روایت کیانوش عیاری از تجربه درمان با تکنیک یادگیری عصبی شناختی

کیانوش عیاری گفت: یکی از همکاران سابق، آقای فریدون بخشایش که در سینما و مدیر تدارکات و مدیر تولید بودند. من فقط به علم اعتقاد دارم. دکتر بیگدلی‌شاملو با استفاده از علم فوق‌العاده‌اش و ذهنیت‌های خودش کاری را انجام می‌دهد که اختراع خودش است. واقعا قابل توجه است که عدم تعادل من کم شده است.

کد خبر: 796767

۱۴۰۵/۰۸/۰۳ ۰۸:۴۵:۳۴

اعتمادآنلاین |

مجتبی بیگدلی، کارشناس ارشد روانشناسی و دارای دکترای مدیریت روانشناسی (دی بی‌ای) و مبدع شبیه‌سازی ذهن و یادگیری عصبی شناختی، پیرامون این تکنیک و نحوه درمان کیانوش عیاری، نویسنده و کارگردان توضیح می‌دهد و در ادامه نیز تجربیات کیانوش عیاری را آورده‌ایم.

به گزارش اعتماد، بیگدلی شرح می‌دهد که یادگیری عصبی‌شناختی یک روش آموزشی است که در واقع در این روش، مدل‌های یادگیری حرکتی را به مغز انتقال می‌دهیم. یعنی آن اطلاعاتی را که اصطلاحا مغز ما باید از تعامل با محیط دریافت کند یا تجربیات موفقی که مغز باید به دست بیاورد و برای یک بیمار دریافت این تجربیات عملا غیر ممکن است، مثل فردی که تعادل ندارد یا هیچ‌وقت راه رفتن با تعادل را تجربه نمی‌کند که بتواند آن را تمرین کند یا یاد بگیرد. مثلا بیماری که مشکل حرکتی دارد و توان حرکتی یا حرکت‌های روتین روزانه مثل راه رفتن، درست بلند کردن پا و خم و راست کردن زانو یا بالا بردن دست، بالا بردن پا، یک سری به قول معروف حرکت‌هایی که افراد سالم در طول روز انجام می‌دهند و کسانی که دچار مشکل و محدودیت حرکتی می‌شوند آنها را نمی‌توانند تجربه کنند مغزشان هم نمی‌تواند به خاطر محدودیتی که آن بیماری برایشان ایجاد کرده از محیط بگیرد. حالا ما چه‌کار می‌کنیم؟ ما در این روش می‌آییم و فرد را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهیم. یعنی برایش فضایی مانند راه رفتن یا حرکت صحیح را شبیه‌سازی می‌کنیم و به واسطه لمس‌هایی که روی بدن انجام می‌دهیم آنها را به حافظه عصبی می‌سپاریم. یعنی باعث می‌شویم که اصطلاحا کد بشود یا مغز اصطلاحا شرطی شود و حافظه عصب آن حرکت را یاد می‌گیرد و به خاطر خودش می‌سپارد.

استاد عیاری با این تکنیک درمان شدند؟

بهبود یافتند و درمان ادامه دارد.

یعنی ما ادعایی هم نداریم که ایشان به‌طور کامل درمان شوند، یا هر بیمار دیگری می‌تواند به‌طور کامل با این روش درمان شود. در واقع با ادامه جلسات باعث می‌شود که شرایط حرکتی بیمار بهتر شود و این برای افراد مختلف متفاوت است یعنی مطلق نیست. مثلا ممکن بود آقای عیاری واقعا نتیجه هم نگیرد و به شرایط جسمی، عصبی، ژنتیکی و مسائل محیطی خیلی بستگی دارد. در این شرایط خود بدن باید این اجازه را بدهد. این در اصل یک مدل آموزشی است نه یک مدل درمانی. مدل آموزشی که می‌تواند باعث تقویت سیستم عصبی ما و ذهن ما شود و به ما کمک کند که ما بتوانیم توانمندی‌های خودمان را توسعه دهیم.

پس از توضیحات مجتبی بیگدلی، تجربیات درمان را با چند سوال از استاد عیاری جویا می‌شویم که در ادامه می‌خوانید.

سلام آقای عیاری، مطلع شدیم که شما درگیر یک بیماری شده‌اید. لطفا توضیح بدهید که چه بیماری بوده است؟

سال ۱۴۰۱ در شهرستان نور سه ماه، چهار سکته خفیف مغزی داشتم. بعد هم در اول دی ماه سال 1402 یک تشنج قوی داشتم که حدود ۴۸ ساعت در کما بودم. بعد آن خیلی بی‌حوصله شدم. افسردگی زیاد داشتم. کمی هم بد اخلاق‌تر شدم. به هر حال بعضی از این موارد مثل افسردگی کم‌رنگ‌تر شده ولی مثلا راه رفتن مشکل بود. در عین حال پارکینسون هم گرفتم. البته شبه‌پارکینسون بود.

قبل از مراجعه به دکتر بیگدلی، درمان‌های دیگری هم انجام داده بودید؟

پیش آقای دکتر، جلسات فیزیوتراپی را دایم داشتم ولی حقیقت تاثیر چندانی نداشت.

نه فیزیوتراپی، نه کار درمانی تاثیر زیادی نداشت. اما با دو جلسه کار با آقای دکتر بیگدلی‌شاملو، بزرگ‌ترین مشکل من که عدم تعادل بود و خیلی اذیتم می‌کرد کمتر شده است. مشکلات دیگری هم داشتم مثل بد راه رفتنم که نمی‌توانستم به راحتی سوار ماشین شوم، اینها خیلی برایم اهمیت نداشت که عدم تعادل برایم خیلی مهم بود و خوشبختانه بهتر شد.

چطور با دکتر بیگدلی آشنا شدید؟

یکی از همکاران سابق، آقای فریدون بخشایش که در سینما و مدیر تدارکات و مدیر تولید بودند. من فقط به علم اعتقاد دارم. دکتر بیگدلی‌شاملو با استفاده از علم فوق‌العاده‌اش و ذهنیت‌های خودش کاری را انجام می‌دهد که اختراع خودش است. واقعا قابل توجه است که عدم تعادل من کم شده است.