اندراحوالات تهران در جنگی که نوزده روزه شد!

فاطمه کریمخان- هر روز با یک لیست شروع می شود. لیست کارهای که باید تا قبل از شب شدن انجام شده باشد٬‌ لیست کارهایی که باید انجام شود تا شب از راه برسد. بازخوانی و اصلاح صفحه چند تا چند پیش نویس رمان. ترجمه صفحه چند تا چند کتابی در مورد احساسات در جنبش های اجتماعی٬‌ تکمیل مقاله ای در مورد سینمای ایران که قرار است فصلی از کتابی در مورد تغییرات آرام فرهنگی در جامعه پساانقلابی باشد، تمرین های ضروی برای طی کردن دوران پساجراحی و نوشیدن اب فراموش نشود. 

تنها عنوانی که تیک می خورد «‌اب خوردن» است. غیر از آن از حجم کارهایی که باید انجام شود برگی کاسته نمی شود. بیست و هشتم فوریه زود آغار شد. چشم هایمان را باز نکرده بودیم که خبر حمله موشکی آمریکا به یک مدرسه ابتدایی دخترانه در میناب منتشر شد. روز دوم حتی از این هم زودتر آغاز شد. با به‌روزرسانی خبر حملات تهران منجر به شهادت رهبر انقلاب. هنوز آفتاب روز سوم بلند نشده بود خبر شدیم کاخ گلستان و بازار بزرگ٬ هر دو میراث ثبت شده در فهرست دارایی های یونسکو هدف قرار گرفته است و شب با بخیه حملات زگزاگی به روز دوخته می شود. بعد از چند روز آدم یاد می گیرد فرصت چندانی برای خواب و گریز از اخبار وجود ندارد. در فاصله بین اعلام آغاز موج های تازه حملات می خوابم. غیر از آن تمام ساعت های بیداری صرف تلفن می شود. هر گوشه شهر عزیزی هست٬‌ غرب خانه کسی و شرق خانه کسی دیگر است. خلاف جنگ قبلی بسیاری از مردم شهر را ترک نکرده اند. آینده نامعلوم تر از آن است که مردم بتوانند خانه هایشان را ترک کنند اما مشکل بزرگ تر این است که هیچ جا امن نیست. اخبار هدف قرار گرفتن جاده ها دست به دست می شود و بیشتر مردم را مجاب می کند که بمانند. نوشته جدید دونالد ترامپ در شبکه اجتماعی اش می گوید این وضعیت ادامه خواهد داشت از تصمیم ماندن حمایت می کند. وزیر خارجه آمریکا می گوید « تنها کسانی که باید نگران باشند ایرانی هایی هستند که فکر می کنند زنده خواهند ماند» و ما هنوز زنده هستیم!

البته اینترنت در ایران برای بسیاری از شهروندان قطع است٬ تماس تلفنی از و به خارج از کشور محدود است٬‌ اما جنگ تبلغاتی که همزمان با جنگ نظامی علیه کشور جریان دارد باعث می شود مردم به خوبی تمام پیام های ارسال شده را دریافت کنند. در شبکه های اجتماعی٬ آنهایی که بالاخره به طریقی توانسته اند محدودیت ها را دور بزنند و آنلاین شوند حتی آنها که از زندگی عادی حرف می زنند هم نمی توانند نگرانی خود را پنهان کنند. «پیام روشن رسیده است»٬‌ زمانی جمله ای بود که همه را به یاد عزاداری نویسنده مشهور ایرانی هوشنگ گلشیری بر مزار دوست اش می انداخت. حالا تداعی کننده ترسی است که از دست به دست شدن نوشته ها و گفته های مقامات آمریکایی بین مردم جریان دارد. 

بعد از روز ششم حمله وقتی شنیده شد که ترامپ از برنامه های پیشنهادی در مورد آتش بس راضی نیست٬‌ روشن بود مهاجم به هیچ چیز غیر از «‌المان سال صفر» راضی نخواهد شد. در حالی که در روزهای اول حمله اسراییل و آمریکا ناچارا آغاز موج های جدید را اعلام می کردند٬‌ بالاخره زمانی رسید که حملات به هم دوخته شدند. در نبود یک سیستم هشدار همگانی گروه های مردم بر اساس این که چه کسی در کجای شهر و کجای کشور است آخرین اخبار حملات را در لحظه جا به جا می کنند. بعد از هشت روز دیگر روشن شده است که وقتی جنگنده ها در این یا آن شهر غربی کشور دیده می شوند٬‌ هشت تا ده دقیقه بعد صدایی در تهران به گوش می رسد. ولی اوضاع حتی از این هم بدتر می شود٬‌ شبی که فرودگاه مهرآباد یکی از قدیمی ترین فرودگاه های ایران در تهران و چسبیده به مناطق مسکونی شهر بمب باران شده است اصلا شب نیست. هجوم آتش انفجارها از همان ساعت سه و چهار رسیدن روز تازه را خبر می دهد و چهل و هشت ساعت است که روز است٬ درخشش نور عظیمی در جنوب تهران شب بعدی را هم ناممکن می کند. انبار نفت تهران را هدف قرار داده اند و آتش سرخ و دود سیاهش تمام تصاویر آخرالزمانی که تا امشب از تهران ضبط شده را به حاشیه می برد. وقتی عراق ناچار به عقب نشینی از کویت شد چاه های نفت آن کشور را آتش زد. ابر سیاهی که حاصل این آتش سوزی بود روزها بر سر مردم جنوب غربی ایران می بارید. سی و چهار سال بعد همان ابر به آسمان تهران رسیده است. مهاجم البته در حال عقب نشینی نیست. از آسمان بر سر مردمی که نی استفاده نمی کنند تا رد پای کربن خود را کنترل کنند نفت می بارد و مقامات آمریکایی آشکارا در مصاحبه های خبری شان می گویند «‌نفت را می خواهیم». 

همان صفحاتی که بیست و هشتم فوریه باید ترجمه می شد هنوز روی میز باز است. قرار نیست هیچ ای میلی پاسخی دریافت کند. این بار٬‌ خلاف آنچه که در جنگ تابستان سال گذشته شاهد بودیم.