجلس نمایندگان و سنا حضور داشتند. با این حال، این اکثریت اندک از اشتیاق جمهوریخواهان برای استقبال از رئیسجمهور دونالد ترامپ در آغاز دومین دوره حضورش در کاخ سفید نکاست.
به گزارش اعتمادآنلاین، رسانههای عربی دراینباره اعلام کردند: زیر گنبد ساختمان قانونگذاری، ترامپ در بیستم همان ماه مراسم سوگند خود را در رویدادی غیرمعمول و در داخل سالن «روتوندا» برگزار کرد؛ تصمیمی که برای گریز از سرمای شدید گرفته شد و او را به نخستین رئیسجمهوری تبدیل کرد که از زمان رونالد ریگان در سال ۱۹۸۵، مراسم تحلیفش را در فضای بسته برگزار میکند. این صحنههای استثنایی، مقدمهای برای دورهای استثنایی به تمام معنا بود؛ دورهای که ترامپ آن را با موجی از فرمانهای اجرایی آغاز کرد و قانونگذاران را در برابر واقعیتی تازه قرار داد. برای نمایندگان روشن بود که دوره دوم ترامپ با دوره نخست او تفاوت خواهد داشت و به سمت «بهحاشیهراندن» قوه مقننه پیش میرود.
ترامپ از همان ابتدا دریافت که اکثریت شکننده در هر دو مجلس، مسیر هر تصمیمی را که در پی اتخاذ آن است با مانع روبهرو میکند و اجرای وعدههای انتخاباتیاش را کُند خواهد کرد؛ در عین حال، او به وفادارانش پاداش میدهد و هرکس را که با او به چالش برخیزد تنبیه میکند.
در مقابل، قانونگذاران عملاً به تماشاگر بدل و تنها با تلاشهایی کمرمق برای انجام وظایف تقنینی خود ظاهر شدند؛ آن هم در دوران فلج سیاسی آشکاری که از شکافهای عمیق میان دو حزب دموکرات و جمهوریخواه، و نیز شکاف میان پایگاه «آمریکا را دوباره عظیم کنیم» (ماگا) و جمهوریخواهان سنتی ناشی میشد؛ وضعیتی که به طولانیترین تعطیلی دولت در تاریخ آمریکا انجامید.
آمارها بهترین گواه این فلج سیاسیاند. کنگره ۱۱۹ از نظر تعداد قوانینی که تصویب کرده، کماثرترین کنگره در تاریخ معاصر آمریکا به شمار میرود.
تا این لحظه، در برابر بیش از ۲۲۰ فرمان اجرایی ترامپ، تنها حدود ۶۸ طرح پراکنده در کنگره تصویب شده که از میان آنها فقط ۳۸ طرح، اساسی بودهاند. این عملکرد در مقایسه با کنگرههای ۱۱۸، ۱۱۷ و ۱۱۶ که در سال نخست خود بهترتیب ۲۷۵، ۳۶۵ و ۳۴۴ قانون تصویب کردند بسیار ضعیف است.
این ارقام، از یک سو عمق شکافهای حزبی و از سوی دیگر تسلیم قانونگذاران در برابر وضع موجود را نشان میدهد. نقش کنگره در نظارت و پاسخخواهی محدود شده است؛ بهطوریکه مسئولیت جمهوریخواهان عمدتاً به تامین دشوار بودجه نهادهای دولتی و تلاش برای حمایت از سیاستهای داخلی و خارجی ترامپ، با چند استثنا، خلاصه میشود. دموکراتها نیز در باتلاق اقلیت گرفتار شدهاند و با تمام توان میکوشند دستورکار رئیسجمهوری را متوقف کنند که مهارت بالایی در به چالش کشیدن اختیارات تقنینی آنها نشان داده است.
اما این تمام ماجرا نیست، باید گفت، فرمانهای اجرایی ترامپ به سیاست داخلی محدود نماند؛ او کمکهای خارجیای را که کنگره تامین مالیشان را تصویب کرده بود متوقف کرد؛ تصمیمی که با مخالفت حزب خودش نیز روبهرو نشد.
با این همه، مهمترین رویارویی در سیاست خارجی به پرونده ونزوئلا مربوط میشود. عملیات نظامی آمریکا در کاراکاس که به ربایش نیکلاس مادورو، رهبر ونزوئلا، و انتقال او به نیویورک انجامید نگرانیهایی در میان اعضای کنگره و کارشناسان آمریکایی به وجود آورد، نگرانی آنها از این بابت بود که رئیسجمهور از اصل «اول آمریکا» فاصله بگیرد و بهجای تمرکز بر داخل، جبهههای خارجی بگشاید.
همین امر باعث شد پنج جمهوریخواه در سنا از حزب خود جدا شوند و به طرحی رأی دهند که مانع گسترش عملیات نظامی ترامپ در ونزوئلا بدون موافقت کنگره میشد. این اقدام خشم ترامپ را برانگیخت و او بلافاصله به قانونگذاران جمهوریخواه حمله کرد و از رأیدهندگان خواست در انتخابات میاندورهای به آنها رأی ندهند.
در سایه این کشمکشهای عمیق سیاسی، ترامپ میکوشد معادله تاریخیای را تغییر دهد که معمولاً به از دست رفتن اکثریت حزب رئیسجمهور در انتخابات میاندورهای منجر میشود. او صراحتاً درباره انتخابات نوامبر آینده هشدار داد: «اگر جمهوریخواهان اکثریت را حفظ نکنند، دموکراتها مرا استیضاح خواهند کرد.»
اکنون کمتر از یک سال تا انتخابات میاندورهای باقی مانده است؛ سالی که در آن دو حزب نهایت تلاش خود را برای بهدست آوردن اکثریتی سرنوشتساز در دورهای مملو از سوابق بیسابقه و غافلگیریهای سیاسی و تقنینی به کار خواهند بست؛ دورهای که سال نخست ترامپ بر آن سایه افکنده است.
اینکه آیا جمهوریخواهان کنترل خود را حفظ خواهند کرد یا دموکراتها بار دیگر تعادل تاریخی را بازخواهند گرداند پرسشی کلیدی است که در ماههای آینده نمایههایی از آن پدیدار خواهد شد.
دیدگاه تان را بنویسید