آلاسحاق:
ذی نفعان بازدارنده اقتصادی یک روز کاپشن میپوشند و روز دیگر کت و شلوار و کراوات
ذینفعهای بازدارنده همان جیغ بنفشها هستند. کسانی که مدل اقتصادی آقای روحانی منافع اقتصادی و سیاسیشان را با بحرانی اساسی مواجه کرده/از صدر تا ذیل جریان ذینفعهای بازدارنده کاسبیهایشان تعطیل یا به حداقل رسیده. هم در حوزه اقتصادی و هم در حوزه سیاسی.
اعتمادآنلاین- به همین علت است که این ذینفعها، فضای اعتدالی را برنمیتابند./لغت اعتدال برای آنها ملاک نیست. هر کلمهای را بگویید فقط منافعشان را مدنظر دارند. لازم باشد یک روز کاپشن میپوشند و ریش میگذارند و اگر لازم شد کت و شلوار میپوشند و کراوات میزنند.
اقتصاددان سیاستمدار یا سیاستمدار اقتصاددان؛ فرقی نمیکند. یحیی آلاسحاق در هر دو حوزه حرفهای زیادی برای گفتن دارد. هرچند خودش میگوید که سیاست را کنار گذاشته اما این حرف را زمانی میگوید که در دو انتخابات اخیر ایران جزو کاندیداهای انتخاباتی بوده. در انتخابات ٩٢ که کاندیدای حزب موتلفه بود و به ناگهان و به اشاره مرحوم آیتالله مهدوی کنی به نفع ابوترابی کنار رفت ودر انتخابات مجلس دهم هم در فهرست اصولگرایان تهران قرار گرفت اما همچون دیگر اصولگرایان راه به جایی نبرد.
در ادامه اهم گفت و گوی وی با روزنامه اعتماد را می خوانید:
- دردی که من ٣٠ سال است دارم داد میزنم این است که اقتصاد نباید سیاسی شود. بلایی که متاسفانه ظرف ٣٠ سال گذشته بر سر اقتصاد ما آمده طوری است که همه از بالاترین مقامات کشور تا مردم کوچه و بازار معترفیم که در این حوزه نمره خوبی نیاورده ایم.
- اینکه ما در اقتصاد موفق نبودیم یک واقعیت دردآور است.
- کشور در نمره اقتصادی پس از انقلاب نمره قبولی نیاورده.
- مشکل اقتصاد این است که تکبعدی نیست. اقتصاد را به صورت انتزاعی و جز به جز نمیتوان تحلیل کرد. این حاصلی که میبینیم برآیند مجموعه بازیگریهای مختلف است. دارایی، نیروی انسانی، سیاستها و نیز به صورت خلاصه نظام تدبیر، نظام مدیریت و نظام پیگیری درست عمل نکرده است.
- از همان روز اول فکر میکردیم که به نظام دولتی فکر کردن، اسلامی و اقتصادی نیست. سر همین مساله دو جناح درست شد. یک جناح مهندس موسوی و طرفداران ایشان بودند که معتقد به دولتی کردن اقتصاد بودند. جناح دیگر معروف به انجمن اسلامی بودند. آقای عسگراولادی، مرحوم آقای پرورش، توکلی و مهندس مرتضی نبوی بودند. در نتیجه جناح معروف به انجمن اسلامی مجبور به خروج از دولت شد و همه طرفداران این طرز فکر یعنی دولتی کردن اقتصاد در سطوح مختلف از سازمانهای دولتی کنار گذاشته شدند. ولیکن به مرور زمان به دلیل مشکلات، نارساییها و ضرورتها دیدگاههای مختلف در اقتصاد ایران تئوریزه و توسط دولتها به اجرا گذاشته شد. در زمان موسوی اقتصاد دولتی؛ در زمان آقای هاشمی مدل اقتصاد مدیریت شد و با محوریت مرحوم نوربخش و با برنامههای سازندگی و اقتصاد بازار آزاد، در زمان آقای خاتمی تقریبا مدل بانک جهانی و اقتصاد و در زمان احمدینژاد اقتصاد رفاه و اکنون اقتصاد اعتدال بر مبنای روش اعتدالی به کار گرفته میشود.
- در زمان آقای احمدینژاد، با انتخاب مدل تئوریک اقتصاد رفاه منابع و ظرفیتهای اقتصادی با نگاه توزیع درآمدها بیشتر صرف تقسیم داراییها و ظرفیتهای اقتصادی بین مردم و کمتر به بهروری و ضرورتها و واقعیتهای اقتصاد شد. در نتیجه با وجود داشتن منابع فراوان ارزی در پایان دوره، اقتصاد با چالشهای اقتصادی بزرگی رو به رو شد.
- آقای روحانی با استفاده از تجربیات گذشته و استفاده از مدیران با تجربه و داشتن نسخه از پیش طراحی شده، مدل اقتصاد اعتدالی و مداخله نقاط مثبت و منفی برگرفته از دورههای گذشته است.
- هیچگاه اقتصاد نتوانسته با سیاستهای اقتصادی و اولویتهای اقتصادی و مزیتهای اقتصادی، اقتصاد کشور را مدیریت کند و همیشه بایدها و نبایدهای اقتصاد با متر و شاخصهای سیاسی ساماندهی و اندازهگیری شده است.
- هوشیاری آقای روحانی این است که هر دو جریان را در تاریخ اقتصادی و سیاسی ایران دیده وخودش از همان ابتدای نظام در صحنه بوده. آقای روحانی خوب میدانست که راهحل عبور از بحرانهای اقتصادی نه آن است و نه این. همین شد که اعتدال و استفاده از ظرفیتهای اجتماعی را مد نظر گرفت و شعار قانون و مردمگرایی داد.
- ذینفعهای بازدارنده همان جیغ بنفشها هستند. کسانی که مدل اقتصادی آقای روحانی منافع اقتصادی و سیاسیشان را با بحرانی اساسی مواجه کرده.
- از صدر تا ذیل جریان ذینفعهای بازدارنده کاسبیهایشان تعطیل یا به حداقل رسیده. هم در حوزه اقتصادی و هم در حوزه سیاسی. به همین علت است که این ذینفعها، فضای اعتدالی را برنمیتابند.
- لغت اعتدال برای آنها ملاک نیست. هر کلمهای را بگویید فقط منافعشان را مدنظر دارند. لازم باشد یک روز کاپشن میپوشند و ریش میگذارند و اگر لازم شد کت و شلوار میپوشند و کراوات میزنند. برای این جریان هیچ چیزی جز منافع خودشان مهم نیست. برای اینان منافع شخصی، گروهی، حزبی و دستهای اهمیت دارد. سران این جریان هم بهشدت باهوش هستند. کاملا متوجه شدند که شرایط اعتدالی غیر از این است که بتوانند نفس بکشند. همین است که به هر طریقی میخواهند کاری کنند که قطار اعتدال بایستد و مانع تثبیت فضای اعتدالی در حوزه اقتصادی و سیاسی شوند.
دیدگاه تان را بنویسید